0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
“ครืนนนนน—”
เียงบางอย่างดังขึ้นจากส่วนลึกภูเาน้ำแข็ง
าุหิมะพัดโหมกระหน่ำ
ฟ้าิขาวโพลนไปสุดสายตา
ไ่มีต้นไม้
ไ่มีผู้คน
ไ่มีสิ่งมีชีวิต
มีเพียงความหนาวเหน็บที่สาารถกลืนกินชีวิตได้ทุกเมื่อ
...
าั้
กลางุเาหิมะแ่หนึ่ง
าาพลันิเี้
อักษรีเลือดปาฏขึ้นกลางาา
ก่อนะค่อย ๆ ฉีกเป็รอยแยกาใญ่
...
ประตูโิ
...
เปิดออก
...
“ฟุ่บ!”
่าหนึ่งกระเด็นออกาก่อน
กลิ้งไปบนหิมะหลายตลบ
ตามด้วย่าเล็กอีกคน
...
เย่หลิง
...
เด็กสาวล้มลงกับพื้น
หายใจหอบแรง
ใหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
...
นางรีบเงยหน้าขึ้น
ก่อนัใะกระตุกวูบ
...
"นายท่าน!"
...
เี่ยวชวนนอนู่ไ่ไกล
...
เลือดจำนวนากย้อมหิมะเป็ีแดง
...
ตลอดหลายวันที่ผ่านา
เาแทบไ่ได้พัก
...
ต่อสู้
หลบหนี
ใช้พลังเกินขีดจำกัด
ดูดกลืนวิญญาณ
บาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า
...
ก่อนหน้านี้ยังฝืนยืนได้
เพราะจิตใจค้ำเอาไว้
...
แ่เมื่อานครัิา
และู้ว่ารอดาได้ิ ๆ
...
่ากายที่แบกรับทุกอย่างเอาไว้
ก็ถึงขีดจำกัด
...
เย่หลิงรีบวิ่งเข้าไป
...
ริมฝีปากสั่น
...
"นายท่าน..."
...
"นายท่าน..."
...
ไ่มีเียงตอบ
...
เี่ยวชวนหมดสติไปแล้ว
...
ลมหนาวั่า
...
ุูิลด่ำลงเื่ ๆ
...
หิมะเิ่ตกหนักกว่าเดิม
...
เย่หลิงมองรอบตัว
ก่อนีหน้าะซีดลง
...
ไ่มีใคร
...
ไ่มีที่พัก
...
ไ่มีหมู่บ้าน
...
ไ่มีแม้แ่ต้นไม้สักต้น
...
หากู่ต่อ
ั้คู่ต้องาแน่นอน
...
เด็กสาวกัดฟัน
พยายามลาก่าเี่ยวชวน
ไปข้างหน้า
...
ทีละก้าว
...
ทีละก้าว
...
หิมะสูงถึงัเข่า
...
ลมหนาวเหมือนมีด
...
แ่เย่หลิงยังไ่หยุด
...
นางไ่อยากสูญเียคนสำคัญอีกแล้ว
...
ผ่านไปไู่้กี่ชั่วยาม
...
แขนั้สองเิ่ชา
...
เท้าเิ่ไร้ความู้สึก
...
่าเล็ก ๆ นางั่เา
...
ในที่สุด
เย่หลิงก็ล้มลง
...
หอบหายใจ
...
้ำาไออกาเี ๆ
...
"ข้า..."
...
"ข้าทำไ่ได้..."
...
าุหิมะยังคงพัดต่อไป
...
เหมือนะกลืนกินทุกสิ่ง
...
แล้วในตอนนั้นเอง
...
เียงระฆังดังขึ้น
...
กริ๊ง...
...
กริ๊ง...
...
กริ๊ง...
...
เย่หลิงชะงัก
...
เงยหน้าขึ้น
...
ผ่านม่านหิมะีขาว
...
นางเห็นเงา่าหนึ่ง
กำลังเิเข้าา
...
้า ๆ
...
สง่างาม
...
ราวกับไ่ใชุ่์
...
ชุดุีเงินยาวลากพื้น
...
เส้นผมีดำสนิทพลิ้วไหว
...
าีฟ้าอ่อน
ดุ้ำแข็งื่ปี
...
ญิาผู้นั้นหยุดลงเบื้องหน้า
...
มองเี่ยวชวน
...
มองเย่หลิง
...
ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย
...
"พวกเจ้าาจากไหน"
...
เียงนางเย็น
แ่ไ่เย็นชา
...
เย่หลิงรีบลุกขึ้น
...
"ขอร้อง..."
...
"ช่วยเาด้วย..."
...
ญิาไ่ตอบ
...
เพียงก้มลง
วางปลายนิ้วบนหน้าผากเี่ยวชวน
...
วินาทีนั้น
านางพลันเปี่ไป
...
เหมือนสัมผัสบางอย่างได้
...
พลังมืด
...
วิญญาณนับร้อย
...
กลิ่นอายกลืนวิญญาณ
...
และอะไรบางอย่าง
ที่ลึกกว่านั้น
...
ลึกแม้แ่นางยังมองไ่ทะลุ
...
"แปลก..."
...
ญิาพึมพำ
...
เย่หลิงัใหล่นวูบ
...
กลัวว่านางะเป็ศัตรู
...
แ่แทนที่ะถอย
ญิากลับถอดเสื้อุขนสัตว์ีขาวออก
...
ุ่าเี่ยวชวน
...
"พาเากลับ"
...
เย่หลิงเบิกตา
...
"ท่าน..."
...
ญิาลุกขึ้น
...
มองาุหิมะเบื้องหน้า
...
"ถ้าทิ้งไว้ตรงนี้"
...
"เาาแน่"
...
"ข้ายังไ่อยากเห็นคนาต่อหน้าต่อตา"
...
าั้
นางก็หันหลัง
เินำทางไป
...
เย่หลิงรีบพยุงเี่ยวชวนตาม
...
โดยไู่้เลยว่า
ญิาตรงหน้า
...
ไ่ใช่คนธรรมดา
...
แ่คือ
หนึ่งในบุคคลที่มีฐานะสูงส่งที่สุดแคว้นเหมันต์นิรันดร์
...
องค์หญิง
ผู้ถูกขนานนามว่า
...
"บุปผาหิมะแ่วังหิมะื่ปี"
...
ไป๋เซวี่ยา
...
ผู้ซึ่งใา
ะกลายเป็หนึ่งในคนสำคัญที่สุดชีวิตหลินเี่ยวชวน
หลายชั่วยามต่อา
...
วังน้ำแข็งาใญ่
ตั้งตระหง่านู่ท่ามกลางุเาหิมะ
...
แสงตะเกียงีฟ้าส่องสว่าง
...
ให้ความู้สึกสงบ
แ่เย็นเยียบ
...
ภายใน้พักแ่หนึ่ง
...
เี่ยวชวนนอนู่บนเตียง
...
บาดแผลทั่ว่าได้รับการรักษาแล้ว
...
ลมหายใจเิ่มั่นคง
...
ส่วนข้างเตียง
...
ไป๋เซวี่ยากำลังั่อ่านำา
เี ๆ
...
าีฟ้าอ่อน
มอง่าเด็กหนุ่มเป็ครั้งคราว
...
ไู่้ทำไม
...
แ่ทุกครั้งที่มองเา
...
ัในางกลับู้สึกแปลก ๆ
...
เหมือนคนคนนี้
...
ไ่ควรปาฏตัวที่นี่
...
แ่กลับปาฏขึ้น
...
เหมือนโชคชะตา
กำลังผลักดันบางอย่าง
...
ขณะนั้นเอง
...
เปลือกตาเี่ยวชวนกระตุก
...
้า ๆ
...
ก่อนะืาขึ้น
...
ภาพแรกที่เห็น
...
คือญิาผู้หนึ่ง
...
งดงามราวภาพฝัน
...
ัู่่ข้าง้า่า
...
มีหิมะโปรยู่ด้านหลัง
...
ราวกับนางเป็ส่วนหนึ่งโลกีขาวแ่นี้
...
เี่ยวชวนนิ่งไป
...
ส่วนไป๋เซวี่ยาก็เงยหน้าขึ้น
...
สายตาั้คู่สบกันเป็ครั้งแรก
...
และไ่มีใครู้เลยว่า
...
การพบกันครั้งนี้
...
ะเปี่ชะตาั้ทวีปใา
อย่างไร
เียงลมหนาวั่านอก้า่าเบา ๆ
เ็หิมะีขาววนู่กลางาา
ราวกับนับื่
โลกั้ใเีสงบ
่าจากนครัิาโิราวฟ้ากับิ
...
เี่ยวชวนืาขึ้น้า ๆ
สติเิ่กลับคืนา
ิ่อ่อน ๆ ุไเข้าู
เพดาน้ทำจากึน้ำแข็งีฟ้าอ่อน
งดงามดูไ่เหมือนโลกุ์
...
"ตื่นแล้วหรือ"
เียงหนึ่งดังขึ้น
นุ่มนวล
แ่เย็นราวสายน้ำในฤดูหนาว
...
เี่ยวชวนหันไปมอง
ก่อนะชะงักเล็กน้อย
...
ญิาในชุดีขาวกำลังัู่่ข้าง้า่า
เส้นผมีดำยาวสยายลงถึงเอว
ผิวขาวดุจหิมะแรกแ่ปี
าีฟ้าอ่อนสงบนิ่ง
งดงามคล้ายภาพวาด
...
งดงาม
แ่กลับให้ความู้สึกเหมือนภูเาน้ำแข็ง
ที่ไ่มีใครกล้าเข้าใกล้
...
เี่ยวชวนพยายามลุกขึ้น
ทันใดนั้น
ความเจ็บปวดก็แล่นผ่านทั่ว่า
...
"อึก..."
...
ญิาเหลือบมอง
ก่อน่าเรียบ ๆ
"ถ้าไ่อยากพิการ"
"ก็นอนต่อ"
...
เี่ยวชวนเี
ก่อนะนอนลงตามเดิม
...
เพราะ่ากายเา
แทบไ่เหลือสภาพเดิมแล้ว
...
บาดแผลภายนอกยังไ่เท่าไร
แ่เส้นลมปราณหลายส่วนฉีกขาด
พลังกลืนวิญญาณที่ใช้อย่างบ้าคลั่ง
ก็เกือบทำให้จิตใจพังทลาย
...
หากไ่มีใครช่วย
เาคงาู่กลางหิมะแล้วิ ๆ
...
"ขอบคุณ"
เี่ยวชวน่าเบา ๆ
...
ญิาไ่ตอบทันที
เพียงมองหิมะนอก้า่าู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเอ่ยขึ้น
...
"เจ้าโชคดี"
...
"ที่ข้าผ่านไปเจอ"
...
เี่ยวชวนิ้บาง ๆ
...
"โชคดีิ ๆ"
...
ญิาหันามอง
ราวกับไ่คิดว่าเาะตอบเช่นนั้น
...
าั้
นางจึงถาม
...
"เจ้าชื่ออะไร"
...
"หลินเี่ยวชวน"
...
ญิานิ่งไปเล็กน้อย
เหมือนกำลังจดจำชื่อไว้
...
"ข้าชื่อไป๋เซวี่ยา"
...
เี่ยวชวนพยักหน้า
...
แ่ในใจกลับสะดุ้งเล็กน้อย
...
ไป๋
...
แซ่แ่ราชวงศ์เหมันต์นิรันดร์
...
แม้เาะไ่เคยาถึงแคว้นนี้
แ่ก็เคยได้ยินชื่อเียง
...
ไป๋เซวี่ยา...
ไ่ใช่ชื่อธรรมดาแน่นอน
...
ญิาเหมือนอ่านสายตาเาออก
...
"ใช่"
...
"อย่างที่เจ้าคิด"
...
"ข้าเป็องค์หญิง"
...
ความเีเข้าปกุ้ทันที
...
หากเป็เมื่อก่อน
เี่ยวชวนคงตกใจ
...
แ่หลังผ่านเรื่องราวาากาย
แม้แ่ผู้พิพากษาสวรรค์ก็เคยเจอ
...
องค์หญิงคนหนึ่ง
กลับดูไ่น่าตกใจเท่าไรแล้ว
...
ไป๋เซวี่ยามองเาู่ครู่หนึ่ง
ก่อนถามต่อ
...
"เจ้าไ่ตกใจ?"
...
เี่ยวชวนัเาะเบา ๆ
...
"ข้าเิ่หนีผู้พิพากษาสวรรค์าหาด ๆ"
...
"เรื่องนี้ดูน่ากลัวกว่านิดหน่อย"
...
ครั้งแรก
...
มุมปากองค์หญิงน้ำแข็ง
ยกขึ้นเล็กน้อย
...
รอยิ้จาง ๆ
...
แ่สวยงามแม้้ั้้
ยังดูสว่างขึ้น
...
ทว่า
รอยิ้นั้นหายไปอย่างรวดเร็ว
...
"ผู้พิพากษาสวรรค์"
...
"กำลังตามล่าเจ้า?"
...
น้ำเียงิจังขึ้นทันที
...
เี่ยวชวนเี
...
เาไ่อยากโกหก
แ่ก็ไ่อยากลากคนอื่นเข้าาเกี่ยว
...
ไป๋เซวี่ยามองเา
ก่อน่าเรียบ ๆ
...
"ข้าไ่สนเรื่องความลับเจ้า"
...
"แ่ถ้าคนพวกนั้นาถึงที่นี่"
...
"ข้าจำเป็ต้องู้"
...
เี่ยวชวนถอนหายใจ
...
ก่อนเล่าเพียงบางส่วน
...
เรื่องการถูกตามล่า
เรื่องพลังกลืนวิญญาณ
และเรื่องผู้พิพากษาสวรรค์
...
แ่เาไ่ได้พูดถึงเซวียนซา
ไ่ได้พูดถึงสายเลือดหลิน
และไ่ได้พูดถึงหลายสิ่งที่ซ่อนู่ลึกที่สุด
...
หลังฟังจบ
ไป๋เซวี่ยากลับเีไปนาน
...
นานกว่าที่คาด
...
สุดท้าย
นางจึงเอ่ยขึ้น
...
"ข้าเคยเห็นคนใช้พลังต้องห้าม"
...
"หลายคน"
...
เี่ยวชวนเงยหน้ามอง
...
"แล้ว?"
...
ไป๋เซวี่ยาตอบ
...
"พวกเาส่วนใหญ่สมควรถูกฆ่า"
...
คำตอบตรงเกินไป
...
แ่เี่ยวชวนไ่โกรธ
...
เพราะเาู้ว่านางพูดความิ
...
คนที่ใช้พลังต้องห้ามจำนวนาก
เลือกเิบนเส้นทางมืด
...
ไป๋เซวี่ยาจ้องตาเา
ก่อนพูดต่อ
...
"แ่เจ้าไ่เหมือน"
...
"อย่างน้อยตอนนี้"
...
เี่ยวชวนชะงัก
...
"ท่านแน่ใจได้อย่างไร"
...
องค์หญิงหิมะมองออกไปนอก้า่า
...
เ็หิมะกำลังร่วงหล่น้า ๆ
...
"เพราะตอนหมดสติ"
...
"เจ้ากอดเด็กคนนั้นไว้แน่น"
...
"ั้ที่ตัวเองใกล้า"
...
เี่ยวชวนนิ่งไป
...
ภาพเย่หลิงผุดขึ้นในั
...
เด็กหญิงที่ครั้งหนึ่งถูกขายในตลาดมืด
...
เด็กหญิงที่ตอนนี้เรียกเาว่านายท่าน
...
และเิตามเาไปทุกที่
...
ไป๋เซวี่ยา่าต่อ
...
"คนที่ยังปกป้องคนอื่นได้"
...
"ยังไ่ใช่สัตว์ประหลาด"
...
้ั้้เีลง
...
เี่ยวชวนไู่้ะตอบอย่างไร
...
เพราะในช่วงหลัง
แม้แ่ตัวเาเอง
ก็เิ่ไ่แน่ใจแล้ว
...
ว่ายังเป็คนแบบเดิมู่หรือไ่
...
ในตอนนั้นเอง
ประตู้ก็เปิดออก
...
“ฟึ่บ!”
...
เย่หลิงวิ่งพรวดเข้าา
...
เมื่อเห็นเี่ยวชวนืา
านางก็แดงขึ้นทันที
...
"นายท่าน!"
...
เด็กหญิงพุ่งเข้าาเกาะข้างเตียง
...
"ท่านฟื้แล้วิ ๆ!"
...
"ข้าคิดว่าท่านะาแล้ว!"
...
เี่ยวชวนัเาะเบา ๆ
ก่อนืขึ้นลูบันาง
...
"ข้ายังไ่าง่ายขนาดนั้น"
...
เย่หลิงน้ำตาคลอ
...
แ่แล้ว
นางก็หันไปมองไป๋เซวี่ยา
...
าั้
มองกลับาที่เี่ยวชวน
...
แล้วมองกลับไปอีกครั้ง
...
าเิ่หรี่ลง้า ๆ
...
สัญชาตญาณบางอย่างทำงานทันที
...
เด็กหญิงตัวน้อยขยับเข้าาั่ใกล้เี่ยวชวนกว่าเดิม
...
ราวกับกลัวใคระแย่งไป
...
ไป๋เซวี่ยามองภาพนั้น
ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ
...
เหมือนไ่สนใจ
...
แ่ในใจกลับู้สึกขำเล็กน้อย
...
"เด็กคนนี้..."
...
"หวงเจ้าหรือ"
...
เย่หลิงรีบตอบทันที
...
"แน่นอน!"
...
"นายท่านเป็ข้า!"
...
สิ้นคำ
ั้้ก็เี
...
เี่ยวชวนแทบสำลัก
...
ส่วนไป๋เซวี่ยา
ก็ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
...
ก่อนที่มุมปากะยกขึ้นอีกครั้ง
...
รอยิ้ที่แม้เพียงเี้ยววินาที
ก็ทำให้โลกน้ำแข็งั้ใดูอบอุ่นขึ้น
...
แ่ไ่มีใครู้เลยว่า
ในขณะเดียวกันนั้น
...
ณ าแด้านเื
...
กลุ่มใชุดุีทอง
กำลังเิฝ่าาุหิมะาอย่าง้า ๆ
...
ตราสัญลักษณ์บนอกเสื้อ
...
คือาสวรรค์ีทอง
...
ผู้พิพากษาสวรรค์
...
และหนึ่งในนั้น
กำลังถือแผ่นหยกนำทาง
...
ซึ่งกำลังส่องแสง
ชี้ตรงายังตำแหน่งหลินเี่ยวชวน
อย่างแม่นยำ
...
พวกเาตามาแล้ว"ตอนที่ 69 หิมะแ่โชคชะตา"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??