0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะัตก
เีั
เย็นเยียบ
...
“ก๊อก”
“ก๊อก”
“ก๊อก”
...
เสียงเคาะประตูดังึ้อีกครั้ง
ไม่หนัก
ไม่เา
จังหวะสม่ำเสมอ
ราวกับเจ้าเสียงมั่นใจอยู่แล้วว่า
คนด้านใะต้องเปิ
...
เย่หลิงหันมองเสี่ยว
"คุณชาย..."
"ะให้ข้าไปดูไหม"
...
เสี่ยวส่ายหน้า
่ ๆ ปิคัมภีร์หลินเีหยาง
เ็ลงใแหวนิิ
...
่ลุกึ้
เดินไปเปิประตู้ตัวเ
...
“แกร๊ก”
...
ประตูเปิออก
...
าหิมะพัดเ้าา
พร้อมิ่อ่อน ๆ
้าดอกเกลางเั์
...
หญิงสาวใชุดคลุมขาวยืนอยู่ใต้แสงโคมหิน
ผมยาวสีเงินดำปลิวไหว
ดวงตาคู่งามำัิ้
...
ไป๋หรูเซวี่ย
์หญิงรองแ่แ้เั์นิรันดร์
...
"ไม่เชิญข้าเข้าไปหรือ"
นางเอียงศีรษะเล็กน้อย
...
เสี่ยวมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
่ถอยออก
...
"เชิญ"
...
ไป๋หรูเซวี่ยเดินเ้าา
สายตากวาดมองรอบห้องเพียงครั้งเดียว
...
แค่ครั้งเดียว
แต่เสี่ยวู้สึกเหมือน
นางเห็นทุกอย่างแล้ว
...
รวมถึงตำแหน่งที่เาเพิ่งนั่ง
รวมถึงถ้วยชา
รวมถึงร่องรอยฝุ่นบนโต๊ะ
...
ผู้หญิงคนนี้
ช่างสังเกตเกินไป
...
"น่ารักดี"
นางหันไปมองเย่หลิง
...
เย่หลิงขมวดคิ้ว
...
ไมู่้ทำไม
แต่เ็สาวไม่ชอบผู้หญิงคนนี้
ตั้งแต่แรกเห็น
...
สัญชาตญาณนักฆ่า
บางครั้งแม่นยำ่าตรรกะ
...
"่ามาหาข้าเพราะอะไร"
เสี่ยวาตรง ๆ
...
ไป๋หรูเซวี่ยหัวเราะเา ๆ
...
"ข้าชอบเจ้าตรงนี้"
...
"คนส่วนใหญ่ใวัง"
"ต้องเสียเวลาคุยเรื่องไร้สาระครึ่งชั่วยาม"
"่เข้าเรื่องิ"
...
นางหยิบถ้วยชาใบหนึ่งึ้มา
รินชาเ
...
ราวกับเป็เจ้าห้อง
ไม่ใช่แขก
...
"ั้ข้าะพูดตรง ๆ"
...
"ข้าสนใจเจ้า"
...
เย่หลิงแทบสำลักน้ำ
...
เสี่ยวสีหน้าไม่เปลี่ยน
...
"ทุกคนใวังสนใจข้า"
...
"ไม่"
...
ไป๋หรูเซวี่ยิ้
...
"พวกนั้นสนใจพลังเจ้า"
...
"แต่ข้า"
...
นางวางถ้วยชาลง
...
"สนใจตัวเจ้า"
...
ห้องทั้งห้องเงียบลง
...
เสี่ยวไม่ตอบ
...
เพราะู้ว่านางยังพูดไม่จบ
...
แะิดังว่า
...
"ข้าสนใจ"
"ว่าหลินเีหยาง"
...
"เป็พ่อเจ้าใช่หรือไม่"
...
“ปัง”
...
เย่หลิงลุกึ้ยืนทันที
...
ลมปราณใร่างปั่นป่วน
...
ดวงตาเต็มไป้ความระแวดระวัง
...
ส่วนเสี่ยว
...
นิ่ง
...
นิ่งจนเหมือนรูปสลัก
...
แต่ภายใ
หัวใจกลับกระตุกแรง
...
"่าู้จักเา"
...
ไป๋หรูเซวี่ยส่ายหน้า
...
"ไม่"
...
"แต่ข้าู้จักชื่อเา"
...
นางิ้บาง ๆ
...
"ทั้งวังนี้"
"ีคนไม่ถึงสิบคน"
"ทีู่้ว่าหลินเีหยางเคยีตัวตน"
...
"แะข้า"
...
"เป็หนึ่งในั้น"
...
เสี่ยวหรี่ตา
...
เริ่มเข้าใจแล้ว
...
นี่คือการโจมตี
...
แต่ไม่ใช่้กระบี่
...
เป็้ข้อมูล
...
แะมันอันตราย่ามาก
━━━━━━━━━━━━━━━
"่าต้องการอะไร"
...
ไป๋หรูเซวี่ยิ้
...
"ข้าชอบเจ้าตรงนี้อีกแล้ว"
...
"เจ้าไม่าว่าข้าู้อะไร"
...
"แต่าว่าข้าต้องการอะไร"
...
นางเอนหลังพิงเก้าอี้
...
"เพราะเจ้าู้"
...
"บนโลกนี้ไม่ีข้อมูลฟรี"
...
เสี่ยวเงียบ
...
เพราะนางพูดถูก
...
โดยเฉพาะใวัง
...
ทุกอย่างีราคา
...
ทุกคำพูด
ทุกรอยิ้
ทุกความช่วยเหลือ
...
ล้วนีราคา
...
"ั้ข้าะพูดให้ชัด"
...
"ข้าต้องการพันธมิตร"
...
"แะเจ้า"
...
"ีค่าพอะเป็หนึ่งในั้น"
...
เสี่ยวหัวเราะเา ๆ
...
"์หญิง"
...
"่าประเมินข้าสูงเกินไป"
...
"ตรงกันข้าม"
...
นางตอบทันที
...
"ข้าคิดว่าทุกคนประเมินเจ้าต่ำเกินไป"
...
ดวงตาคู่งามมองตรงเ้าา
...
ลึก
...
เฉียบคม
...
ราวกับมองทะลุถึงจิตใจ
...
"เ็หนุ่มคนหนึ่ง"
"หนีรอดจากผู้พิพากษาสวรรค์"
...
"ฆ่าผู้พิพากษาสวรรค์"
...
"ได้รับการคุ้มครองจากเซวี่ยหลาน"
...
"ทำให้จักรพรรดิสนใจ"
...
"แะีนามสกุลหลิน"
...
"เจ้ายังคิดว่าตัวเไม่ีค่าอีกหรือ"
...
ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง
...
เย่หลิงเริ่มเหงื่อตก
...
นี่เป็ครั้งแรก
ที่นางเห็นคนพูดกดดันเสี่ยวได้ขนาดนี้
...
ไม่ใช่้พลัง
...
แต่้สมอง
━━━━━━━━━━━━━━━
"แล้วถ้าข้าปฏิเสธ"
...
เสี่ยวา
...
ไป๋หรูเซวี่ยิ้
...
"ข้าก็ะกลับ"
...
"แะวันพรุ่งนี้"
"ข้าก็ะมาใหม่"
...
"วันถัดไปก็ะมาอีก"
...
"แะอีก"
...
"แะอีก"
...
เย่หลิงอ้าปากค้าง
...
"่าดื้อขนาดนั้นเลยหรือ"
...
์หญิงรองหัวเราะ
...
เสียงใสกังวาน
...
"เ็น้อย"
...
"สิ่งที่ข้าอยากได้"
...
"ข้าไม่เคยปล่อยให้หลุดมือ"
...
เสี่ยวเริ่มเข้าใจ
...
ทำไม์ชายใหญ่ถึงระวังผู้หญิงคนนี้
...
เพราะนางไม่ใช่คนประเภทใช้ำั
...
นางใช้ความอดทน
...
ใช้เวลา
...
ใช้ข้อมูล
...
ใช้จิตวิทยา
...
แะ่ ๆ บีบูู่่้
ทีละน้อย
...
จนอีกฝ่ายไมู่้ตัว
...
น่ากลัว
...
น่ากลัว่าเยี่ยนอวิ๋นเฟิงหลายเท่า
...
แะใวินาทีนั้นเ
...
เสี่ยวพลันเข้าใจบางอย่าง
...
์หญิงรอง
...
ไม่ได้เหมือนเยี่ยนอวิ๋นเฟิง
...
ไม่ได้เหมือน์ชายใหญ่
...
ไม่ได้เหมือนเซวี่ยหลาน
...
ผู้หญิงคนนี้
...
คือคนประเภทที่
...
หากวันหนึ่งึ้ครองบัลลังก์
...
คนทั้งแ้อาจไมู่้ตัว้ซ้ำ
...
ว่าำัถูกนางนำทางไปที่ใ
...
เพราะ่าะู้ตัว
...
ทุกอย่างก็คงสายเกินไปแล้ว
...
แะคืนนี้
...
เกมดึงตัวเสี่ยว
...
เพิ่งเริ่มต้นเ่าั้น
หิมะตกหนักึ้
...
าสีขาวพัดผ่านระเบียงตำหนัก
ส่งเสียงครวญครางแผ่วเา
ราวกับำักระซิบบางสิ่ง
ให้ผู้คนใวังหิมะหมื่นปีได้รับู้
...
เกม
ได้เริ่มึ้แล้ว
━━━━━━━━━━━━━━━
หลังจากไป๋หรูเซวี่ยจากไป
ตำหนักกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
...
เย่หลิงเป็คนแรกที่ทนไม่ไหว
...
"คุณชาย"
...
"นางน่ากลัว"
...
"อืม"
...
"นางิ้ตลอดเวลาเลย"
...
"อืม"
...
"แล้ว่ายังตอบแค่อืมอีก!"
...
เ็สาวแทบะกระทืบเท้า
...
เสี่ยวกลับนั่งดื่มชาตามเดิม
...
นิ่ง
...
จนน่าหมั่นไส้
...
"คุณชาย!"
...
"ข้าำัคิด"
...
"คิดอะไร"
...
เสี่ยวมองออกไปนอกหน้าต่าง
...
เกล็ดหิมะโปรยปรายลงจากฟากฟ้า
...
ขาวบริสุทธิ์
...
แต่เย็นเยียบ
...
เหมือนผู้คนใวังแ่นี้
...
"ข้าำัคิด"
...
"ว่านางู้มากแค่ไหน"
━━━━━━━━━━━━━━━
ภายใจิตสำนึก
...
เฒ่ากระดูกทมิฬนั่งอยู่บนบัลลังก์กระดูก
...
เปลวไฟสีเขียวส่องวูบวาบ
...
"เ็นั่นอันตราย"
...
"์หญิงรอง?"
...
"อืม"
...
เฒ่ากระดูกหัวเราะแหบพร่า
...
"คนประเภทนี้"
...
"ฆ่าคนได้โดยไม่ต้องจับดาบ"
...
"แะทำให้คนที่ถูกฆ่า"
...
"ขอบคุณนาง่ตาย้"
...
เสี่ยวเงียบ
...
เพราะเาเก็ู้สึกแบบนั้น
...
ไป๋หรูเซวี่ยไม่เหมือนคนที่เาเคยเจอ
...
แม้แต่ลั่วชางหมิง
ยังตรงไปตรงมา่า
...
ศัตรูแบบนั้น
มองเห็นได้
...
แต่ศัตรูแบบ์หญิงรอง
...
มองไม่เห็น
...
แะนั่นแหละ
น่ากลัวที่สุด
━━━━━━━━━━━━━━━
สามวันต่อมา
...
คำเชิญถูกส่งมาถึงตำหนัก
...
ไม่ใช่จาก์หญิงรอง
...
แต่เป็
์ชายเ็
...
"คืนนี้"
...
"มาดื่มกัน"
...
"ข้าีเรื่องะเล่า"
...
ข้อความั้ ๆ
...
แต่เสี่ยวกลับิ้
...
นี่เป็ครั้งแรกใหลายวัน
ที่เาู้สึกผ่อนคลาย
━━━━━━━━━━━━━━━
่ำคืน
...
บนหลังคาตำหนักแ่หนึ่ง
...
หิมะโปรยบางเา
...
เมืองหลวงแ้เั์นิรันดร์ทอดยาวอยู่เบื้องล่าง
...
งดงามราวดวงดาวบนผืนดิน
...
ไป๋ชิงเฟิงนั่งอยู่่แล้ว
...
ข้างตัวีสุราสองไห
...
"้า"
...
"ข้าฝึกเ็อยู่"
...
"เย่หลิง?"
...
"อืม"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
"เ็นั่นิเจ้าิ ๆ"
...
เสี่ยวรับไหสุรามา
...
ดื่มหนึ่งอึก
...
ความร้อนแล่นผ่านลำคอ
...
ตัดกับอากาศหนาวเย็นอย่างประหลาด
━━━━━━━━━━━━━━━
ทั้งสองนั่งเงียบอยู่พักใหญ่
...
จนกระทั่งชิงเฟิงเอ่ยึ้
...
"์หญิงรองไปหาเจ้าแล้วใช่ไหม"
...
เสี่ยวหันมอง
...
"ู้้?"
...
"ทั้งวังู้หมดแล้ว"
...
"..."
...
"นางไม่เคยเข้าหาใคร้ตัวเ"
...
"ยกเว้นคนที่นางคิดว่าีค่า"
...
เสี่ยวถอนหายใจ
...
เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงจับตามอง
...
"เจ้าู้ไหม"
...
ชิงเฟิงยกสุราึ้
...
"ข้ากลัวนางที่สุด"
...
"ไม่ใช่พี่ใหญ่?"
...
"พี่ใหญ่ยังพอเดาได้"
...
"แต่พี่รอง..."
...
์ชายเ็หัวเราะแห้ง ๆ
...
"ขนาดข้ายังไมู่้"
...
"ว่านางำัคิดอะไรอยู่"
━━━━━━━━━━━━━━━
ลมหนาวพัดผ่าน
...
หิมะตกลงบนไหล่ทั้งสอง
...
ชิงเฟิงเงยหน้ามองฟ้า
...
่พูดประโยคหนึ่ง
...
"เจ้าู้ไหม"
...
"พ่อข้าำัะตาย"
...
เสี่ยวชะงัก
...
แม้ะเดาได้
...
แต่เมื่อได้ยินจากปาก์ชายโดยตรง
...
ความู้สึกกลับต่างออกไป
...
"หมอหลวงหลายคนบอกแบบนั้น"
...
"ผู้อาวุโสหลายคนก็คิดแบบนั้น"
...
"ขุนนางครึ่งหนึ่งำัเลือกข้างแล้ว"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
แต่ใเสียงหัวเราะนั้น
กลับไม่ีความสุขแม้แต่น้อย
...
"คนยังไม่ตาย"
...
"แต่ทุกคนำัคิดถึงบัลลังก์"
...
"ตลกดีไหม"
━━━━━━━━━━━━━━━
เสี่ยวเงียบ
...
เพราะเาไมู่้ะตอบอย่างไร
...
ชิงเฟิงจึงดื่มสุราอีกอึก
...
่า
...
"เจ้าคิดว่าใคระได้เป็ฮ่องเต้"
...
ลมหนาวพัดผ่าน
...
หิมะโปรยปราย
...
เสี่ยวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
...
่ตอบ
...
"ข้าไมู่้ ู้แต่เจ้าาเป็รอบี่ี่แล้ว"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
"ข้าก็ไมู่้ ่าพ่อเก็…."
...
าั้รอยิ้เา่ ๆ จางลง
...
"แต่ข้าู้ว่า…."
...
"คนที่ะตาย…."
...
"อาจีเยอะ แะีเยอะ่าครั้งใใประวัติศาสตร์แ้เั์นิรันดร์้"
...
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
...
ประโยคนั้น
เา
...
แต่หนัก
...
หนักยิ่ง่าภูเา
...
เพราะทั้งคู่ต่างู้
...
มันคือความิ
━━━━━━━━━━━━━━━
ใเวลาเดียวกัน
...
อีกฟากหนึ่งวังหิมะ
...
ภายใตำหนักจันทราเยือกแข็ง
...
ไป๋หรูเซวี่ยำันั่งอ่านเา
...
ข้างกายนาง
ีหญิงชราชุดดำคุกเข่าอยู่
...
"์หญิง"
...
"เราได้มาแล้ว"
...
ซองเาถูกวางลงบนโต๊ะ
...
ไป๋หรูเซวี่ยเปิมันออก
...
้า ๆ
...
ด้านใ
ีเพียงกระดาษเก่าแผ่นหนึ่ง
...
แะชื่อหนึ่ง
...
ชื่อที่แม้แต่นางเ
ก็ใช้เวลาหลายปี
่าะตามรอยเจอ
...
"หลินเีหยาง"
...
ดวงตาคู่งามหรี่ลง
...
ภายใเา
ีตราประทับหนึ่ง
...
ตราที่ไม่ควรปรากฏอยู่ใแ้เั์นิรันดร์
...
ตรา
แ้ดาราสวรรค์
...
ศูนย์กลางทั้งทวีป
...
ดินแดนเหล่าราชันสวรรค์
...
แะด้านล่างตรานั้น
...
ีข้อความเพียงประโยคเดียว
...
"บุคคลระดับต้องห้าม"
...
"ห้ามสืบค้น"
...
ไป๋หรูเซวี่ยมองข้อความนั้นอยู่นาน
...
่รอยิ้บาง ๆ ะปรากฏึ้
...
งดงาม
...
แะน่ากลัว
...
"หลินเสี่ยว..."
...
"เจ้าู้หรือไม่"
...
"ว่าตัวเเป็ใครกันแน่"
...
นาง่ ๆ ปิเาลง
...
เสียงเาจนแทบไม่ได้ยิน
...
"ไม่เป็ไร"
...
"หากเจ้าไมู่้"
...
"ข้าะช่วยเจ้าหาคำตอบเ"
...
"ทีละนิด"
...
"ทีละก้าว"
...
"จน่าเจ้าะเดินเ้าาหาข้า้ตัวเ"
...
นอกหน้าต่าง
...
หิมะัตก
...
ขาวบริสุทธิ์
...
แต่ภายใต้หิมะสีขาวนั้น
...
ะแน้ำวนแ่อำนาจ
ำัหมุนตัวุแึ้เรื่อย ๆ
...
แะโดยที่เสี่ยวยังไมู่้
...
เาำักลายเป็
หมากตัวสำคัญ
บนกระดานทุกฝ่าย
...
ไม่ใช่เพราะพลัง
...
แต่เพราะ
"นามสกุลหลิน"
...
ที่แม้แต่แ้ดาราสวรรค์
ก็ยังไม่ต้องการให้ใครเอ่ยถึงมันอีกต่อไป...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??