0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ลมหนาว
ำาก้องั่หุบเขา
...
พื้นน้ำแข็งสั่นสะเทือน
รอยแยกหลายสิบสาย
ลามออกไปไกล
...
“กึก...”
...
“กึก...”
...
“กึก...”
...
ชิงเฟิงมองซ้าย
มองขวา
ก่อนเกาหัว
...
"เสี่ยว..."
...
"ข้ามีข่าวดี"
...
เสี่ยวยังมองพื้น
"ว่าา"
...
"ข่าวดีื"
...
"ข้ายังไม่ตาย"
...
"..."
...
"ข่าวร้ายื"
...
"อีกเดี๋ยวน่าจะตาย"
...
“ตูมมมม!!”
ทันใดนั้น
พื้นน้ำแข็งระเบิดออก
...
“กรรรรร!!!”
...
สัตว์อสูรขนาดมหึา
พุ่งขึ้นจากใต้ธารน้ำแข็ง
...
สูงกว่าสิบจั้ง
...
ร่างกายปกคลุมด้วยผลึกน้ำแข็ง
...
เขาแหลมสองข้าง
...
ดวงตาสีคราม
เย็นชาราวความตาย
...
เย่หลิงหน้าซีด
...
"มะ...มังกร?"
...
ชิงเฟิงรีบส่ายหัว
...
"ไม่ใช่!"
...
"แย่กว่านั้น!"
...
"หมี!!"
...
"..."
...
"หมีน้ำแข็ง!!"
...
หมีอสูรำา
คลื่นเสียงเพียงครั้งเดียว
ทำให้ต้นสนโบราณหลายสิบต้น
หักโค่น
...
สร้างแกนพลังขั้นสูง
...
แ่ร่างกาย
แข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ฝึตนขั้นหลอมรวมวิญญาณบางคนเสียอีก
...
เย่หลิงเผลอถอยหลัง
ครึ่งก้าว
...
เสี่ยวสังเกตเห็น
...
"กลัวหรือ"
...
เด็กสาวกัดฟัน
...
"กลัว"
...
"ดี"
เสี่ยวตอบ
...
"คนที่ไม่กลัว"
...
"มักตายก่อน"
...
พูดจบ
เขาก็ชักะี่คราสฟ้าออกจากฝัก
...
“ฉัวะ!”
...
เสียงคมะี่
ดังกังวาน
...
ชิงเฟิงถอนหายใจ
...
"เฮ้อ..."
...
"รู้งี้เอาสุราาด้วย"
...
"อย่างน้อย"
...
"ตายจะไ้ไม่ขาดทุน"
...
เสี่ยวเหลือบมอง
...
"ถ้าไม่อยากตาย"
...
"ก็ช่วยกัน"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
"ฮ่าๆๆ!"
...
"นั่นแหละ!"
...
"เริ่มสนุกแล้ว!"
“ตูม!!”
ร่างขององค์ชายเจ็ด
พุ่งออกไปก่อนใคร
...
แม้จะเป็นเพียง
สร้างแกนพลังขั้นสูง
...
แ่เพลงหมัดของเขา
หนักหน่วง
ดุดัน
...
หมัดเดียว
ซัดเข้าที่อกหมีอสูร
...
“ตูม!!”
...
หมีเพียงเซถอย
ครึ่งก้าว
...
ก่อนเหวี่ยงอุ้งเท้ากลับ
...
ชิงเฟิงหน้าเปลี่ยนสีทันที
...
"เฮ้ย!"
...
"แรงเกินไปแล้ว!"
...
"เสี่ยว!!"
...
"ช่วยด้วย!!"
...
“ฟ้าววว!!”
...
เสี่ยวหายไป
...
ก้าวไร้เงา
...
เพียงพริบตา
ก็าโผล่เหนือศีรษะหมีอสูร
...
ะี่สีดำ
ฟันลง
...
“ฉัวะ!!”
...
ประกายไฟ
กระเด็นเต็มฟ้า
...
แ่กลับ
ทิ้งไว้เพียงรอยขาว
...
เสี่ยวขมวดคิ้ว
...
"แข็ง..."
...
ชิงเฟิงหัวเราะทั้งที่กำลังวิ่งหนี
...
"ข้าก็บอกแล้ว!"
...
"มันเป็นหมี!"
...
"ไม่ใช่เต้าหู้!"
...
เย่หลิง
สูดหายใจลึก
...
นี่ืครั้งแรก
ที่นางเห็นเสี่ยว
ต่อสู้เต็มตัว
...
ไม่มีแผน
...
ไม่มีอุบาย
...
มีแ่ฝีมือ
...
หมีำา
พุ่งใส่เสี่ยว
...
แ่ในจังหวะนั้นเอง
...
เย่หลิง
ขยับ
...
ก้าวไร้เงา
...
หนึ่งก้าว
...
สองก้าว
...
สามก้าว
...
นางโผล่ด้านหลังหมี
...
ก่อนปามีดสั้น
สามเล่ม
...
ปักเข้าข้อพับขาหลัง
้กัน
...
“ฉึก!”
“ฉึก!”
“ฉึก!”
...
บาดแผลไม่ลึก
...
แ่เพียงพอ
...
ให้หมีเสียหลัก
...
เสี่ยวัมอง
...
มุมปาก
ยกขึ้นเล็กน้อย
...
"ดี"
...
เพียงคำเดียว
...
เย่หลิง
ิ้กว้าง
...
เหมือนเด็กที่ไ้ของรางวัล
...
แ่ยังไม่ทันดีใจ
...
หมีอสูร
กลับใช้หางฟาดใส่
อย่างรุนแรง
...
เย่หลิงเบิกตา
...
หลบไม่ทัน!
...
“ฟ้าว!!”
...
เงาสีขาว
พุ่งผ่าน
...
“ตูม!!”
...
ฝ่ามือหนึ่ง
รับแรงปะทะไว้
...
คลื่นน้ำแข็ง
แตกกระจาย
...
เสี่ยว
ยืนอยู่ตรงหน้าเย่หลิง
...
แขนเสื้อ
ฉีกขาด
เล็กน้อย
...
"คุณชาย!"
...
"จำไว้"
...
เขาไม่ักลับา
...
"นักฆ่า"
...
"อย่าหลงดีใจ"
...
"จนลืมศัตรู"
...
เย่หลิงก้มหน้า
...
"เจ้าค่ะ..."
...
แ่ในวินาทีนั้นเอง
...
เสียงปรบมือ
กลับดังขึ้น
...
“แปะ...”
...
“แปะ...”
...
“แปะ...”
...
ทุกคน
ัไป้กัน
...
บนหน้าผา
เหนือหุบเขา
...
ชายผู้หนึ่ง
สวมหน้ากากสีเงิน
ยืนกอดอก
...
ข้างหลังเขา
มีชายชุดดำอีกหกคน
...
ทุกคน
อยู่ระดับ
หลอมรวมวิญญาณ
...
ชิงเฟิงถึงกับด่า
...
"โอ้..."
...
"คราวนี้"
...
"ข้าตายิแล้ว..."
...
ชายหน้ากากหัวเราะ
...
"หลินเสี่ยว"
...
"นายท่านบอกไว้"
...
"หากเจ้าาถึงหุบเขา"
...
"จงฆ่า"
...
"โดยไม่ต้องถาม"
...
เสี่ยวหมุนะี่ช้า ๆ
...
ดวงตาสงบนิ่ง
...
"ดี"
...
"เมื่อกี้"
...
"แค่อุ่นเครื่อง"
...
"คราวนี้"
...
"คงไ้ฆ่าคน"
...
ชิงเฟิงัมองทันที
...
"เดี๋ยวนะ"
...
"เจ้าพูดเหมือนจะสู้ไหว?"
...
เสี่ยวิ้บาง ๆ
...
"เจ็ดคน"
...
"แบ่งกัน"
...
"เจ้าสี่"
...
"ข้าสาม"
...
ชิงเฟิงอ้าปากค้าง
...
"เฮ้ย!"
...
"ทำไมข้าไ้เยอะกว่า!!"
...
"เพราะเจ้าเสียงดัง"
...
"..."
...
"เหตุผลบ้าบออะไรของเจ้าเนี่ย!!"
หิมะ
หยุดตก
...
ไม่ใช่เพราะพายุสงบ
...
แ่เพราะแรงกดดันของคนทั้งเจ็ด
บดขยี้ลมปราณโดยรอบ
จนเกล็ดหิมะ
ไม่อาจลอยอยู่กลางอากาศไ้
...
ชิงเฟิงกลืนน้ำลาย
...
"เสี่ยว..."
...
"ข้าขอแก้คำพูดเมื่อกี้"
...
"ไม่ใช่ข้าสี่"
...
"ข้าขอครึ่งคน"
...
เสี่ยวเหลือบมอง
...
"ที่เหลือ"
...
"เจ้าสู้"
...
ชิงเฟิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
...
"เจ้านี่"
...
"ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!"
...
เย่หลิงเองก็หน้าซีด
...
มือที่จับมีดสั้น
สั่นเล็กน้อย
...
ชายหน้ากากเงินหัวเราะ
...
"ยังมีอารมณ์ล้อเล่น"
...
"น่าชื่นชม"
...
"หวังว่าอีกครู่"
...
"เจ้าจะยังหัวเราะออก"
...
“ฟ้าว!!”
...
ชายชุดดำสองคน
หายไป้กัน
...
เร็ว
...
เร็วเสียจนเย่หลิง
มองไม่ทัน
...
“ฉัวะ!!”
...
ประกายะี่
ฟันลง้กัน
...
เสี่ยวก้าวเพียงครึ่งก้าว
...
“กริ้ง!!”
...
ะี่ทั้งสอง
ปะทะกับคมะี่สีดำ
เสียงสนั่น
...
พื้นน้ำแข็งใต้เท้า
แตกร้าวเป็นใยแมงมุม
...
"แรง!"
ชิงเฟิงร้อง
...
"นี่มันหลอมรวมวิญญาณิ ๆ!"
...
เสี่ยวกัดฟัน
...
เลือด
ไหลออกจากมุมปาก
...
เพียงการรับดาบครั้งเดียว
ลมปราณในร่าง
แทบปั่นป่วน
...
"ฮ่า ๆ ๆ!"
ชายหน้ากากเงินหัวเราะ
...
"เห็นหรือยัง"
...
"นี่ืความต่าง"
...
"ระหว่างสร้างแกน"
...
"กับหลอมรวมวิญญาณ"
...
“ตูม!!”
...
อีกสามคน
ลงมือ้กัน
...
หมัด
ดาบ
ฝ่ามือ
...
โจมตีจากสามทิศ
...
ชิงเฟิงด่าเสียงดัง
...
"ไอ้พวกหาหมู่!"
...
"แน่ิาทีละคนสิวะ!!"
...
ชายคนหนึ่งัาตอบทันที
...
"พวกข้าเป็นนักฆ่า"
...
"ไม่ใช่คนโง่"
...
"..."
...
ชิงเฟิงชะงัก
...
"ก็..."
...
"มีเหตุผล..."
...
"แ่ข้ายังด่าอยู่ดี!!"
...
“ตูมมม!!”
...
ชิงเฟิงซัดหมัดใส่พื้น
...
น้ำแข็งแตกกระจาย
...
ใช้แรงระเบิด
ถีบตัวเองกับเย่หลิง
ถอยออกา
...
เสี่ยวหมุนะี่
ป้องกันการโจมตีทั้งหมด
...
แ่ทุกครั้งที่ปะทะ
...
แขนของเขา
เริ่มชา
...
"เด็กน้อย..."
...
เสียงเฒ่ากระดูกดังขึ้น
...
"ห้ามฝืน"
...
"ต่อให้ใช้วิชาแกนกลืนวิญญาณ"
...
"เจ้าก็ฆ่าไ้"
...
"ไม่เกินสองคน"
...
"แล้วเจ้าจะตาย"
...
เสี่ยวเงียบ
...
เขารู้
...
เพราะคู่ต่อสู้
ไม่ใช่ลั่วชางหมิงที่ประาท
...
แ่นี่ืหน่วยัา
ที่ฝึประสานกันา
...
ชายหน้ากากเงินยกมือขึ้น
...
"จบไ้แล้ว"
...
อีกสี่คน
ขยับ้กัน
...
เกิดเป็นค่ายกลเจ็ดดาว
...
ลมปราณทั้งเจ็ด
เชื่อมต่อกัน
...
แรงกดดัน
พุ่งสูงขึ้นหลายเท่า
...
แม้แ่ชิงเฟิง
ยังทรุดเข่าลง
...
"บัดซบ..."
...
"ขยับไม่ออก..."
...
เย่หลิงกัดฟัน
พยายามลุก
...
แ่ร่างกาย
เหมือนถูกภูเขาทั้งลูก
กดทับ
...
ชายหน้ากากเงินยกดาบขึ้น
...
"ลาก่อน"
...
"ลูกชายหลินเทียนหยาง"
...
ในวินาทีนั้นเอง
...
เสี่ยว
กลับิ้
...
ชายหน้ากากเงินขมวดคิ้ว
...
"เจ้าหัวเราะอะไร"
...
เสี่ยวพูดเพียงประโยคเดียว
...
"ใครบอก..."
...
"ว่าข้าจะสู้"
...
ทุกคนชะงัก
...
เสี่ยวกำหมัด
...
กระแทกลงพื้น
...
“ตูมมมมม!!!”
...
ยันต์น้ำแข็งโบราณ
ใต้พื้นหุบเขา
พลันส่องสว่าง
...
ค่ายกลโบราณ
ที่อยู่านานหลายหมื่นปี
...
ถูกปลุก
เพราะแรงกระแทก
...
“ครืนนนนน!!”
...
ทั้งหุบเขา
สั่นสะเทือน
...
ชายหน้ากากเงินหน้าเปลี่ยนสี
...
"บ้าเอ๊ย!"
...
"ถอย!!"
...
แ่สายไปแล้ว
...
เสี่ยวิ้กว้าง
เป็นครั้งแรก
ตั้งแ่เริ่มสู้
...
"ชิงเฟิง!"
...
"อุ้มเย่หลิง!"
...
"วิ่ง!!"
...
"หาาาาา!?"
ชิงเฟิงร้องลั่น
...
"ข้ายังเดินแทบไม่ไหว!!"
...
"งั้นก็ตาย"
...
"ไอ้เพื่อนเวร!!"
...
แม้ปากจะด่า
...
แ่ชิงเฟิง
กลับคว้าตัวเย่หลิงขึ้นบ่า
แล้ววิ่งสุดชีวิต
...
เย่หลิงร้องลั่น
...
"องค์ชาย!"
...
"ข้าวิ่งเองไ้!"
...
"ไม่ไ้!"
...
"เจ้าตัวเา!"
...
"ข้าหนักกว่า!"
...
"ถ้าจะตาย!"
...
"ข้าขอตายแบบหล่อ!"
...
“ตูมมมมมมม!!!!”
...
ภูเขาทั้งลูก
ระเบิด
...
แท่งน้ำแข็งสูงหลายร้อยจั้ง
พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
...
ค่ายกลโบราณ
เริ่มทำงาน
...
โซ่น้ำแข็งนับพันสาย
พุ่งออกจากพื้น
ไล่ล่าทุกคน
ไม่เลือกฝ่าย
...
ชายหน้ากากเงินำา
...
"ถอนกำลัง!!"
...
"อย่าแตะค่ายกล!!"
...
"เร็ว!!"
...
เสี่ยวัหลัง
วิ่งเต็มกำลัง
...
้หัวเราะเา ๆ
...
"เจ็ดต่อสาม..."
...
"ข้าเสียเปรียบ"
...
"แ่ถ้าจะหนี"
...
"พวกเจ้า"
...
"ยังอ่อนหัด"
...
เบื้องหลัง
เสียงด่าของชิงเฟิง
ดังลั่นหุบเขา
...
"ไอ้เวรเสี่ยว!!"
...
"ครั้งหน้าจะก่อเรื่อง!!"
...
"บอกข้าก่อนสักประโยค!!!"
หิมะถล่ม
ดังกึกก้องไปั่หุบเขา
...
โซ่น้ำแข็งนับพันสาย
พุ่งไล่ล่าไม่เลือกหน้า
...
ฝ่ายดาราทมิฬ
ต่างกระโดดหลบอย่างทุลักทุเล
...
ส่วนชิงเฟิง
กำลังแบกเย่หลิง
วิ่งหน้าตั้ง
...
"เสี่ยว!"
...
"ครั้งหน้าจะก่อเรื่อง!"
...
"ช่วยบอกข้าก่อน!"
...
"หัวใจข้าไม่แข็งแรง!"
...
เสี่ยวักลับาิ้บาง ๆ
...
"เมื่อเช้า"
...
"เจ้ากินขาหมูไปสามชิ้น"
...
"หัวใจแข็งแรงกว่าข้าอีก"
...
"..."
...
ชิงเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง
...
"ก็ิ..."
...
"เดี๋ยวนะ!"
...
"นี่ใช่เวลาาคุยเรื่องขาหมูหรือ!"
...
“ตูม!!”
แท่งน้ำแข็งยักษ์
ตกลงาขวางหน้า
...
ชายหน้ากากเงิน
ทะยานขึ้นกลางอากาศ
...
ฟันดาบลงา
...
"หลินเสี่ยว!!"
...
"เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!"
...
เสี่ยวไม่รีบตอบ
...
เขาเอียงศีรษะนิดหนึ่ง
เหมือนกำลังครุ่นคิด
...
ก่อนพูดออกา
...
"ข้าสงสัยเรื่องหนึ่ง"
...
ชายหน้ากากชะงัก
...
"อะไร?"
...
"พวกเจ้ามีธรรมเนียม"
...
"ตอบคำถามเหยื่อก่อนฆ่าหรือเปล่า"
...
"..."
...
ชายหน้ากากขมวดคิ้ว
...
"ไม่มี"
...
"งั้นแย่เลย"
...
"ข้านึกว่าจะไ้คุ้มค่าค่าจ้าง"
...
"เจ้าหายความว่าอะไร"
...
เสี่ยวิ้
...
"ข้ากำลังคิด"
...
"นายท่านของเจ้า"
...
"คงจ่ายเงินไม่เยอะ"
...
"ถึงส่งคนพูดน้อยอย่างเจ้าา"
...
ชิงเฟิงถึงกับหลุดหัวเราะ
...
"ฮ่าๆๆ!"
...
"อันนี้เจ็บ!"
...
ชายหน้ากากเงิน
สีหน้าเย็นลงทันที
...
"หาเรื่องตาย"
...
"ไม่"
เสี่ยวตอบทันที
...
"ข้าหาเวลา"
...
"ให้ค่ายกลทำงาน"
...
"...!"
...
ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี
...
“ครืนนนน!!”
...
พื้นดินสั่นอีกครั้ง
...
โซ่น้ำแข็งชุดใหม่
พุ่งขึ้นจากใต้ดิน
...
คราวนี้
เร็วกว่ารอบแรกหลายเท่า
...
ชายหน้ากากเงินสบถ
...
"เจ้า..."
...
"ตั้งแ่เมื่อไร"
...
เสี่ยวยักไหล่
...
"ตั้งแ่เจ้าเริ่มอธิบาย"
...
"ว่าพวกเจ้าจะฆ่าข้า"
...
"ข้าก็เลิกฟังแล้ว"
...
"มัวแ่นับเวลา"
...
"คนฉลาด"
...
"เวลาเจอคนพูดาก"
...
"จะใช้ประโยชน์จากมัน"
...
"ไม่ใช่เถียงกลับ"
...
“ตูม!!”
โซ่น้ำแข็งพันข้อเท้าชายชุดดำสองคน
...
“ฉึก!!”
...
พวกเขารีบตัดโซ่
...
แ่เสียจังหวะเพียงชั่วอึดใจ
...
เสี่ยวัไปตะโกน
...
"ชิงเฟิง!"
...
"ถ้าข้าจำไม่ผิด"
...
"เจ้าวิ่งเร็วใช่ไหม"
...
ชิงเฟิงตะโกนกลับ
...
"ไม่!"
...
"ข้าหนีเก่ง!"
...
"ก็เหมือนกัน"
...
"รีบหนี"
...
"อย่าให้ความสาารถสูญเปล่า"
...
"ไอ้เพื่อนเวร!"
...
"เจ้าชมข้าหรือด่าข้าวะ!"
...
เย่หลิงที่อยู่บนบ่า
เผลอหัวเราะออกา
...
ทั้งที่สถานการณ์คับขัน
...
แ่นางกลับพบว่า
...
เพียงเสี่ยวอยู่ตรงนี้
...
ความหวาดกลัว
กลับลดลงอย่างประหลาด
...
เพราะคุณชายของนาง
...
ต่อให้เจอศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า
สิบเท่า
...
ก็ยังมีอารมณ์
พูดเล่นไ้
...
ราวกับกำลังบอกทุกคนว่า
...
"ตื่นเต้นไ้ แ่ไม่ต้องตื่นตระหนก"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??