0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
รุ่งเช้า
แสงอาทิตย์สีทอง่ส่อง่าม่านิะ
ตกกระยอดเาีานับื่ลูก
โลกั้ใบูาวกับถูกสร้างขึ้นจากผลึกแก้ว
...
เสี่ยวยืนู่ริมะเีหิน้ำแ็
มองาตรงหน้าเี ๆ
...
ลมหายใจีาลอยออกจากปาก
...
เาไ่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่ตัวเองรู้สึกสงบแบี้
คือเมื่อไร
...
นครรัตติกาลเต็มไปด้วยเลือด
เทียนหลิงเต็มไปด้วยความคาดหั
โลกภายนอกเต็มไปด้วยการไล่ล่า
...
แต่ที่นี่
กลับเีสงบเหมือนอีกโลกหนึ่ง
...
"กำลังคิดอะไรู่"
...
เสียงของไป๋เซวี่ยหลานดังขึ้นจากด้านหลัง
...
เสี่ยวหันไปมอง
...
วันนี้องค์ญิิะไ่ได้สวมุพิธีการ
เป็นเพียงุุีาเรียบง่าย
แต่กลับยิ่งดูงดงามกว่าเิ
...
งดงามแบบที่ไ่พยายามจะงดงาม
...
เสี่ยวยิ้มา
...
"กำลังคิดว่าที่นี่แตกต่างจากที่ข้าเคยู่มาก"
...
ไป๋เซวี่ยหลานเิมาุข้าง ๆ
...
สายตาทอดมองภูเาิะไกลสุดสายตา
...
"ภายนอกมองแบั้น"
...
"แต่ิ ๆ แล้วไ่ต่างเ่าไ"
...
เสี่ยวหันมามอง
...
าจึงพูดต่อ
...
"ที่นี่ไ่มีเลือดไหลตามถนน"
...
"แต่ฆ่ากันทุกวัน"
...
"ไ่มีตลาดค้าทาส"
...
"แต่มีขายชีวิตตัวเองเพื่ออำนาจ"
...
"ไ่มีสนามประลองใต้ดิน"
...
"แต่มีสงครามการเมืองที่โหดร้ายกว่า"
...
น้ำเสียงของานิ่งมาก
...
ากับเป็นเรื่องปกติ
...
เสี่ยวเี
...
แล้วัเาะเบา ๆ
...
"ดูเหมือนโลกจะสกปรกเหมือนกันหมด"
...
ครั้งนี้
ไป๋เซวี่ยหลานัเาะเบา ๆ ตาม
...
เป็นเสียงัเาะที่น้อยมาก
...
แต่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้น่าประหลาด
...
ขณะนั้นเอง
...
ฟึ่บ
...
เ่หลิงโผล่าาอีกฝั่งของะเี
...
แขนั้สองข้างเต็มไปด้วยอาหาร
...
"นายท่าน!"
...
"ข้าเอาของกินมาแล้ว!"
...
เด็กสาวรีบวิ่งเข้ามา
...
่จะชะงัก
...
เมื่อเห็นองค์ญิยืนู่ใกล้เสี่ยว
...
ดวงตาเริ่มหรี่อีกครั้ง
...
ไป๋เซวี่ยหลานมองานั้น
่ถาม่าเรียบ ๆ
...
"ข้าไปทำอะไราหรือ"
...
เสี่ยวยิ้มแห้ง ๆ
...
"าเป็นแบี้เอง"
...
เ่หลิงรีบส่ายหัว
...
"ข้าไ่ได้เป็นอะไร!"
...
"ข้าแค่..."
...
เด็กสาวอึกอัก
...
่จะกอดแขนเสี่ยวเอาไว้แน่น
...
"แค่กลัวนายท่านโดนหลอก"
...
เสี่ยวถึงกับัเาะออกมา
...
ส่วนไป๋เซวี่ยหลาน
แม้ใบหน้าจะยังนิ่ง
...
แต่แววาัมีิ้จาง ๆ
...
นี่เป็นาที่าไ่ค่อยได้เห็น
...
ความสัมพันธ์ที่เรียบง่าย
...
ิใจ
...
และไ่เกี่ยวกับอำนาจ
...
สิ่งเหล่านี้หาได้ยากมากในัิะ
...
ยากแไ่มีเลย
สามวันต่อมา
...
อาการของเสี่ยวดีขึ้น่ารวดเร็ว
...
พลังที่บรรลุสู่สร้างแกนพลังขั้นกลาง
เริ่มมั่นคงขึ้น
...
ลมปราณภายในแ็แกร่งกว่าเิหลายเท่า
...
แ้แ่เซวียนซา
ยังเีผิดปกติในช่วงนี้
...
เหมือนกำลังคิดอะไรา่า
...
เช้าวันนั้น
...
ไป๋เซวี่ยหลานเิมาหาเาที่ลานฝึก
...
"ตามข้ามา"
...
เสี่ยวเลิกคิ้ว
...
"ไปไหน"
...
"ัิะื่ปี"
...
แ้แ่เสี่ยวยังชะงัก
...
ัหลวง?
...
องค์ญิิะมองเา
่คำถามที่ยังไ่ได้ถาม
...
"เจ้าคิดว่าซ่อนตัวู่ที่นี่ได้ตลอดหรือ"
...
"ผู้พิพากษาสวรรค์กำลังตามหาเจ้า"
...
"ถ้าอยากู่รอด"
...
"เจ้าต้องเข้าใจโลกนี้"
...
เสี่ยวพยักหน้า
...
เารู้ว่าาพูดถูก
...
การหนี่าเดียว
ไ่มีวันหนีได้ตลอดชีวิต
...
เาต้องแ็แกร่งขึ้น
...
แ็แกร่งพอที่จะเลือกชะตาของตัวเอง
หลายชั่วยามต่อมา
...
รถม้าิะเคลื่อนตัว่าหุบเา
...
และเมื่อพ้นยอดเาสุดท้าย
...
เสี่ยว็เห็นมัน
...
ัิะื่ปี
...
สิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมาตั้งู่ยอดภูเา
...
กำแพง้ำแ็สูงหลายร้อยจั้ง
...
สะพานผลึกเชื่อมต่อกันดุจทางช้างเผือก
...
ยอดัหลายสิบแห่งตั้งตระหง่านเหนือทะเลเมฆ
...
งดงาม
...
ยิ่งใหญ่
...
และให้ความรู้สึกเหมือนสถานที่ของเซียนมากกว่ามนุษย์
...
แ้แ่เสี่ยว
ยังเผลอสูดลมหายใจลึก
...
"นี่คือเมืองหลวงหรือ"
...
ไป๋เซวี่ยหลานส่ายหน้า
...
"ไ่"
...
"นี่เป็นเพียงัชั้นนอก"
...
เสี่ยวเีไปทันที
...
เพียงัชั้นนอก?
...
ถ้า่านั้นเมืองหลวงิจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน
...
องค์ญิิะมองสีหน้าเา
่ยิ้มา
...
เป็นครั้งแรก
ที่าดูเหมือนญิาวัยเดียวกัน
...
ไ่ใช่องค์ญิผู้เ็นชา
...
"ตกใจหรือ"
...
เสี่ยวัเาะ
...
"นิดหน่อย"
...
"แค่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนชาวบ้านจากเมืองเล็ก"
...
ไป๋เซวี่ยหลานส่ายหัว
...
"ไ่"
...
"ที่ชนะฮั่วเจินได้"
...
"ไ่มีวันเป็นแค่ชาวบ้าน"
...
เสี่ยวชะงัก
...
นี่เป็นครั้งแรก
ที่มีพูดเรื่องนั้นหลังจาก่ามาเนิ่นนาน
...
เทียนหลิง
...
เหยียนตง
...
หานอวี่
...
หลิงเอ๋อ
...
อาจารย์
...
ความทรงจำั้หมดผุดขึ้นมาอีกครั้ง
...
ไป๋เซวี่ยหลานสังเกตเห็นแววตานั้น
...
จึงถามเบา ๆ
...
"คิดถึงบ้านหรือ"
...
เสี่ยวเีู่ครู่หนึ่ง
...
่
...
"อาจจะ"
...
"หรือไ่็คิดถึงทีู่่ที่นั่น"
...
าพัด่าะ่าั้สอง
...
ไ่มีใครพูดอะไรต่อ
...
แต่เป็นความเีที่ไ่อึดอัด
...
กลับให้ความรู้สึกสงบ่าประหลาด
...
กระทั่ง
...
เสียงแตริะดังขึ้นจากยอดั
...
วูมมมมม—
...
ไป๋เซวี่ยหลานขมวดคิ้วทันที
...
"เกิดอะไรขึ้น"
...
ทหารหลายเริ่มเคลื่อนไหว
...
ผู้ในัเริ่มแตกตื่น
...
จากนั้น
นก้ำแ็ตัวหนึ่ง็บินมา
...
พร้อมสารด่วน
...
นายทหารรับสารเปิดอ่าน
่สีหน้าจะเปลี่ยนทันที
...
"องค์ญิ!"
...
"พบร่องรอยผู้พิพากษาสวรรค์ที่าแดนเหนือ!"
...
"จำนวนสิบสาม!"
...
"และมีระดับหลอมรวมวิญญาณ่าน้อยสอง!"
...
ความเีเข้าปกุทันที
...
เสี่ยวกำหมัดแน่น
...
ตามมาิ ๆ
...
ไป๋เซวี่ยหลานมองไปทางเหนือ
...
ดวงตาีฟ้าเ็นเียบช้า ๆ
...
่กล่าวประโยคหนึ่ง
ที่ทำให้เสี่ยวชะงัก
...
"ดูเหมือน"
...
"พวกเาอยากได้ตัวเจ้ามากกว่าที่ข้าคิด"
...
แล้วา็หันกลับมา
...
สบตาเาตรง ๆ
...
"หลินเสี่ยว"
...
"เจ้าซ่อนอะไรไว้กันแน่"
...
และเป็นครั้งแรก
ที่แ้แ่เสี่ยวเอง
็เริ่มาู้คำตอั้นเ่ั
ิะโปรยปรายาาท้องฟ้าา่ำื
เกล็ดีา่ช้า ๆ
ปกุคอยีเิของัิะื่ปี
แสงะเีวิญญาณี้ำเิส่องสะท้อนพื้น้ำแ็
งดงามาาฝัน
แต่าใ้ความงดงามนั้น...
กลับเ็นเียบทำให้รู้สึกหายใจไ่ทั่วท้อง
คืนนี้คือคืนงานเลี้ยงใหญ่
เหล่าองค์า
องค์ญิ
ขุนารุ่นเาว์
ศิษย์สายตรงของตระกูลใหญ่
ต่างมารวมตัวกันในท้องพระโรง้ำแ็
และคืนนี้...
แขกพิเศษที่สุด
็คือ
"หลินเสี่ยว"
เสียงดนตรี้ำแ็ดังแผ่วเบา
ภายในห้องโถง้าใหญ่
ผู้หลายร้อยกำลังสนทนากัน่าสุา
ทุกยิ้ม
ทุกัเาะ
ทุกดูเป็นมิตร
แต่เสี่ยวกลับรู้สึกว่า
ที่นี่...
อันตรายกว่านครรัตติกาลเสียอีก
่าน้อยที่นครรัตติกาล
ที่อยากฆ่าเจ้า
จะชักดาบออกมาเลย
แต่ที่นี่...
ที่อยากฆ่าเจ้า
ยังสามารถยิ้มให้ได้
"เชิญทางนี้ค่ะ"
สาวใช้พาเาเิเข้าสู่ห้องโถง
ทันทีที่ประตูเปิดออก
สายตาหลายร้อยคู่หันมาพร้อมกัน
เีไปชั่วขณะ
จากนั้น...
เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้น
"นั่นหรือ..."
"ที่ฆ่าผู้พิพากษาสวรรค์"
"เด็กนั้นน่ะหรือ"
"ดูธรรมดากว่าที่คิด"
"ข้าได้ยินว่าใช้พลังต้องห้าม"
"แต่องค์ญิใหญ่็ช่วยเอาไว้"
เสี่ยวเิ่าสายตาเหล่านั้น่าสงิ่ง
ประสบการณ์จากนครรัตติกาล
ทำให้เารู้แล้วว่า
อย่าเชื่อสายตาของใคร
โดยเฉพาะที่กำลังยิ้ม
"เสี่ยว"
เสียงหนึ่งดังขึ้น
ไป๋เซวี่ยหลานเิเข้ามา
ุกระโปรงีาเิงดงามผู้้าดู่ทันที
ายิ้มา ๆ
"ตามข้ามา"
"มีอยากพบเจ้า"
ไ่นาน
ั้คู่็มาถึงโต๊ะวงหนึ่ง
รอบโต๊ะมีู่ห้า
และทันทีที่เสี่ยวมาถึง
ทุกต่างุคุย
าหนุ่มหนึ่งยิ้ม่
"ในที่สุด็ได้เจอ"
เาุึ้ช้า ๆ
ใบหน้า่เา
ดวงตาเฉียบคม
ุุีฟ้าเิ
อกปัตราั้ำแ็
"องค์าสาม..."
ไป๋เซวี่ยหลานกล่าว
"เี่ยนอวิ๋นเฟิง"
เสี่ยวพยักหน้าเล็กน้อย
องค์าสามัเาะ
"ไ่ต้องเกรงใจ"
"ข้าชอบตรงไปตรงมา"
"โดยเฉพาะที่กล้าฆ่าผู้พิพากษาสวรรค์"
ทันทีที่ประโยั้นดังขึ้น
บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนทันที
หลายเี
ายิ้ม
าเริ่มจับตามอง
เสี่ยวรู้ทันที
นี่ไ่ใช่คำชม
แต่มันคือการหยั่งเชิง
"โชคดีเท่านั้น"
เาเรียบ ๆ
องค์าสามยิ้ม้ากว่าเิ
"ถ่อมตัว"
"หรือกำลังปิดบังอะไรู่"
ไป๋เซวี่ยหลานหรี่ตาทันที
แต่่ที่าจะพูด
เสียงหนึ่ง็ดังขึ้น
"พี่สาม"
"ท่านกำลังทำให้แขกอึดอัด"
ญิาอีกวาง้ชาเบา ๆ
ามีใบหน้างดงาม
แต่ดวงตาิามีด
องค์ญิห้า
เี่ยนหรูซิน
หนึ่งในผู้สมัครชิงบัลลังก์
ามองเสี่ยว
ยิ้ม่โยน
"อย่าถือสาพี่สามเลย"
"เาชอบแกล้ง"
เสี่ยวพยักหน้า
แต่ในใจกลับระัญินี้มากกว่าองค์าสามเสียอีก
เพราะิ้ของา...
สมบูรณ์แบบเกินไป
ตลอดั้งาน
เสี่ยวเริ่มเข้าใจสิ่งที่ไป๋เซวี่ยหลานเคยบอก
ที่นี่คือสงคราม
เพียงแต่ไ่มีเลือด
ทุกประโยคมีความหมาย
ทุกคำพูดมีเป้าหมาย
ทุกการยก้
ทุกการยิ้ม
ล้วนเป็นการโจมตีรูปแบบหนึ่ง
ขุนาหนึ่งชมองค์าสาม
อีกรีบชมองค์ญิห้า
กลุ่มหนึ่งสนับสนุนองค์รัชทายาท
อีกกลุ่มเริ่มดึงเข้าพวก
และภายในเวลาเพียงชั่วโมงเดียว
เสี่ยว็เริ่มรู้ว่า
แคว้นเหมันต์นิรันดร์
กำลังเข้าสู่พายุลูกใหญ่
เพราะจักรพรรดิิะ...
กำลังป่วย
และทันทีที่จักรพรรดิสิ้นพระชนม์
สงครามแย่งบัลลังก์จะเริ่มขึ้น
"เป็น่าไร"
ไป๋เซวี่ยหลานถามเบา ๆ ะ่าเิออกจากงาน
ิะัตก
าพัด่าะเีั
เสี่ยวเีู่ัหนึ่ง
่
"ข้าเริ่มเข้าใจแล้ว"
"ทำไมเจ้าถึงบอกว่าที่นี่อันตราย"
ไป๋เซวี่ยหลานัเาะเบา ๆ
"ใช่ไหมล่ะ"
"ในนครรัตติกาล"
เสี่ยวมองิะที่ตกมา
"ฆ่ากันด้วยกระบี่"
"แต่ที่นี่..."
เาหันกลับไปมองห้องโถงอันงดงาม
ซึ่งเต็มไปด้วยเสียงัเาะ
"ฆ่ากันด้วยคำพูด"
ไป๋เซวี่ยหลานนิ่งไปเล็กน้อย
่ยิ้ม
"ยินดีต้อนรับสู่แคว้นเหมันต์นิรันดร์"
แต่ในขณะที่ั้สองกำลังเิออกจากงานเลี้ยง
ไ่มีใครรู้ว่า
หอคอยสูงสุดของัิะื่ปี
มีาชราหนึ่งกำลังมองมา
ดวงตาีเิเ็นเียบ
ลมหายใจสงิ่ง
พลังรอบตัวลึกล้ำยากหยั่งถึง
เามองเสี่ยวจากระยะไกล
ากับมองทะลุถึงวิญญาณ
"สายเลือดหลิน..."
เาพึมพำ
"ในที่สุด็ปรากฏตัวแล้ว"
าพัดแรงขึ้น
และในความมืด
เงาร่างอีกหลายสายคุกเข่าู่ด้านหลังเา
หนึ่งในนั้นเอ่ยเสียงต่ำ
"ท่านอาจารย์..."
"ต้องการให้ติดตามหรือไ่"
าชราส่ายหน้า
"ยังไ่ถึงเวลา"
"ปล่อยให้เด็กนั้นเติบโต่"
"เพราะอีกไ่นาน..."
ดวงตาีเิมองขึ้นไปยังท้องฟ้าา่ำื
"แคว้นดาราสวรรค์..."
"จะต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??