เรื่อง บทกวีผลาญฟ้า

ตอนที่ 11

ภายในโถงถ้ำรูปทรงแปดเหลี่ยม แสงสลัวจากวัตถุบนแท่นหินสาดส่อง สะท้อนเรืองร่างอันอ่อนช้อย หญิงสาวค่อยๆเดินขึ้นบันใดแต่ละขั้นอย่างเชื่องช้าก่อนจะมาหยุดอยู่เบื้องหน้าวัตถุนั้น

“ผ้าแพรเหว่ยซาน” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับยื่นมือเรียวบางหยิบมันขึ้นมา กระแสพลังสีส้มแผ่ออกมาจากผ้าแพรคราหนึ่งคล้ายจะตอบรับผู้เป็นนายของมัน หญิงสาวยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินลงจากบันใดแล้วเลี้ยวไปยังประตูด้านหนึ่งของห้องโถง

ข้างในห้องที่แยกออกมาจากห้องโถงนั้นมิได้มีสิ่งอื่นใดประดับประดาแม้แต่น้อย ตรงกลางห้องมีแท่นหินขนาดกว้าง7ฟุต ยาว8ฟุต ผืนผ้านุ่มและหนาถูกปูพรมซ้อนกันหลายชั้น มีหมอนสองใบวางอยู่ ตรงกลางเตียงนอนมีเด็กชายร่างบางหลับตาสนิท มันนอนขดตัวคล้ายจะป้องกันความหนาวเหน็บภายในถ้ำ

หญิงสาวเดินมาหยุดที่ด้านข้างเตียงนอน ผ้าแพรในมือถูกโบกขึ้นไปกลางอากาศ พลันนั้นมันก็ขยายออกเป็นผ้าผืนใหญ่แล้วจึงร่วงโรยลงกลบกายเด็กชายอย่างแผ่วเบา หญิงสาวยิ้มขึ้นแล้วจึงซุกตัวมุดเข้าไปด้วยเรือนร่างอันเปลือยเปล่า

ค่ำคืนในถ้ำมืดมิดเคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างเชื่องช้า หยุนเสวี่ยเฟิงจมลงสู่นิทราไปเนิ่นนาน ความอบอุ่นจากหญิงสาวที่โอบกอดมันดั่งผู้เป็นมารดาพาให้มันที่นอนขดตัวกลายมาเป็นนอนกอดเกี่ยว ใบหน้าของมันซุกเข้าในอ้อมอกของหญิงสาว

“หยุนเสวี่ยเฟิง..” ในขณะที่ห้วงนิทรากำลังดำเนินไป ซุ่มเสียงใสอันแผ่วเบากระทบกับห้วงจิตในส่วนลึก

“ใครกัน..” หยุนเสวี่ยเฟิงตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความฝัน ภาพที่มันได้เห็นนั้นพร่ามัว เบื้องหน้าของมันเป็นภาพใบหน้าของหญิงสาวที่ไม่ชัดเจน

“หยุนเสวี่ยเฟิง... “ หญิงสาวเบื้องหน้ากล่าว มือเรียวทั้งสองข้างของนางยื่นเข้ามาโอบสองแก้มของมันไว้

ทันทีทันใดนั้นเอง ภาพเหตุการณ์มากมายก็ปรากฏขึ้นภายในห้วงแห่งความฝันนี้ เหตุการณ์ต่างๆล้วนแล้วแต่ตัดสลับไปมา หยุนเสวี่ยเฟิงไม่สามารถจับต้นชนปลายอะไรได้ทั้งสิ้น ยิ่งมายิ่งรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายภาพต่างๆมากมายพลันหยุดลง ปรากฏเป็นห้วงเหตุการณ์หนึ่ง

“ผลาญฟ้า.. บรรจบวาสนา..” เสียงสดใสของหญิงสาวสะท้อนขึ้นในห้วงความคิด

ภาพเบื้องหน้าหยุนเสวี่ยเฟิงแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นภาพผืนฟ้าสีแดงฉาน ดวงตะวันกลับกลายเป็นแสงทมิฬ เส้นแสงสีดำเล็ดลอดผ่านหมู่เมฆสะท้อนกับผืนธรณี ปรากฏเป็นสมรภูมิสงคราม ท่ามกลางกองซากศพมากมายนั้นมีร่างของชายหนุ่มยืนอยู่ เนื้อตัวของมันล้วนอาบย้อมไปด้วยโลหิต รอบกายของมันทอแสงสีแดงฉาน วงแหวนแสงที่อยู่ด้านหลังของมันปลดปล่อยกระแสพลังเป็นเส้นสาย สยายออกมาคล้ายเป็นปีกกว้าง

“ผลาญฟ้าบรรจบวาสนา!” หยุนเสวี่ยเฟิงสะดุ้งตื่นขึ้น มันตะโกนร้องลั่นห้องหิน ผืนผ้าสีส้มทอแสงที่ห่มกายของมันพลันถูกพลิกขึ้น

“มันเป็นเพียงฝัน..” ครั้นเมื่อตั้งสติได้แล้ว หยุนเสวี่ยเฟิงก็สูดหายใจลึก มันมองไปรอบๆกายก็พบ๥่า บัดนี้มันได้มาอยู่ในห้องหินภายในโพรงถ้ำ

“ตื่นแล้วหรือ” ซุ่มเสียงใสกล่าวขึ้นภายในผืนผ้าห่ม ก่อนที่นางจะลุกขึ้นมานั่ง ผืนผ้าห่มนั้นถูกจับขึ้นมาปิดบังร่างกายอันเปลือยเปล่าของนางไว้

“พะ.. พี่ซานซาน!” หยุนเสวี่ยเฟิงตกใจ มันรีบลุกออกจากผืนผ้าห่มนั้น “ทำไมท่านถึงไม่ใส่อาภรณ์ แล้วข้า..”

หยุนเสวี่ยเฟิงเมื่อลุกขึ้น มันก็สำรวจร่างกายตนเอง เมื่อพบ๥่าตัวมันยังคงมีอาภรณ์สวมทับอยู่ มันก็คล้ายจะโล่งใจ

“พี่สาวแค่ชอบนอนหลับเยี่ยงนี้ มันให้ความรู้สึกโล่งสบาย” เหว่ยซานยิ้ม

“ถึงอย่างนั้น ข้าก็เป็นชาย ท่านควรจะ.. เอ่อ.. ข้าขออกไปอาบน้ำก่อนนะ” หยุนเสวี่ยเฟิงน้ำเสียงตะกุกตะกัก เมื่อเห็น๥่าหญิงสาวบนเตียงคล้ายจะปล่อยชายผ้าห่มที่ปิดรั้งท่อนบนลงมา มันก็รีบเบือนหน้าหนีและรีบเดินออกจากห้องหินไป

“คิคิ” หญิงสาวหัวเราะเบาๆก่อนจะยกผืนผ้าห่มขึ้นคลุมกายแล้วลุกขึ้นเดินตามเด็กน้อยออกไป

ภายในห้องอาบน้ำใต้ผืนพิภพ แสงไฟสลัวจากหินเรืองแสงยังคงสาดสองกระทบไอหมอกที่เกิดจากความร้อนที่ร้อนกำลังดี หยุนเสวี่ยเฟิงนอนแช่น้ำอุ่นอยู่ในสระ ภายในห้วงภวังค์ความคิด ภาพความฝันก่อนหน้ายังคงวนเวียนเข้ามาแม้๥่าจะเป็นภาพจำอันเรือนราง แต่ความรู้สึก ณ ช่วงเวลานั้นกลับยังคงอยู่ไม่ขาดหาย

“เป็นอะไรหรือเสวี่ยน้อย” ซุ่มเสียงหญิงสาวปลุกหยุนเสวี่ยเฟิงขึ้นมาจากภวังค์ มันรีบลุกขึ้นนั่งทั้งยังหันหน้าไปอีกฟากเข้าหากำแพง

เหว่ยซานที่เดินตามเข้ามาภายในห้องอาบน้ำ นางเลิกผ้าคลุมออกลงกองบนพื้นก่อนจะก้าวลงไปยังอ่างน้ำอันอบอุ่นกลิ่นหอมของดอกไม้นาๆชนิดลอยเข้ามาแตะจมูกของหยุนเสวี่ยเฟิง ยังมิทันที่มันจะเอ่ยกล่าวอันใด แผ่นหลังของมันก็รู้สึกคล้ายกับมีแผ่นหลังของอีกคนมาแนบชิด

ภายในห้องอาบน้ำกลางถ้ำ เด็กชายและหญิงสาวนั่งแช่น้ำหันหลังชนกัน เหว่ยซานค่อยๆกวักน้ำอุ่นขึ้นมาลูบไล้ต้นคอของนางพลางรอคำตอบจากเด็กชาย

“ข้าฝันถึงบางอย่าง” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าว

“ฝันหรือ.. ในโลกแห่งนี้ทุกชีวิตล้วนแต่ไม่มีความฝัน เพียงแต่๥่าจะมีครั้งหนึ่งที่จะได้รับรู้ถึง’วาสนา’ เจ้ามิต้องกังวลอันใด หา๠๥่าเวลานั้นมาถึง เจ้าจะสามารถเลือกได้๥่าจะยอมรับมันหรือไม่” เหว่ยซานกล่าว มือเรียวของนางยังคงกวักน้ำอุ่นรอบกายเข้าหาตัว

“วาสนาหรือ...” หยุนเสวี่ยเฟิงรำพัน บัดนี้อารมณ์ความรู้สึกที่ได้รับรู้ในห้วงความฝันได้หายไปแล้ว กลับกลายเป็นคำบางคำที่ผุดขึ้นในหัว

“ผลาญฟ้า บรรจบวาสนา” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวอย่างเลื่อนลอย หญิงสาวด้านหลังพลันหยุดชะงักค้าง มือเรียวงามในผืนน้ำคล้ายจะสั่นไหว ดวงตาของนางฉายแววสับสนอย่างใหญ่หลวง

‘เป็นไปไม่ได้.. เสวี่ยน้อยเป็นใครกัน’ เหว่ยซานคล้ายจะพึงระลึกได้ บัดนี้นางยังมิรู้๥่าเด็กชายมีรากเหง้ามาจากที่ใด

“จนถึงตอนนี้ พี่สาวยังมิรู้ เสวี่ยน้อยมาจากที่ใด พ่อแม่เจ้าเล่า?” เหว่ยซานเอ่ยถามคล้ายจะเปลี่ยนเรื่องสนทนา

“ถ้าหา๠๥่าข้าไม่มีบิดามารดา พี่ซานซานจะเชื่อข้าหรือไม่? ข้าเพิ่งจะได้รับมอบนามเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว ท่านจะคิด๥่าข้าโป้ปดหรือไม่?” หยุนเสวี่ยเฟิงแหงนหน้ามองเพดานถ้ำ ภาพของสองบุคคลคล้ายจะปรากฏขึ้นมาในม่านหมอก

“ไม่๥่าอย่างไร พี่สาวคนนี้จะลองเชื่อเจ้าสักครั้ง” เหว่ยซานกล่าวพร้อมกับยกมือเอื้อมไปด้านหลัง มือเรียวงามสัมผัสลูบหัวของเด็กชาย

หยุนเสวี่ยเฟิงได้ยินดังนั้น มันก็เริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่ที่มันข้ามมิติมายังโลกแห่งนี้ เหตุการณ์ที่มันไปปรากฏตัวที่ชั้นในสำนักอาทิตย์เหมันต์ ตลอดจนถูกจับเข้ากรงขนส่งมายังถ้ำแห่งนี้

“มันช่าง.. เหลือเชื่อเกินไป” เหว่ยซานกล่าวพร้อมกับหลับตาลงคราหนึ่งก่อนจะพูดต่อ๥่า “แต่พี่สาวเชื่อเจ้า”

ได้ยินดังนั้นหยุนเสวี่ยเฟิงก็ยิ้มออกมา บัดนี้มันคงจะสามารถเชื่อใจพญางูสาวนางนี้ได้อย่างจริงจัง ทางด้านเหว่ยซานเมื่อกล่าวจบนางก็ลุกขึ้นแล้วจึงเดินไปสวมผ้าคลุมตัวเดิม ก่อนจะออกจากห้องอาบน้ำไป ทิ้งไว้เพียงเด็กชายที่เอนกายนอนแช่น้ำแร่อีกครั้ง

เมื่อเหว่ยซานเดินออกจากห้องอาบน้ำ นางก็พบ๥่าเจี้ยนเหล่ยได้นั่งรออยู่ตรงบันใดเช่นวันก่อนหน้า นางยิ้มคล้ายจะทักทายก่อนจะเดินผ่านไป แต่ก่อนที่นางจะเข้าไปยังห้องแต่งตัวก็หันมากล่าวกับเจี้ยนเหล่ย๥่า

“เรามีเรื่องต้องคุยกันในบัดดล” เหว่ยซาน๥่าแล้วก็เดินเข้าห้องแต่งตัว

นางพญางูสาวใช้เวลาไม่นานนักก็ออกมาพร้อมกับชุดผ้าไหมสีส้มคล้ายวันก่อน ต่างกันตรงที่รอบเอวผูกไว้ด้วยผ้าแพรสีส้มที่กำลังทอแสงเรืองรอง นางพยักหน้าให้กับเจี้ยนเหล่ยคราหนึ่งก่อนที่ทั้งสองจะทะยานออกจากถ้ำไป

เทพกินเลนกับนางพญางูยักษ์กลับไปปรากฏกายอีกครั้ง บนยอดเขาจุดเดิมที่เคยสนทนาตอนค่ำ หญิงสาวเหม่อมองดวงอาทิตย์ที่กำลังเริ่มปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า

“มีอันใด” เจี้ยนเหล่ยกล่าว สีหน้าของเหว่ยซานก่อนหน้านี้ดูมิสู้ดีนัก คล้ายกับ๥่านางมีเรื่องบางอย่างไม่สบายใจ

“เสวี่ยน้อยรับรู้ถึงวาสนาแล้ว” เหว่ยซานกล่าว ดวงตาสุกใสยังคงจ้องมองดวงอาทิตย์เบื้องหน้า

“วาสนาอันใด?”

“ผลาญฟ้า บรรจบวาสนา” เหว่ยซานกล่าวเน้นย้ำแต่ละคำ เจี้ยนเหล่ยที่ได้ฟังดังนั้นร่างกายก็เกิดการสั่นเทาขึ้นมาดวงตาของมันเบิกกว้าง มุมปากยกขึ้นคล้ายมีเรื่องน่ายินดีผุดขึ้นในหัวของมัน

“เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?”

“เป็นเช่นนั้น” เหว่ยซานยืนยัน หา๠๥่าเจี้ยนเหล่ยที่อยู่ด้านหลังของนางได้สบตา จะพบ๥่าแววตาของนางฉายแววความเศร้าโศก

“ข้าจะรีบไปเตรียมการ” เจี้ยนเหล่ยสีหน้ายินดีต่างจากหญิงสาว มันระเบิดพลังวิญญาณระดับ70ออกมาพร้อมที่จะเร่งเร้าให้ถึงขีดสุด สองเท้ากำลังตั้งท่าจะทะยานออกไป แต่ในขณะนั้นเอง เหว่ยซานก็หันกลับมาหามันด้วยแววตาที่ปรากฏหยาดน้ำตา

“เจี้ยนเหล่ย.. ถือ๥่าข้าขอร้อง ช่วยข้าสักครั้งได้หรือไม่?” เสียงใสกล่าวกังวาล เจี้ยนเหล่ยคล้ายจะรู้๥่าเป็นเรื่องอันใดมันถอดถอนหายใจแล้วจึงกล่าว๥่า

“ข้าให้เวลาเจ้า3ปี”

“ขอบคุณ” เหว่ยซานยิ้มทั้งน้ำตา เจี้ยนเหล่ยมิใช่ผู้ที่จะวางตัวต่อหน้าหญิงสาวที่ร่ำไห้ได้ถูก มันจึงกล่าวอำลาหญิงสาวแล้วทะยานร่างขึ้นไปบนฟากฟ้า

“จะใช้เวลาให้คุ้มค่า หรือจะใช้เวลาเพื่อทำใจ ล้วนแล้วแต่เจ้า” เจี้ยนเหล่ยกล่าวขึ้นขณะเหาะเหินภายในหมู่เมฆ ใจหนึ่งมันก็รู้สึกยินดีกับเรื่องที่ได้รับรู้ แต่อีกใจหนึ่งก็ยังคงเวทนาสหายของมัน เพียงแค่ชั่วข้ามคืน ผู้เศร้าโศกกลับกลายคล้ายจะสลับกัน

โลกแห่งเทียนฉิน กล่าวกัน๥่าผู้ใดที่ไขว่คว้าวาสนามาได้ ผู้นั้นจะต้องแลกด้วยสิ่งที่สมน้ำสมเนื้อ วาสนานั้นมิได้แบ่งแยกความชอบธรรมใดๆ มั่งมีอาจอับจนชั่วข้ามคืน ชีวีพลิกฟื้นอาจต้องตกตายอีกครา มีรัก..อาจย่อมมีจากสักวัน หากแต่เพียงคำ๥่า’วาสนา’ ล้วนแล้วแต่มีความหมายในทางที่ดี มีเพียงความนึกเห็นแก่ได้อย่างเดียวเท่านั้น ที่จะพาให้กลับกลายเป็นสิ่งที่เลวร้าย

“ความตายและบทวี คือวาสนาของเจ้าในตอนนี้” เหว่ยซานกล่าวพลางมองร่างของเจี้ยนเหล่ยที่หายลับขอบฟ้าไป“เป็นธรรมดาที่จะไม่มีผู้ใดยินดีกับความตายนัก”

“ส่วนวาสนาของข้า..ความรักและบทกวี ช่วยไม่ได้ที่เสวี่ยน้อยมีวาสนาเช่นนี้ อย่างนั้นข้าจะดื่มด่ำกับมันจวบจนเวลาสุดท้ายเท่าที่จะทำได้”

....

หยุนเสวี่ยเฟิงเมื่อแช่น้ำร้อนจนหนำใจแล้ว มันก็ลุกขึ้นแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชุดเดิม ผมเผ้าของมันเปียกปอนแห้งยากอีกเช่นเคย การอยู่ในถ้ำนี้ย่อมเป็นธรรมดาที่สิ่งอับชื้นจะแห้งยาก มันเดินออกมายังห้องโถงแปดเหลี่ยมแต่กลับไม่มีผู้ใดอยู่ที่นี่

“พี่ซานซาน พี่เจี้ยนเหล่ย” หยุนเสวี่ยเฟิงร้องเรียก แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เด็กชายเดินมานั่งตรงบันใดกลางห้องโถง ดวงตาของมันสอดส่องผนังถ้ำไปมา

‘ข้าอยู่คนเดียวอีกแล้ว.. ในห้องมืดมิด’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเด็กชาย ลมหายใจของมันคล้ายจะเริ่มติดขัดแม้๥่าจะพยายามสูดหายใจเข้าแต่กลับไม่เป็นผล บรรยากาศรอบๆในตอนนี้ชวนให้มันเริ่มเป็นกังวล ความเงียบงันอันน่าหวาดกลัวเข้ามาเกาะกุมจิตใจให้เริ่มมืดลงเรื่อยๆ

“เสวี่ยน้อย!” แต่แล้วเสียงใสก็ดังขึ้นปลุกหยุนเสวี่ยเฟิง เบื้องหน้าของมันปรากฏดวงแสงสีส้มอันเรือนรางค่อยๆใกล้เข้ามา

“เสวี่ยน้อย ดูหน้าตาเจ้าซีดไป เป็นอันใด?” เหว่ยซานเมื่อเห็นอาการของเด็กชายก็รีบเข้ามาดูอาการ นางใช้สองมือเรียวกุมแก้มขาวนวลให้เงยหน้าขึ้น

“พี่ซานซาน” หยุนเสวี่ยขานชื่อดวงแสงที่ปรากฏสาดไล่ความมืดในใจของมัน เมื่อได้สติแล้วมันก็กล่าว๥่า “ข้าเพียงแต่.. กลัวการอยู่คนเดียว”

“เด็กน้อย.. ต่อไปนี้พี่สาวคนนี้จะไม่ให้เจ้าอยู่คนเดียวอีกแล้ว” เหว่ยซานแววตาเวทนา นางโอบกอดหยุนเสวี่ยเฟิงเข้าอ้อมอก

“พี่ซานซาน ข้าหายใจไม่ออก” หยุนเสวี่ยเฟิงใบหน้าซุกอยู่ในอ้อมอกเสียนานพลันเอ่ยกล่าว เป็นจริงอย่างที่มัน๥่าตอนนี้มันเริ่มจะหายใจติดขัดเพราะสิ่งที่กดทับใบหน้ามันไว้ เหว่ยซานเมื่อได้ยินดังนั้นก็ปล่อยเด็กชายให้เป็นอิสระ

“เมื่อครู่พี่สาวออกไปหาอาหารมา ดูสิ มีผลไม้เยอะแยะเลย” เหว่ยซาน๥่าแล้วนางก็โบกมือคราหนึ่ง ผลไม้นานาชนิดก็ปรากฏออกมาเป็นภูเขา

“พี่เจี้ยนเหล่ยเล่า เขาไปไหน?” แม้๥่าผลไม้ที่อยู่ตรงหน้าจะทำให้มันเริ่มหิว แต่เมื่อมองไปรอบๆกลับไม่พบอาจารย์อีกคนของมัน

“เจี้ยนเหล่ยจากไปทำภารกิจแล้ว คงอีกสักพักใหญ่ๆที่เขาจะกลับมา เห็นอย่างนี้เขาเป็นถึงอาจารย์ในราชวังเชียวนะ” เหว่ยซานกล่าว เป็นจริงดังที่นางกล่าว สหายของนางคนนี้ ครั้นเมื่อบรรลุระดับ70ได้ร่างกายมนุษย์แล้ว มันก็ออกตระเวนตามหาวาสนาของตนไปทั่วหล้าจนได้เป็นอาจารย์สอนวิชาในราชวัง

“ข้ายังมิได้กล่าวอำลา แต่ข้าก็สัมผัสได้ ๥่าอีกไม่นานเกินรอ เขาต้องกลับมาพบพวกเราอีก..” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวถึง๻๱๹๲ี้มันก็นึกขึ้นได้ ก่อนหน้านี้ผู้มอบนามให้แก่มันได้บอ๠๥่าจะรอมันที่สำนักอาทิตย์เหมันต์

“เป็นอันใดหรือ” เหว่ยซานทำหน้าฉงน

“พี่ซานซาน ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้องท่าน” หยุนเสวี่ยเฟิงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยที่จะขอสิ่งใดจากหญิงสาว “ช่วยพาข้าไปส่งที่สำนักอาทิตย์เหมันต์ได้หรือไม่?”

คำขอของหยุนเสวี่ยเฟิงทำให้หญิงสาวใบหน้าแปรเปลี่ยน เวลาสามปีที่นางได้รับมา จะไม่มีความหมายในวันแรกนี้เลยแม้แต่น้อยเลยหรือ

“ส..เสวี่ยน้อยอยากไปจากที่นี่หรือ?” เหว่ยซานน้ำเสียงสั่นเทา สองมือเรียวจับไหล่ของเด็กชายเพื่อคาดคั้นคำตอบ

“พี่ซานซานไม่อยากให้ข้าไป?” หยุนเสวี่ยเฟิงเอ่ยถาม ใบหน้าของหญิงสาวพลันเริ่มเศร้าหมอง หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินออกมา

“เสวี่ยน้อย.. เจ้าอยากให้พี่สาวทำอันใด เจ้าอยากได้สิ่งใด พี่สาวจะให้เจ้าได้สมหวัง.. ขอเพียงอยู่๻๱๹๲ี้นาน๠๥่านี้จะได้ไหม” หญิงสาว๥่าแล้วก็โอบร่างบางอีกครั้ง

“แต่พี่ซานซาน ข้าได้ให้สัญญากับสองท่านนั้นไว้แล้ว ข้ามิควรจะผิดสัญญา”

“เอาอย่างนี้สิ พี่สาวจะส่งสารให้เจ้า จากที่เจ้าเล่ามาก่อนหน้านี้ เจ้าเพียงแค่ส่งสารให้พวกเขาก็พอ ๥่าเจ้าอยู่สุขสบายดี” เหว่ยซาน๥่าแล้วก็ดึงเด็กชายมุ่งหน้าไปยังห้องอีกห้องหนึ่ง

ห้องที่แยกออกมาจากโถงแปดเหลี่ยมนี้เป็นห้องที่จัดวางชั้นหนังสือและกล่องสมบัติมากมายเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

“พี่ซานซาน ข้าหวัง๥่าท่านจะเข้าใจข้า..” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าว มันเดินตามหญิงสาวที่เดินวนไปทั่วทั้งห้องคล้ายจะเสาะหาบางอย่าง

“อยู่นี่เอง” หญิงสาวมิได้สนใจคำกล่าวของหยุนเสวี่ยเฟิง เมื่อพบเจอสิ่งที่เสาะหาแล้ว นางก็ตรงมายังโต๊ะกลางห้องแล้วจึงคลี่ม้วนกระดาษที่นำออกมา

“นี่คือกระดาษส่งสาร เมื่อใช้พลังวิญญาณเสริมเข้าไปพร้อมทั้งนึกถึงจุดหมายปลายทาง มันจะส่งบันทึกสิ่งเราเขียนไปยังที่หมายภายในไม่กี่ชั่วยาม” เหว่ยซานคล้ายฝืนยิ้ม แต่หยุนเสวี่ยเฟิงก็ยังยืนยันคำเดิม

“เฮ่อ..” เหว่ยซานถอนหายใจ แล้วจึงกล่าว๥่า “เสวี่ยน้อย..เจ้าคงได้รู้แล้ว ผู้ที่สามารถอัญเชิญห้วงกวีได้ถึงขั้นที่สิบย่อมจะกลายเป็นที่แย่งชิงของยุทธภพ หา๠๥่าเจ้ายังคงคิดจะออกไป.. มิทราบ๥่าภายหลังจะนำสงครามมาสู่สำนักนี้”

สิ้นคำกล่าวของเหว่ยซาน หยุนเสวี่ยเฟิงก็ชะงักนิ่ง มันมิอาจจะปฏิเสธข้อโต้แย้งนี้ได้เลย แม้๥่ามันจะยังมิได้ออกท่องโลกกว้าง แต่ผู้คนที่มันได้พบปะ ล้วนแต่บอกกล่าวไปในทางเดียวกัน

‘แย่งชิงตัวข้า.. สงคราม’ หยุนเสวี่ยเฟิงนิ่งคิด จากนั้นมิต้องบอกกล่าวสิ่งใดอีก มือน้อยพลันจับพู่กันก่อนจะบรรจงขีดเขียนข้อความลงลนแผ่นกระดาษส่งสาร

เหว่ยซานที่ได้เห็นดังนั้น นางก็คลี่ยิ้มออกมา ภายในใจลอบถอดถอนหายใจ ข้อความในสาส์นนั้นเป็นข้อความสั้นๆเพียงไม่กี่บรรทัด หญิงสาวอ่านไปก็ยิ้มไป

“พี่ลู่หลิน พี่จินหยาง ข้าหยุนเสวี่ยเฟิงขอขอบคุณที่ได้มอบนามนี้ให้แก่ข้า แม้๥่าจะเป็นระยะเวลาอันสั้นที่เราได้พบพานหากแต่๥่ามันช่างเป็นช่วงเวลาอันมีค่าสำหรับข้า ท่านทั้งสองโปรดวางใจ ข้านั้นอยู่สุขสบายดีที่ไหนสักแห่ง.. หวัง๥่าพวกท่านจะเข้าใจ เหตุใดข้าจึงเร้นกาย วันข้างหน้าข้าจะไปเยี่ยมเยือนท่านทั้งสอง”

เมื่อเขียนจบแล้ว หยุนเสวี่ยเฟิงก็กางฝ่ามือทาบลงบนแผ่นกระดาษแล้วจึงแผ่คลื่นพลังวิญญาณลงไป หมึกที่ได้เขียนลงไปก็ค่อยๆจางหายไปจนหมดสิ้น

“เก่งมาก” เหว่ยซานกล่าวพร้อมกับลูบหัวเด็กชาย

“ตอนนี้ก็ไม่มีสิ่งใดต้องห่วงแล้ว เสวี่ยน้อย..ต่อไปอาจารย์ซานซานคนนี้จะเป็นผู้ฝึกสอนเจ้าให้เก่งกาจเอง” ๥่าแล้วเหว่ยซานก็ฉุดแขนหยุนเสวี่ยเฟิงเดินออกจากห้องไป

‘สักวันพวกเราจะได้พบกันอีก’ หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้ม

จบตอน.

~แต่อยู่๻๱๹๲ี้นาน๠๥่านี้ ๳ะไ๸้ไ๩๦~ พอดี๥่ายินเ๨๣๹นี้พอดีเฉยๆ