0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะัขึ้น
...
หนักกว่าทุกคืนที่ผ่านมา
...
ลมหนาวพัดผ่านระเบียงหินอ่อน
ส่งเสียงครวญครางราวกับวิญญาณที่หลงทาง
...
ศพนักฆ่าถูกเก็บออกไปแล้ว
...
เลือดถูกชำระล้างแล้ว
...
ร่องรอยการต่อสู้แทบไ่เหลือ
...
ราวกับไ่มีอะไรเกิดขึ้น
...
แต่วังหิมะหมื่นปี
ไ่เคยลืม
...
แะคนที่อยู่ในวังมานาน
ก็รู้ดีว่า
ยิ่งร่องรอยหายเร็วเท่าไร
เรื่องนั้นยิ่งอันตรายเท่านั้น
━━━━━━━━━━━━━━━
ภายในตำหนักเยือกแข็ง
...
เี่ชวนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ
...
ตะเกียงวิญญาณสีน้ำเงินส่องสว่าง
...
โต๊ะ
มีผ้าขาวผืนหนึ่ง
...
แะผ้าขาว
คือภาพรอยสักดาราทมิฬ
ที่เขาวาดขึ้นจากความทรงจำ
...
เย่ินั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
...
ำัจ้องรูปนั้น
เหมือนจะจ้องให้ทะลุ
...
"มองออกไหม"
...
เี่ชวนถาม
...
เย่ิส่ายหน้า
...
"ไ่"
...
"แต่ข้ารู้สึกไ่ชอบมัน"
...
"ทำไม"
...
เด็กสาวนิ่งไปพักหนึ่ง
...
ก่อนเบา ๆ
...
"เหมือนมันมีชีวิต"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนชะงัก
...
เพราะนั่นคือสิ่งที่เขารู้สึกเหมือนกัน
...
รอยสักนั้น
ไ่เหมือนตราประจำตระกูล
...
ไ่เหมือนสำนัก
...
แะไ่เหมือนเครื่องหมาย์กรลับ
...
มันเหมือน...
บางสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากวิชายุทธ์
...
หรือคำสาป
━━━━━━━━━━━━━━━
ในตอนนั้นเอง
...
เ่ากระดูกทมิฬก็เอ่ยขึ้น
...
"เด็กน้อย"
...
"เลิกสืบเรื่องนี้"
...
เี่ชวนเลิกคิ้ว
...
"เหตุผล"
...
ความเีปกคลุมจิตสำนึก
...
ผิดปกติ
...
เพราะปกติเ่ากระดูกจะทันที
...
แต่ครั้งนี้
มันเี
...
เีอยู่นาน
...
ก่อน่าช้า ๆ
...
"ข้ารู้จักสัญลักษณ์นั้น"
━━━━━━━━━━━━━━━
ดวงตาเี่ชวนหรี่ลง
...
"มันคืออะไร"
...
เ่ากระดูกัเาะ
...
เสียงัเาะแห้งผาก
...
"ปัญหา"
...
"..."
...
"เมื่อสามร้อยปีก่อน"
...
"คนที่มีตรานั้น"
...
"ฆ่าคนมากกว่ากองทัพทั้งแคว้นรวมกัน"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนนิ่ง
...
สามร้อยปี
...
นั่นคือุที่แม้แต่เ่ากระดูกยังมีชีวิต
...
หมายความว่าเรื่องนี้
เก่าแก่กว่าที่เขาคิด
มาก
━━━━━━━━━━━━━━━
"พวกมันคือใคร"
...
เ่ากระดูกส่ายหน้า
...
"ไ่รู้"
...
"ไ่มีใครรู้"
...
"เพราะคนที่รู้"
...
"ตายหมดแล้ว"
━━━━━━━━━━━━━━━
ภายในห้องเีลง
...
แะเป็นครั้งแรก
ที่เี่ชวนเห็นความระแวง
ในดวงตาเ่ากระดูก
...
วิญญาณเ่าคนนี้
ไ่เคยกลัวผู้พิพากษาสวรรค์
...
ไ่เคยกลัวนครรัตติกาล
...
แต่กลับระวังสิ่งนี้
...
อย่างเห็นได้ชัด
━━━━━━━━━━━━━━━
เช้าวันรุ่งขึ้น
...
ข่าวการลอบสังหาร
แพร่กระจายไปทั่ววัง
...
แต่แปลก
...
ไ่มีใครพูดถึงนักฆ่า
...
ไ่มีใครพูดถึงรอยสัก
...
ทุกคนทำเหมือนไ่มีอะไรเกิดขึ้น
...
จนมันยิ่งผิดปกติ
━━━━━━━━━━━━━━━
ระหว่างทางไปหอสมุด
...
เี่ชวนพบคนผู้หนึ่ง
...
โดยบังเอิญ
...
หรืออาจไ่ใช่เรื่องบังเอิญ
━━━━━━━━━━━━━━━
"โอ้"
...
"คุณชายหลิน"
...
เสียงหวานดังขึ้น
...
ไป๋หรูเซวี่ย
...
ำัยืนอยู่ใต้ต้นเหมยน้ำแข็ง
...
ชุดคลุมสีฟ้าอ่อน
...
งดงามราวภาพวาด
...
รอยยิ้มนาง
อ่อนโยน
...
อบอุ่น
...
แะนั่นแหละ
...
คือสิ่งที่อันตรายที่สุด
━━━━━━━━━━━━━━━
"์หญิง"
...
เี่ชวนคารวะเ็น้อย
...
นางยิ้ม
...
"ได้ยินว่าเมื่อคืนมีคนลอบสังหาร"
...
"โชคดีนะ"
...
"ที่เจ้าปลอดภัย"
━━━━━━━━━━━━━━━
ประโยคธรรมดา
...
แต่เี่ชวนสังเกตเห็น
...
นางไ่ได้ถามว่าใครเป็นเป้าหมาย
...
ไ่ได้ถามว่ามีคนตายไหม
...
ราวกับรู้อยู่แล้ว
...
ว่าเกิดอะไรขึ้น
━━━━━━━━━━━━━━━
"โชคีิ ๆ"
...
เี่ชวน
...
ไป๋หรูเซวี่ยัเาะเบา ๆ
...
ก่อนหยิบัืเล่มหนึ่งออกมา
...
วางลงในมือเขา
━━━━━━━━━━━━━━━
"นี่คืออะไร"
...
"บันทึกโบราณ"
...
"เกี่ยวกับตระกูลหลิน"
━━━━━━━━━━━━━━━
หัวใจเี่ชวนกระตุก
...
ทันที
...
นางรู้
...
ว่าจุดอ่อนเขาคืออะไร
━━━━━━━━━━━━━━━
"ทำไมให้ข้า"
...
ไป๋หรูเซวี่ยยิ้ม
...
"เพราะข้าอยากช่วย"
...
"..."
...
"แะเพราะข้าอยากรู้เหมือนกัน"
...
"ว่าหลินเทียนหยาง"
...
"เป็นคนแบบไหน"
━━━━━━━━━━━━━━━
ลมหนาวพัดผ่าน
...
หิมะโปรยลงเส้นผมนาง
...
งดงาม
...
ราวกัางฟ้า
...
แต่ในสายตาเี่ชวน
...
นี่ไ่ใช่นางฟ้า
...
นี่คือผู้เล่นหมาก
...
ที่ำัวางเหยื่อ
━━━━━━━━━━━━━━━
"ขอบคุณ"
...
เขารับัืมา
...
แต่ไ่เปิด
...
ทันที
...
รอยยิ้มไป๋หรูเซวี่ยลึกขึ้น
...
เหมือนนางพอใจ
...
กับคำนั้น
━━━━━━━━━━━━━━━
ก่อนเดินจากไป
...
์หญิงหยุดฝีเท้า
...
แล้วพูดโดยไ่หันกลับมา
...
"คุณชายหลิน"
...
"ในวังแห่งนี้"
...
"คนที่พูดความิ"
...
"อันตรายกว่าคนโกหก"
...
"อย่าลืมล่ะ"
━━━━━━━━━━━━━━━
นางเดินจากไป
...
ท่ามกลางหิมะ
...
ทิ้งให้เี่ชวนยืนอยู่คนเดียว
...
พร้อมัืในมือ
...
แะความรู้สึกแปลกประหลาด
...
ราวกับเพิ่งเดินผ่านกับดัก
...
โดยไ่รู้ว่าตนเหยียบอะไรไปแล้วบ้าง
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่สิ่งที่เขาไ่รู้
...
คือระเบียงอีกฟากหนึ่ง
...
ไป๋เซวี่ยหลาน
...
ำัมองุ่าอยู่
เี ๆ
...
ดวงตาสีเงินหรี่ลงเ็น้อย
...
เพราะนางรู้จักหรูเซวี่ยดี
...
ดีเกินไป
━━━━━━━━━━━━━━━
แะเมื่อ์หญิง
เริ่มใใคริ ๆ
...
คนคนนั้น
มักถูกดึงเข้าไปในพายุ
...
ไ่ทางใดก็ทางหนึ่ง
หิมะยังคงตก
...
ตกอย่างเีงัน
...
ราวกับพยายามกลบซ่อนความลับทั้งหมดวังหิมะหมื่นปีเอาไว้ใต้ผืนสีขาว
━━━━━━━━━━━━━━━
ค่ำวันนั้น
...
เี่ชวนนั่งอยู่ภายในห้องัื
...
ตะเกียงวิญญาณสีฟ้าส่องแสงสลัว
...
โต๊ะ
มีัืเก่าเล่มหนึ่ง
...
หนังปกซีดจาง
ขอบกระดาษเหลืองกรอบ
...
คือัืที่ไป๋หรูเซวี่ยมอบให้
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ินั่งอยู่้า ๆ
...
ำัเคี้ยวผลไม้แห้ง
...
อย่างไ่มีพิษมีภัย
...
แต่ดวงตากลับไ่ละจากัืแม้แต่น้อย
...
"คุณชาย"
...
"เปิดหรือยัง"
...
"ยัง"
...
"กลัว?"
...
"ระวัง"
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ิเบะปาก
...
"ต่างกันตรงไหน"
...
"คนกลัวจะี"
...
"คนระวังจะรอด"
━━━━━━━━━━━━━━━
เด็กสาวเีไปทันที
...
เพราะเถียงไ่ออก
...
สุดท้ายจึงยัดผลไม้เข้าปากต่อ
อย่างไ่พอใจ
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวน่ ๆ เปิดัื
...
หน้ากระดาษเก่าแก่พลิกผ่านทีละหน้า
...
เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นบันทึกประวัติศาสตร์
...
สงคราม
...
ตระกูลใหญ่
...
ราชวงศ์
...
จนกระทั่ง
...
หน้าหนึ่ง
ทำให้มือเขาหยุดนิ่ง
━━━━━━━━━━━━━━━
"ปีที่ 371 แห่งุน้ำแข็ง"
...
"ทูตจากแคว้นดาราสวรรค์เดินทางมายังเหมันต์นิรันดร์"
...
"นำโดย"
...
"หลินเทียนหยาง"
━━━━━━━━━━━━━━━
ห้องทั้งห้องเีลง
...
แม้แต่เย่ิ
ก็หยุดเคี้ยว
...
เี่ชวนอ่านต่อ
...
ช้า ๆ
...
ทุกตัวอักษร
━━━━━━━━━━━━━━━
"หลินเทียนหยาง"
...
"อัจฉริยะััหนึ่งแห่งตระกูลหลิน"
...
"ผู้ได้รับฉายา"
...
"มังกรซ่อนเมฆา"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนหรี่ตา
...
นี่เป็นครั้งแรก
ที่เขาเห็นข้อมูลเกี่ยวกับบิดา
...
ไ่ใช่ข่าวลือ
...
ไ่ใช่คำบอกเล่า
...
แต่เป็นบันทึกิ
━━━━━━━━━━━━━━━
"เมื่ออายุยี่สิบห้า"
...
"เข้าสู่ขั้นหลอมรวมวิญญาณขั้นสูง"
...
"อายุสามสิบ"
...
"สามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งระดับเหนือมนุษย์แะไ่พ่ายแพ้"
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ิถึงกับอ้าปาก
...
"บ้าน่า"
...
"สามสิบ?"
...
"ข้ายังไ่ถึงยี่สิบเ"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนไ่
...
เพราะในใจเขา
ำัเกิดคลื่นลูกใหญ่
...
เขารู้ว่าบิดาแข็งแกร่ง
...
แต่ไ่คิดว่า
จะแข็งแกร่งถึงระดัี้
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่ทันใดนั้นเอง
...
สายตาเขาก็หยุดลง
...
ที่ข้อความบรรทัดสุดท้าย
━━━━━━━━━━━━━━━
"ภายหลังถูก่าหาว่า"
...
"ขโมยสมบัติศักดิ์สิทธิ์แห่งดาราสวรรค์"
...
"แะทรยศต่อสภาสูงสุด"
...
"จึงถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์"
━━━━━━━━━━━━━━━
ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่าง
...
ห้องทั้งห้องเีสนิท
━━━━━━━━━━━━━━━
"ลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์..."
...
เี่ชวนพึมพำ
...
นี่ไ่ใช่การลงโทษธรรมดา
...
นี่คือการลบตัวตนคนคนหนึ่ง
ออกจากโลก
━━━━━━━━━━━━━━━
ในตอนนั้นเอง
...
เ่ากระดูกทมิฬก็เอ่ยขึ้น
...
น้ำเสียงหนักกว่าปกติ
━━━━━━━━━━━━━━━
"ข้าเคยเจอเขา"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนชะงัก
...
"อะไรนะ"
...
"หลินเทียนหยาง"
...
"ข้าเคยเจอ"
━━━━━━━━━━━━━━━
เป็นครั้งแรก
...
ที่เ่ากระดูกพูดเรื่องนี้เอง
...
โดยไ่มีใครบังคับ
━━━━━━━━━━━━━━━
"เขาเป็นอย่างไร"
...
ความเีปกคลุมจิตสำนึก
...
ก่อนเ่ากระดูกจะ
━━━━━━━━━━━━━━━
"บ้า"
━━━━━━━━━━━━━━━
"..."
...
"ดื้อ"
...
"..."
...
"แะชอบหาเรื่องคนที่แข็งแกร่งกว่า"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนกระพริบตา
...
เย่ิกระพริบตา
...
ำานี้
ฟัดูไ่เหมือนฝีมือััต้น ๆ โลกเ
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่เ่ากระดูกยังพูดต่อ
...
"แต่ถ้าถามข้า"
...
"เขาเป็นคนที่อันตรายที่สุด"
...
"ที่ข้าเคยเจอ"
━━━━━━━━━━━━━━━
ดวงตาเี่ชวนนิ่งลง
...
เพราะเขารู้
...
เ่ากระดูกไ่ใช่คนี่ะชมใคร่า ๆ
━━━━━━━━━━━━━━━
"ทำไม"
...
"เพราะเขาเชื่อ"
...
"ว่าโลกนี้เปลี่ยนได้"
━━━━━━━━━━━━━━━
"..."
...
"แะคนที่เชื่อแบั้น"
...
"มักสร้างปัญหาเสมอ"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนเี
...
ไ่รู้ว่าควรัเาะหรือไ่
...
เพราะฟัดูเหมือนคำด่า
...
แต่ก็เหมือนคำชม
━━━━━━━━━━━━━━━
ในขณะเดียวกัน
...
อีกฟากหนึ่งวัง
...
เาร่างเ็ ๆ ำัเคลื่อนที่อยู่หลังคา
...
ไร้เสียง
...
ไร้เา
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ิ
━━━━━━━━━━━━━━━
เด็กสาวย่อตัวอยู่ขอบกำแพง
...
ลมหายใจแผ่วเบา
...
ก้าวไร้เาที่เี่ชวนสอน
เริ่มเห็นผลแล้ว
━━━━━━━━━━━━━━━
คืนนี้
...
นางได้รับภารกิจแรก
━━━━━━━━━━━━━━━
"ติดตามขุนนางคนหนึ่ง"
...
"แล้วกลับมา"
...
"ห้ามสู้"
...
"ห้ามเสี่ยง"
...
"ห้ามตาย"
━━━━━━━━━━━━━━━
สามประโยคสุดท้าย
...
เี่ชวนพูดย้ำถึงสามรอบ
...
จนเย่ิหงุดหงิด
━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนนั้นเอง
...
ขุนนางคนดัง่า
เดินเข้าสู่อาคารร้างแห่งหนึ่ง
...
ทางทิศตะวันตกวัง
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ิขมวดคิ้ว
...
เพราะสถานที่นี้
...
ถูกปิดมาหลายสิบปีแล้ว
━━━━━━━━━━━━━━━
เด็กสาวปีนขึ้นหน้าต่าง
...
แอบมองเข้าไปด้านใน
...
แะในวินาทีนั้นเอง
...
สีหน้านางก็เปลี่ยนไป
━━━━━━━━━━━━━━━
ภายในห้อง
...
มีคนอยู่ห้าคน
...
ทุกคนสวมหน้ากากสีดำ
...
แะข้อมือ
...
มีสัญลักษณ์เดียวกัน
━━━━━━━━━━━━━━━
ดาราทมิฬ
━━━━━━━━━━━━━━━
หัวใจเย่ิกระตุกวูบ
...
แต่สิ่งที่ทำให้นางตกใจยิ่งกว่า
...
คือคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง
━━━━━━━━━━━━━━━
ขุนนางผู้นั้น
ำัคุกเข่า
━━━━━━━━━━━━━━━
คุกเข่า
...
ต่อหน้าชายสวมหน้ากาก
━━━━━━━━━━━━━━━
"รายงานท่าน"
...
"เด็กคนนั้นเริ่มสืบแล้ว"
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ิรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
...
เด็กคนนั้น
...
หมายถึงเี่ชวน
━━━━━━━━━━━━━━━
"ปล่อยให้สืบ"
...
ชายสวมหน้ากากัเาะเบา ๆ
━━━━━━━━━━━━━━━
"ยิ่งสืบ"
...
"ยิ่งเข้าใกล้ความิ"
...
"แะยิ่งเข้าใกล้ความิ"
...
"ยิ่งเข้าใกล้ความตาย"
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ิรีบถอยหลังทันที
...
หัวใจเต้นแรง
...
นางต้องกลับไปบอกเี่ชวน
...
เดี๋ยวนี้
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่ในจังหวะที่หันตัว
...
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
...
จากด้านหลัง
━━━━━━━━━━━━━━━
"จะรีบไปไหน"
━━━━━━━━━━━━━━━
เด็กสาวแข็งค้าง
...
ช้า ๆ
...
หันกลับไป
━━━━━━━━━━━━━━━
หลังคาอีกฝั่งหนึ่ง
...
มีชายชุดดำยืนอยู่
...
ตั้งแต่เมื่อไร
...
ไ่รู้
━━━━━━━━━━━━━━━
มีเพียงดวงตาสีแดงเข้ม
...
ที่ำัมองนาง
...
ราวกับมองเหยื่อ
━━━━━━━━━━━━━━━
แะเป็นครั้งแรก
...
ที่เย่ิรู้สึกว่า
...
ตนเอง
...
อาจีไ่ทัน
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??