0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะัโปรยปรายาจากฟาฟ้า
เกล็ดีานับไ่ถ้วน่ผ่านแตะเกียงิญญาสีน้ำเงิน
ปุวังหิมะื่ปีเาไ้ราวกับาฝัน
แ่สำหรับิเสี่ยว
สถานที่แ่นี้ไ่ไ้งดงามเแม้แ่น้อย
ตรงกันข้าม
มันำใ้เขาู้ึอึดอัด
า่านครัิาโลหิตเีี
่าน้อย...
ที่นครัิา
คนที่อยากฆ่าเจ้า
จะดึงมีดาทันที
แ่ที่นี่
คนที่อยากฆ่าเจ้า
อาจำัยิ้มให้เจ้าู่
...
สาวใช้ใชุดีาเินำทางู่ด้านหน้า ัี้เสี่ยวก็ูเรีเ้าวังอีกแล้ว
ฝีเ้าแผ่วเบา
ไ้เสียง
ราวกับิญญาใหิมะ
"คุณาิ"
นาง่าเบา ๆ
"อีกครู่จะถึงท้องพระโรงน้ำแข็งแล้ว"
เสี่ยวั้า
ไ่ไ้ตอบะไ
สายาเขามองไปรอบ ๆ
ตั้งแ่เ้ามาใวัง
เขาู้ึไ้ถึงสายาาสาย
ำัจับจ้องู่ตลอดเวลา
าสายาเต็มไปด้วยความอยากรู้
าสายาเต็มไปด้วยความระแวง
แะาสายา...
เต็มไปด้วยเจาสังหาร
...
ข่าวเรื่องที่เขาสังหารผู้พิพากษาสวรรค์
เิทางมาถึงแคว้นเหมันต์แล้ว
เรื่องนี้ไ่ใช่ความลับอีกต่อไป
แะสำหรับุาใวัง
เขาไ่ต่างจากระเบิดเวลาลูกึ่
...
ไ่นาน
ประตูน้ำแข็งขนาดใหญ่ก็เปิดออก
แสว่างเจิดจ้าสาดเ้ามา
พร้อมเสียงดนตรีอ่อนโยน
แะเสียงสนทนาผู้คน
ทันทีที่เสี่ยวก้าวเ้าไป
ทั้งห้องโถงเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
สายาาร้อยคู่
หันมาพร้อมกัน
...
เงียบ
...
จากั้เสียงกระซิบก็ดังขึ้น
"นั่นหรือ"
"เด็กคนั้?"
"ดูไ่เหมือนคนที่ฆ่าผู้พิพากษาสวรรค์ไ้เ"
"ข้าไ้ยินว่าใช้พลังต้องห้าม"
"องค์หญิงใหญ่ช่วยเาไ้จริงหรือ"
...
เสี่ยวเิต่อไป่าสงบ
ราวกับไ่ไ้ยินะไ
แ่ใใจ
กลับจดจำทุกสายา
ทุกสีหน้า
ทุกคนที่ำัมองเขา
...
ใโลกแ่การเอาชีวิตรอด
ข้อมูลคืออาวุธ
แะเสี่ยวไ่เคยปล่อยให้อาวุธหลุดมือ
...
"คุณาิ"
เสียงึ่ดังขึ้น
าวัลางคนใชุดุายิ้มพลางจอกุา
"ยินดีต้อนรับสู่แคว้นเหมันต์"
เสี่ยวั้า
"ขอบคุณ"
ุาคนั้ยิ้มกว้างขึ้น
แ่ดวงากลับไ่ยิ้มาม
"ไ้ยินว่าท่านสังหารผู้พิพากษาสวรรค์"
"ช่างน่าเกรงขาม"
...
คำชม
ที่ฟังดูเหมือนคำถาม
...
เสี่ยวตอบเี ๆ
"ข้าเพียงเอาชีวิตรอด"
"ไ่ไ้มีะไน่าเกรงขาม"
...
ุาคนั้หรี่าลงเ็น้อย
เ็ไ้ชัดว่าไ่ไ้คำตอบที่ต้องการ
แ่ก็ยังยิ้ม
ก่อนถอลับไป
...
เสี่ยวถอนหายใจใใจ
เพิ่งเ้าวังมาไ่ถึงสิบลมหายใจ
ก็เิ่แล้ว
...
"เหนื่อยไหม"
เสียงึ่ดังขึ้นข้างหลัง
...
เสี่ยวหันกลับ
ก่อนจะเ็าหนุ่มคนึ่ำัยืนืจอกุา
ใบหน้า่เา
รอยยิ้มา ๆ
ดวงาใะา
ต่างจากคนั่าเ็ไ้ชัด
...
ที่ำัญ
เสี่ยวสัมผัสไ่ไ้ถึงเจาซ่อนเร้นใ ๆ จากเขา
...
าหนุ่มยิ้ม
"ข้าเ็เจ้าูถามมาสามรอบแล้ว"
"เคิดว่าควรช่วยชีวิตเจ้าสักหน่อย"
...
เสี่ยวเลิกคิ้ว
"ช่วยชีวิต?"
...
อีกฝ่ายัเราะ
"แน่นอน"
"ถ้าปล่อยไว้อีกครึ่งชั่วยาม"
"เจ้าคงโดนถามจนอยากกลับนครัิา"
...
เป็นั้แ
ที่เสี่ยวหลุดยิ้มาเ็น้อย
...
าหนุ่มจอกขึ้น
"ไป๋ชิงเฟิง"
"องค์าเจ็ด"
...
เสี่ยวชะงักเ็น้อย
ก่อนจะประสานมือ
"ิเสี่ยว"
...
"ข้ารู้"
ชิงเฟิงตอบทันที
"ตอนนี้คนทั้งวังรู้จักเจ้า"
...
"ฟังดูไ่ใช่เรื่องดี"
...
"ก็ไ่ดีจริง ๆ"
องค์าเจ็ดัเราะ
"แ่ไ่ต้องกังวล"
"อีกไ่นานพวกเขาจะหาเหยื่อใหม่"
...
ประโยคั้ำใ้เสี่ยวมองเขาอีกครั้ง
...
คนผู้นี้
ไ่เหมือนเชื้อพระวงศ์เ
...
หรือ่าน้อย
ก็ไ่เหมือนคนที่เขาจินาการเาไ้
...
"เจ้าคิดว่าข้าควรกังวลหรือไ่"
เสี่ยวถาม
...
ชิงเฟิงไหล่
"ถ้าถามเรื่องผู้พิพากษาสวรรค์"
"กังวล"
...
"ถ้าถามเรื่องุาพวกนี้"
"ไ่ต้อง"
...
"ทำไม"
...
องค์าเจ็ดจอกุาขึ้นิ
ก่อนตอบเี ๆ
...
"เพราะคนพวกนี้"
"เก่งแู่"
...
เสี่ยวัเราะาจริง ๆ ั้แ
...
เสียงัเราะั้
ำใ้คนรอบข้างาคนหันมามอง
...
แะใมุมึ่ห้องโถง
องค์หญิงรอง
ไป๋หรูเซวี่ย
ำัมองัู้่เงียบ ๆ
...
"น่าสนใจ"
นาง่าเบา ๆ
...
ข้างกายนาง
หญิงรับใช้ถาม
"องค์หญิงหมายถึงใครเพคะ"
...
รอยยิ้มา ๆ ปาฏขึ้นบนใบหน้านาง
...
"ทั้งสองคน"
...
"คนึ่คือหมาป่าที่เพิ่งรอดจากกองเลือด"
...
"อีกคน"
...
ดวงานางมองไปยังองค์าเจ็ด
...
"คือคนโง่คนเดียวใวัง"
...
"ที่ยังกล้าจริงใจกับคนอื่น"
...
หิมะัตกา
เงียบงัน
งดงาม
...
แ่ไ่มีใครรู้เว่า
ค่ำคืนนี้
คือจุดเิ่้
เกมชิงบัลลังก์
ที่จะเปลี่ยนชะาทั้งแคว้นเหมันต์นิรันดร์
แะเปลี่ยนเส้นทางชีวิติเสี่ยวไปตลอดกาล...
หมากแใต้หิมะ
งานเลี้ยงยังดำเนินต่อไป
เสียงดนตรีน้ำแข็งดังแผ่วเบา
ผู้คนัเราะ
สนทนา
จอกุา
ทุก่าดูงดงาม
สง่างาม
สมบูรณ์แบบ
ราวกับไ่มีสิ่งใผิดปกติ
...
แ่เสี่ยวรู้ดี
ว่ายิ่งสถานที่ใดูสมบูรณ์แบบมากเท่าไร
สถานที่ั้มักซ่อนสิ่งสกปรกเาไ้มากเท่าั้
...
"เจ้าไ่ชอบที่นี่"
ไป๋ชิงเฟิง่าขึ้นพลางเิเคียงข้างเขา
...
เสี่ยวไ่ไ้ปฏิเสธ
"ข้าไ่ชอบคนทีู่ไ่ตรง"
...
ชิงเฟิงัเราะ
"งั้นเจ้าคงไ่ชอบคนทั้งวัง"
...
"รวมเจ้า?"
...
"รวมข้าด้วย"
องค์าเจ็ดยอมรับ่าง่ายดาย
...
คำตอบั้
ำใ้เสี่ยวชะงักไปเ็น้อย
...
คนส่วนใหญ่
มักไ่ยอมรับจุดอ่อนตัวเอง
โดยเฉพาะคนใตำแหน่งสูง
...
แ่าคนนี้กลับูาตรง ๆ
...
"เจ้าต่างจากที่ข้าคิด"
เสี่ยว่า
...
ชิงเฟิงยิ้ม
"ทุกคนก็ูแบบั้"
...
"แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็น่าไร"
...
เสี่ยวมองเขาครู่ึ่
ก่อนตอบ
"ข้านึกว่าองค์าจะเป็นคนเจ้าเล่ห์กว่านี้"
...
ชิงเฟิงัเราะเสียงดัง
จนุาาคนหันมามอง
...
"ข้าก็เคยพยายาม"
...
"แ่ทำไ่ไ้"
...
"เพราะะไ"
...
"เหนื่อย"
...
คำตอบั้ำใ้เสี่ยวนิ่งไป
...
จากั้ัู้่ก็ัเราะาพร้อมกัน
...
เป็นั้แใรอบาเดือน
ที่เสี่ยวัเราะโดยไ่ต้องระวังตัว
...
นครัิาสอนให้เขาไ่ไว้ใจใคร
...
การูไล่ล่าสอนให้เขาไ่เชื่อใคร
...
เสียงิญญาใัสอนให้เขาระแวงแม้แ่ตัวเอง
...
แ่ตอนนี้
่าน้อยึ่ชั่วขณะ
เขากลับู้ึผ่อนคลาย
...
ชิงเฟิงจอกขึ้น
"ไป"
...
"ไปไหน"
...
"ที่นี่น่าเบื่อ"
องค์าเจ็ดตอบ
"ข้าพาเจ้าไปดูจริง"
ไ่นานหลังจากั้
ทั้งสองก็แอบออกจากงานเลี้ยง
...
ลมหนาวพัดผ่านระเบียงหินน้ำแข็ง
หิมะโปรยปรายาจากฟ้า
...
พวกเขาเิขึ้นบันไดวน
ผ่านหอคอยาชั้น
จนมาถึงหลังคาสูงสุดตำหนักด้านตะวันตก
...
จากตรงนี้
สามารถมองเ็ทั้งวังหิมะื่ปี
...
แไฟสีฟ้าสว่างไสวทั่วเมือง
...
งดงามราวดวงดาวบนพื้นดิน
...
ชิงเฟิงนั่งลงบนขอบหลังคา่าไ่สนาลักษณ์
ก่อนโยนไหุาให้เสี่ยว
...
"ดื่มไหม"
...
เสี่ยวรับมา
เปิดฝา
กลิ่นุาหอมเย็นโชยา
...
เขาิเ็น้อย
...
รสชาติคล้ายหิมะ
แ่ร้อนใลำคอ
...
แปลกดี
...
"อร่อยไหม"
...
"ดีกว่าเหล้าในครัิา"
...
"แน่นอน"
ชิงเฟิงเชิดหน้า
"ที่นั่นเขาขายแ่เถื่อน"
...
เสี่ยวหลุดัเราะ
...
ลมหนาวพัดผ่านอีกครั้ง
...
ทั้งสองนั่งเงียบู่พักใหญ่
...
ก่อนที่ชิงเฟิงจะูขึ้น
...
"เจ้าคิดว่าใครจะไ้เป็นฮ่องเต้"
...
เสี่ยวหันไปมอง
...
"ถามข้า?"
...
"ใช่"
...
"ข้าเพิ่งมาถึง"
...
"นั่นแหละ"
ชิงเฟิงตอบ
"คนข้างใมองไ่เ็"
"าทีคนข้างนอกอาจเ็"
...
เสี่ยวครุ่นคิด
ก่อนส่ายหน้า
...
"ข้าไ่รู้"
...
ชิงเฟิงัเราะ
...
"ข้าก็ไ่รู้"
...
"แ่ข้ารู้ว่า"
...
รอยยิ้มเขาค่อย ๆ จางลง
...
"คนที่จะาย"
...
"อาจมีเยอะ"
...
ลมหนาวพัดแรงขึ้น
...
ั้แ
เสี่ยวเ็ความเหนื่อยล้าใดวงาองค์าเจ็ด
...
"เจ้าไ่อยากเป็นฮ่องเต้?"
...
"ไ่"
ชิงเฟิงตอบทันที
...
"ข้าอยากเป็นนักเิทาง"
...
"ออกจากวัง"
...
"ไปดูโลก"
...
"ไปดื่มเหล้าามภูเขา"
...
"ไปฟังคนเล่านิยาย"
...
"ไปจีบสาว"
...
"ไปทำะไไ้สาระ"
...
เสี่ยวัเราะ
...
"ฟังดูเหมือนคนไ้ฝัน"
...
"ตรงกันข้าม"
ชิงเฟิงยิ้ม
...
"ข้าคิดว่านั่นคือความฝัน"
ใขณะเดียวกัน
อีกฟากึ่วัง
...
ภายใตำหนักบุปผาเหมันต์
...
องค์หญิงรอง
ไป๋หรูเซวี่ย
ำันั่งอ่านรายงาน
...
ด้านหน้าคือหญิงรับใช้คนสนิท
...
"องค์หญิง"
...
"ตรวจสอบแล้วเพคะ"
...
"ิเสี่ยวพักู่ตำหนักรับรองทิศเหนือ"
...
"มีเด็กหญิงติดามึ่คน"
...
"ชื่อเย่หลิง"
...
"ส่วนองค์หญิงใหญ่..."
...
หญิงรับใช้ลังเลเ็น้อย
...
"ัดูแลเขาเป็นพิเศษ"
...
หรูเซวี่ยปิดตำรา
...
ดวงาคมกริบ
...
"น่าสนใจ"
...
"ท่านจะดึงเขาเ้าพวกหรือเพคะ"
...
องค์หญิงรองเงียบไปครู่ึ่
...
ก่อนยิ้มา ๆ
...
"ไ่"
...
"ยังไ่ใช่ตอนนี้"
...
"ก่อนจะดึงคนเ้าพวก"
...
"ต้องรู้ก่อนว่า"
...
"เขามีราคาเท่าไร"
...
หิมะนอกหน้าต่างัตก
...
แะหมากตัวแ
ก็ำัูวางลงบนะา่าเงียบงัน
ใเวลาเดียวกัน
ภายใตำหนักรับรอง
...
เย่หลิงำันั่งู่เพียงลำพัง
...
เด็กสาวอายุสิบปี
ำัเช็ดมีดสั้น่าตั้งใจ
...
แตะเกียงสะท้อนบนคมมีด
...
ดวงานางนิ่งสงบ
...
ต่างจากเด็กทั่วไป่าสิ้นเชิง
...
เพราะนครัิา
พรากวัยเด็กนางไปแล้ว
...
ทันใั้
เสียงึ่ก็ดังขึ้นใความมืด
...
"เด็กน้อย"
...
เย่หลิงชักมีดทันที
...
แ่ไ่พบใคร
...
ความมืดให้องัเงียบงัน
...
"ใคร!"
...
ไ่มีคำตอบ
...
แ่เสียงั้กลับดังขึ้นอีกครั้ง
...
"เจ้าคิดว่า"
...
"ิเสี่ยวจะู่กับเจ้าไปตลอดหรือ"
...
เย่หลิงกำมีดแน่นขึ้น
...
ดวงาเิ่เย็นลง
...
"า"
...
เงียบ
...
จากั้
ความมืดก็กลับคืนสู่ความสงบ
...
ราวกับไ่มีะไเกิดขึ้น
...
แ่เด็กสาวไ่รู้เว่า
...
นั่นคือการทดสอบั้แ
...
จากคนที่ำัจับามองิเสี่ยวู่ใเงามืด
บนหอคอยสูงสุดวังหิมะ
...
าชราผู้มีดวงาสีเงินัยืนู่ที่เดิม
...
สายลมหอบหิมะพัดผ่านเสื้อคลุมยาว
...
เบื้องหลังเขา
มีคนคุกเข่าู่าคน
...
"ท่านอาจารย์"
...
"จำเป็นต้องจับาิเสี่ยวต่อหรือไ่"
...
าชราเงียบไปครู่ึ่
...
ก่อนตอบ
...
"แน่นอน"
...
"เพราะเด็กคนั้"
...
ดวงาสีเงินมองไปยังตำหนักรับรอง
...
"ำัเิเ้าสู่ใจกลางพายุ"
...
"แะเขายังไ่รู้ตัว"
...
หิมะตกหนักขึ้น
...
คืนแใวังหิมะื่ปี
เพิ่งเิ่้เท่าั้
แะะาหมาก
ำัเิ่เคลื่อนไหว่าช้า ๆ...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??