เรื่อง เชียงยืนฟื้นฮัก

  เหมือน๭ุ๯๬๺่า๹ดำเนินไปด้วยดี แ๱่ก็๣ี๱ิ่งมาขวางจนได้

มังคลาไม่ปล่อยให้ท้าวเทศ เชื้อพระวงศ์ที่ทำตัวออกห่างข้างฝ่าย

ก่อปรากฏการณ์ปลุกระดมราษฎรตามชนบท

ปุโรหิตดักทางด้านแง่อคติ หันมาสร้างความนิยม

สำหรับกันท่าบรรดาผู้เห็นตรงข้าม เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง

ล่อมวลอยากยกระดับ กระชับมิตรต่อพวกศรัทธาตน

อ้างสร้างความดีด้วยทุนทรัพย์ ทวยเทพอวยพรให้ร่ำรวยยิ่งขึ้น

ทั้งชักชวนโดยการยกศักดินาลอย ๆ มอบแก่คนสนใจเข้าร่วม

แ๱่งตั้งประดับยศให้ด้วยหวังกำลังไพร่พล จากบุคคลหลงเชื่อ

ประเภทนึกว่าตนช่างมีวาสนา บุญหนักศักดิ์หนา พากันแสวงสถานะ

บ้างก็เป็นสานุศิษย์ ขนาดเปลี่ยนศาสนานับถือ

กลายคล้ายจะเป็นสงคราม เมื่ออีกชุมชนคนพุทธ

หากไม่ยี่หระต่อคำวิจารณ์ มังคลากลบรัศมีองค์ราชาสมกับราคาที่แลก

เริ่มจากตนก่อนขบถขนบธรรมเนียมอันเคร่งครัด เส้นทางลัดเพื่อความเป็นใหญ่

บทพระเวทศึกษาเพื่อพิธีกรรมหลวง กิจซึ่งศักดิ์สิทธิ์มีผลต่อกษัตริย์

ต้องมลทิน เนื่องมังคลาแทรกวิชามารขานรับเอาอสูรเป็นพันธมิตร

เพื่อบรรลุเป้าหมาย เลยเกี่ยวข้องของอาถรรพ์

นานวันอาศัยร่างหุ่นเชิดขององค์เลอสรวง จวบจนสมดั่งต้องการ

ทรมานคืออชาตะ อึดอัดคับข้องใจ ไหนจะมีความลับสิ่งปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไข

อีกยังเหมือนโดนมังคลา ข่มจนไร้ศักดิ์ศรีใด

โดยทำทีปล่อยผ่านเนื่องเหตุผลสำคัญ รอวันบุตรเติบโต

อริยะถูกเลี้ยงดูอย่างไม่เป็นที่สงสัย ในปราสาทไม่อนุญาตให้เข้าง่าย ๆ

จามรเทวีมีอิทธิพล ท้าวรณชัยยอมให้ต่อพระนางในฐานะหญิงอันเป็นที่รัก

ความรู้สึกเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก บอกใครไม่ได้

สิ่งหล่อเลี้ยงบำรุงใจ คือพื้นที่สงวนส่วนตนสำหรับเป็นคนพิเศษของจามรเทวี

  “ไส เอามาให้เบิ่งใกล้ ๆ ดู๊หละสู”

สิทธิเข้าออกได้ตลอดเวลา แค่ข้ามกำแพงมาเท่านั้น

วันนี้ก็เช่นกัน นำเอาของมาถวายจามรเทวีและขออุ้มทารก

อีปุนสังเกตยามเด็กดูดนมของอีเนียน แม่ลูกอ่อนน้องสาวอีนา

มีศักดิ์เป็นหลานอีใสข้ารับใช้อีกคน ที่ไปรับตัวมาเพื่อให้นม

อีเนียนบ่นปนเจ็บ เพราะฟันน้ำนมเด็กงอกออกเป็นเขี้ยวแหลม

พออีปุนเห็นหน้าท้าวรณชัย มันจึงฟ้องในความผิดปกติ

อุ้มทารกส่งต่อให้พิจารณา พอรับมาสบตาท้าวรณชัยตกใจในสภาพ

  “ฮ่วย! มันแม่นแนวอยู่เบาะหล่ะหนิ”

เป็นบุตรที่ไม่ใยดีนัก จามรเทวีวิจารณ์การมีเชื้ออสูร

  “ลูกเวร มันกะเป็นจังซี่หละ”

พระนางกล่าวโทษชาติกำเนิด ซึ่งน้อยคนจะรู้

อย่าว่าแ๱่อุ้มเลย พระนางแทบไม่เหลียวแล

แค่ตั้งครรภ์แล้วคลอดออกมา เพื่อเดิมพันอนาคต

สถานการณ์เห็นกันอยู่ ท่าจะยากหากทำการใดคงต้องอาศัยเวลา

อย่างน้อยเป็นหลักประกัน เผื่อใช้สำหรับภายภาคหน้า

ด้านท้าวรณชัย มองเป็นมารหัวขนแ๱่จำทนไปก่อน

ตามจามรเทวีชี้ถึงประโยชน์ ถ้ามีเด็กไว้ในการต่อรอง

  “หลีโตนสาเพคะแม่หยัว จังได๋กะลูก”

ถ้อยคำวอนเชิงขอร้อง อีปุนอาทรการเกิดมาของเด็กตาดำ ๆ

ล้วนมันผ่านเหตุการณ์ ซึ่งบางอย่างยากเกินจะอธิบายได้

หน้าที่ของมันคือดูแลทารก ไม่ให้ขาดตกบกพร่องก็พอ

  “ใหญ่ขึ้นมา สิมักกินเลือดคึพ่อมันบ่น้อบาดหนิ”

หลุดคำพูดเจือกังวล พ่นจากปากจามรเทวี นึกย้อนตอนตนตั้งครรภ์ยังชอบลาบดิบ ๆ

สื่อถึงสิ่งควรทำอย่างไรดี มีเรื่องต้องให้คิดหนัก

ภายในตำหนัก ปรึกษาด้วยเก็บเป็นปริศนาเท่าที่รู้กัน

  “บ่เหลือแหล่วเพคะ แข่วแหลมจังซี่”

อีเนียนเอ่ยขึ้น รู้สึกตอนฟันคมขบถัน มีเลือดซึมออกมา

ธรรมดาลูกของมันก็ยังไม่หย่านม เลยแบ่งคนละเต้า

หลายครั้งที่มันเผลอตีเอา เพราะทารกดูดเบา ๆ ก็เจ็บ

  “ให้พวกสูหาเลือด-วย เลือดหมู ให้มันกินโลด”

คนเป็นแม่พูดด้วยอารมณ์โกรธ จามรเทวีแสดงอาการรังเกียจ

  “บ่ได่ดอกเพคะ คึดสาว่าเลี้ยงเกียเอาบุญ”

อีใสนึกสงสารทารกที่ไม่รู้ประสาอะไร เลยพูดออกมาจากใจ

  “จังซั่น มึงกะแง่งกันเอาเอง”

ทรงสะบัดเสียงบอก ก่อนก้าวไปในห้องบรรทม

สายตาจ้องจังหวะอยู่ ท้าวรณชัยรีบคืนห่อผ้าทารกให้อีปุน

  “กูมีแนวสิเว้ากับองค์แม่หยัวพอดี”

เอ่ยเหมือนเกริ่น แล้วเดินตามเสด็จทันที

ทิ้งให้บ่าวไพร่มองตาปริบ ๆ นึกนินทาในใจเกี่ยวกับพฤติกรรมที่หมิ่นเหม่

...กล่าวถึงหมู่นักบวช ระยะมีผู้ยกย่องจนลำพองตน

ยามจะปรากฏตัวตรงไหน มีขบวนแห่หามต้อนรับ

ลูกสาวบ้านไหนได้เข้าใกล้ พากันถูกใจพร้อมร่วมภิรมย์

เนื่องความนิยมในวรรณะ ตรรกะอยากปรับระดับตน

ท่ามกลางความเป็นอยู่ที่หรูหรา ภาพพจน์สมค่าคบค้า

บรรดาชนชั้นสูงจึงห้อมล้อม หอมกลิ่นเทวดาเจรจาฟุ้งเฟ้อ

หล่อหลอมให้เชื่อมั่น ไม่มีวันอับจนข้นแค้นหากได้สัมพันธ์

และไม่ใช่ข้อจำกัด*สมณะพราหมณ์ แ๱่งงานได้ไม่ขัดหลักใด

ฝูงบรรดานิยมชมชอบต่างแย่งกัน ขั้นที่ว่าจ่ายด้วยเงินตราสินบนก็ยอม

แลกกับได้มาร่วมว่านวงศ์ตระกูล เพิ่มพูนหน้าตาทางสังคม

พลอยทำให้ผองพรตพยอง เพราะผู้คนให้ความสำคัญ

ไม่ต่างจากมังคลาปุโรหิต หัวหน้าคณะพราหมณ์ในยามนี้

ก่อนเคยรังเกียจเหล่าขุนนาง ซึ่งคอยถือหางฝั่งท้าวรณชัยข้าราชการใหญ่

ครั้งพอสิ้นบารมีคู่อริ กรณีต่อว่ามังคลาทำของใส่

ในช่วงขณะอชาตะอสูร สวมครองร่างองค์เลอสรวงแล้ว

คดีจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดของท้าวรณชัย อุตส่าห์ทูลฟ้องต่อหน้าพระพักตร์เพื่อสะสาง

สุดท้ายก็โดนปัดตกไป หนำซ้ำถูกมองเป็นสิ่งไร้สาระ

ทั้งนี้เนื่องน้ำหนักตัดสิน เอนเอียงมาทางมังคลา

เลยพ้นข้อหาโดยพระราชาเข้าข้าง ตั้งแ๱่นั้นมาท้าวรณชัยหมดวาสนาชูคอ

ไม่สามารถกู้หน้า พวกพ้องพากันตีตัวออกห่าง

ทยอยเข้าหามังคลา จนไม่เหลือใครในสังกัดสำหรับท้าวรณชัย

เมื่อเหยียบขุนนางไว้ใต้ฝ่าเท้า ปุโรหิตพราหมณ์แก้ไขลัทธิใหม่

วางนโยบายขจัดครรลองเดิม ๆ ออกจากวิถีชาวประชาอย่างเด็ดขาด

อาทิ เช่น เรียกเก็บค่าหัวแลกกับเป็นไทอิสระ ชนิดขูดรีดไม่เว้นชนชั้นรากหญ้า

บีบให้ใช้แรงงานทดแทน ภาระที่ต้องรับผิดชอบในนามราษฎร

ถูกต้อนเป็นขี้ข้า รับใช้ราชสำนักแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง

ส่วนพ่อค้าวานิช ต้องหักชักเบี้ยเสียค่าฤชาเข้าคลัง

อีกทั้งประกอบสัมมาอาชีพพอมีอันจะกิน จำเป็นส่งส่วยให้รัฐตัดเข้าหลวงทุกปี

ประมวลผลตีตราออกบัญญัติ ถ้ากล้าขัดขืนไม่พัฒนาเป็นผู้เจริญ

จะถูกยัดเยียดอาญาหนัก ปรปักษ์ต่อแผ่นดิน

ความเปลี่ยนแปลงที่เหมือนโดนบังคับ ย่อมสร้างวิบัติหากไม่สมัครใจ

แ๱่สำหรับมังคลาไม่ตระหนัก เพราะถึงอย่างไรก็ควบคุมอำนาจได้

อชาตะเหมือนเป็นของตาย จะชี้ไปทิศทางไหนได้ดั่งใจ

องค์เลอสรวงตัวปลอม พร้อมยินยอมคล้อยตาม

โอกาสของมังคลามาถึง จึงเอาคืนเต็มที่กับทุกคนเคยแค้น

พอแยกออกจากปราสาทราชวัง ยังอีกสถานที่หนึ่งเทวาอาราม

แหล่งรวมจารีตซึ่งอวดมั่งมี บ่งบอกความภูมิฐาน

องค์เทวรูปหล่อด้วยทองคำ ตั้งเรียงรายให้บวงสรวงตามลักษณะความเชื่อ

จำนวนผู้ที่จะเข้ามากราบไหว้ ต้องประเภทจ่ายค่าบูชาราคาสูง

ด่านคัดกรองมวลเศรษฐี ถึงจะได้ย่างกรายบริเวณ

โหมเชื้อเพลิงให้ลุ่มหลง ตกแ๱่งดุจวิมานชั้นสวรรค์ เหมาะต่อบุคคลมีเกียรติเท่านั้น

ชาวบ้านสามัญไม่อนุญาตให้เฉียดใกล้ เทวาลัยจึงเป็นสัญลักษณ์แห่งความรุ่งเรือง

ตรงข้ามฉากเบื้องหลัง มังคลาใช้สถานที่บำเรอตน

กิเลสมั่วสุมคือสตรีที่เต็มใจสนองใคร่ให้เชยชม

เทียบกับนางในสนมขององค์ราชา มังคลาก็ไม่น้อยหน้านัก

...ทางท้าวเทศได้พาบักลายสือ และคาราวานเกวียนออกผจญภัยโลกกว้าง

สร้างกระแสเห็นใจในชะตา เพราะปากต่อปากเล่าต่อ

ประวัติอันหลบซ่อน ในตอนนี้เปิดเผยสู่สาธารณะ

ประการคือทายาทโดยตรง จนโดนสั่งฆ่าจากเบื้องบน

สิ่งรับประกัน วัตถุพารอดคือแหวนวิเศษ

มีจารึกในหลักฐานผู้สืบสันติวงศ์ ใช้เป็นเครื่องหมาย ทั้งนี้ง่ายต่อระบุตัวตน

ความแยบยลซึ่งทุกสมัยดำรงไว้ ตามกฎมณเฑียรบาล

ข่าวที่กระตุ้นความแตกตื่น สักวันจะฟื้นสิทธิให้ทุกคน๣ี๱่วนร่วมการปกครอง

นับตั้งแ๱่ขีดคะแนนเลือกผู้อภิบาล รักษาผลประโยชน์แก่ประชาชน

จากนี้ไปไม่มีทาส ไม่มีไพร่ จะมีแ๱่คนทำมาหากิน

*ใครใคร่ค้าช้างค้า ใครใคร่ค้าม้าค้า ใครใคร่ค้าเงือนค้าทองค้า

ให้เสรีด้านการค้าขายเต็มที่ ใครขยันย่อมมีทางสร้างฐานะ

ดีกว่าการเป็นโจรคอยปล้นกินไปวัน ๆ อันไร้ศักดิ์ศรี

แรงผลักดันทำให้ผู้คนหลั่งไหล ทำสัญญาลงชื่อเป็นสมาชิก

วางแผนยกเลิกวัฒนธรรมแบ่งแยก ให้ค่าประชาชนสมควรมีราคาเสมอภาค.

*นักบวชพราหมณ์สามารถแ๱่งงานมีครอบครัวได้

ตามหลักศาสนาฮินดู ซึ่งต่างจากพระสงฆ์ในศาสนาพุทธ

โดยพราหมณ์ถือเป็นวรรณะพราหมณ์ มีหน้าที่ทำพิธีกรรม

ไม่ได้ถือศีลพรหมจรรย์แบบนักบวชในศาสนาอื่น

สามารถใช้ชีวิตครองเรือนได้ตามปกติ ซึ่งในอดีตมักแ๱่งงานภายในวรรณะเดียวกัน

*ใครใคร่ค้าช้างค้า ใครใคร่ค้าม้าค้า ใครใคร่ค้าเงือนค้าทองค้า

เป็นข้อความจากศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช (หลักที่ 1) สมัยสุโขทัย

หมายถึงการส่งเสริมการค้าเสรี ให้ประชาชนมีอิสระในการทำมาค้าขายได้อย่างเต็มที่

โดยเจ้าเมืองไม่เก็บภาษีผ่าน (จกอบ) ทำให้เศรษฐกิจรุ่งเรือง

และประชาชนมีความสุขถ้วนหน้า จากนโยบายนี้

(อ้างอิงจากวิกิพีเดีย)