0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะ
แกระจาย
...
โซ่น้ำแข็งโบราณ
ยังคงพุ่งขึ้นาพื้นไม่หยุด
...
ชายชุดดำทั้งเจ็ด
ถูกบีบใ้กระจายตัว
...
ค่าลเจ็ดดาว
แใพริบตา
...
ชาย้าาเงินกัดฟัน
...
"อย่าแกัน!"
...
"กลับเข้าค่าล!"
...
เสี่ยวหัวเราะเา ๆ
...
"ตอนรวมกัน"
...
"ก็เก่งดี"
...
"พอแกัน"
...
"ตะโกนเรีกันเหมือนลูกเป็ด"
...
"หุบปาก!"
...
ชาย้าาเงินสะบัดมือ
...
เข็มพิษสีดำหลายร้อยเล่ม
พุ่งมา
...
ครอบคลุมท้องฟ้า
...
ชิงเฟิตาโต
...
"เฮ้ย!"
...
"มันเล่นของสกปรก!"
...
เสี่ยวกลับยิ้ม
...
"นักฆ่าไม่ใช้พิษ"
...
"จะใ้ใช้ดอกไม้หรือ"
...
ูจบ
...
เขาสะบัดแขนเสื้อ
...
“ตูม!”
...
ลมปราณสีดำปะทุาฝ่ามือ
...
หมุนวนเป็นวังวน
...
เข็มพิษกว่าครึ่ง
ถูกดูดเบี่ยงทิศ
...
ส่วนที่เหลือ
...
เสี่ยวเอนตัวหลบ
เพียงก้าวเดียว
...
ราวกับเดินเล่น
...
เย่หลิงเบิกตากว้าง
...
"คุณชาย..."
...
"ท่านรู้ว่ามันจะยิงตรงไหน..."
...
เสี่ยวตอบโดยไม่หันมา
...
"ไม่รู้"
...
เย่หลิงอึ้ง
...
"แต่ข้ารู้"
...
"ถ้าข้าเป็นมัน"
...
"ข้าจะยิงตรงไหน"
...
ชาย้าาเงินชะงัก
...
ดวงตาหรี่ลง
...
"เจ้ากำลังอ่านใจข้า..."
...
เสี่ยวส่ายหน้า
...
"ไม่"
...
"ข้าแค่เคยเจอคนฉลาด"
...
"เจ้า..."
...
"ยังไม่ถึงขั้นนั้น"
...
"...!!"
...
ชิงเฟิถึงกับหัวเราะจนไอ
...
"ฮ่าๆๆๆ!"
...
"เจ้านี่!"
...
"ปากร้าว่าดาบอีก!"
...
ชายชุดดำสองคน
ทนไม่ไหว
...
คำราม
...
แล้วพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน
...
"ตาย!"
...
เสี่ยวถอนหายใจ
...
"เฮ้อ..."
...
"นี่แหละ"
...
"ข้อเสียของคนอารมณ์ร้อน"
...
"สมองจะวิ่ง้ากว่าเท้า"
...
“ฟ้าว!!”
...
่าเขา
หายไป
...
ก้าวเดียว
...
ไปโผล่ด้านหลังทั้งสองคน
...
"อะไร!"
...
ยังไม่ทันหันกลับ
...
“ปัง!”
“ปัง!”
...
เสี่ยวใช้ฝ่ามือตบท้ายทอยคนละที
...
แรงไม่มาก
...
แต่พอดี
...
ใ้ทั้งคู่เสียหลัก
...
แล้วชนกันเอง
...
“โครม!!”
...
หน้าผากกระแทกเต็มแรง
...
ชิงเฟิหัวเราะจนตัวงอ
...
"ฮ่าๆๆๆ!"
...
"พวกเจ้าจะฆ่าคน!"
...
"หรือเล่นชนวัวกัน!"
...
ชาย้าาเงินหน้าเขียว
...
"พอแล้ว!"
...
เขาระเบิดลมปราณเต็มกำลัง
...
หลอมรวมวิญญาณขั้นต้น
...
ปะทุสุดขีด
...
หิมะใรัศีร้อยจั้ง
หายวับ
...
เย่หลิงถึงกับทรุด
...
แรงกดัมหาศาล
ทำใ้นางหายใจแทบไม่
...
เสี่ยวก้าวมาข้างหน้า
...
บังเด็กสาวไว้
...
ก่อนูเรียบ ๆ
...
"เย่หลิง"
...
"จำไว้"
...
"เวลาเจอคนที่แข็งแกร่งกว่า"
...
"อย่าเพิ่งคิดว่าจะชนะ"
...
"ใ้คิดก่อน"
...
"ว่าจะทำใ้มันโง่ลงได้ยังไง"
...
เย่หลิงพยักหน้าแรง
...
"เจ้าค่ะ!"
...
ชาย้าาเงินแทบกระอักเลือด
...
"เจ้ากล้าสอนลูกศิษย์"
...
"ต่อหน้าข้า!"
...
เสี่ยวยิ้มบาง
...
"ก็เจ้า"
...
"เป็นตัวอย่างที่ดี"
...
"..."
...
"..."
...
ชิงเฟิถึงกับเามือกุมหน้า
...
"เสี่ยว..."
...
"ข้ารู้แล้ว"
...
"ทำไมคนถึงอยากฆ่าเจ้า"
...
"ถ้าเป็นข้า"
...
"ข้าก็อยากฆ่า"
...
เสี่ยวหันมายิ้ม
...
"แต่เจ้าไม่ฆ่า"
...
"เพราะเจ้ายังติดหนี้ข้า"
...
"หนี้อะไร"
...
"ขาหมูสามชิ้นเมื่อเ้า"
...
"..."
...
"ไอ้เวร!"
...
"ยังไม่เลิกอีก!"
...
ทั้งหุบเขา
เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของชิงเฟิ
...
และเสียงสบถของฝ่ายดาราทมิฬ
...
ไม่ีใครรู้ตัว
...
ว่าการต่อสู้
กำลังถูกใครบางคน
เฝ้ามองอยู่
...
บนยอดผาน้ำแข็งที่สูงที่สุด
...
บุรุษผู้สวมอาภรณ์สีขาว
ืไพล่มือ
...
ดวงตาสีเงินสงบนิ่ง
...
มองเด็กหนุ่มที่กำลังหัวเราะกลางวงล้อมศัตรู
...
ก่อนมุมปากของเขา
จะขึ้นเพียงน้อยนิด
...
"เทียนหยาง..."
...
"ลูกชายของเจ้า"
...
"เหมือนเจ้าจนน่าหมั่นไส้"
...
"โดยเฉพาะปาก"
...
"ไม่ีผิด"
หิมะ
ยังคงตก
...
แต่หุบเขาทั้งลูก
กลับสั่นสะเทือน
...
ครืนนนน—
...
พื้นน้ำแข็งแร้าว
เป็นเส้นยาวหลายสิบจั้ง
...
ชาย้าาเงินสีหน้าเปลี่ยนทันที
...
"ถอย!"
...
"ทุกคนถอย!"
...
แต่สายเกินไป
...
ตู้มมมม!!
...
ลำแสงสีน้ำเงินสายหนึ่ง
พุ่งขึ้นาใต้ผืนดิน
...
แสงนั้น
ไม่ได้รุนแรง
...
แต่กลับทำใ้ลมปราณของทุกคน
หยุดชะงัก
...
เย่หลิงถึงกับทรุดลง
...
ชิงเฟิเบิกตากว้าง
...
"นี่มัน..."
...
"แรงกดัอะไรกัน..."
...
แม้แต่ชาย้าาเงิน
ก็ยังถอยหลังหนึ่งก้าว
...
เสี่ยวเอง
รู้สึกเหมือนเลือดทั้ง่า
กำลังเดือดพล่าน
...
แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่า
คือภายใทะเลจิต
...
เฒ่ากระดูกทมิฬ
กำลังืตัวแข็ง
...
เปลวไฟใดวงตา
สั่นไหวไม่หยุด
...
"เป็นไปไม่ได้..."
...
เขาพึมพำ
...
"ผนึก..."
...
"ยังอยู่..."
...
เสี่ยวขมวดคิ้ว
...
"ท่านรู้จักที่นี่?"
...
เฒ่ากระดูกไม่ตอบ
...
เขาเาแต่จ้อง
ไปยังลำแสง
...
เหมือนกำลังมองเห็น
อดีตเมื่อหลายสิบปีก่อน
...
เสียงหนึ่ง
ดังขึ้นใความทรงจำ
...
"ถ้าผนึกแ..."
"อย่าว่าแต่แคว้นเหมันต์..."
"ทั้งทวีปจะกลายเป็นนรก"
...
ภาพนั้น
หายไปทันที
...
เฒ่ากระดูกถึงกับกุมศีรษะ
...
"ข้า..."
...
"จำไม่ได้..."
...
"บัดซบ..."
...
"ทำไมจำไม่ได้..."
...
เสี่ยวไม่เคยเห็น
ชายชราคนนี้
เสีารควบคุมมาก่อน
...
ทันใดนั้นเอง
...
ชาย้าาเงิน
กลับหัวเราะ
...
"ฮ่า..."
...
"ฮ่าๆๆ..."
...
"ใที่สุด"
...
"ผนึกก็เริ่มตอบสนอง"
...
เขามองเสี่ยว
...
ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง
...
"เจ้ารู้ไหม..."
...
"เหตุใดนายท่าน"
...
"ถึงต้องการตัวเจ้า"
...
เสี่ยวตอบหน้าตาย
...
"เพราะข้าหน้าตาดี?"
...
"..."
...
ชิงเฟิถึงกับสำลัก
...
"เวลานี้ยังจะเล่นอีก!"
...
ชาย้าาเงิน
หัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม
...
"ใช่..."
...
"เหมือน..."
...
"เหมือนหลินเทียนหยางจริงๆ"
...
เขาค่อย ๆ ืขึ้น
...
ชี้ลงพื้น
...
"รู้หรือไม่..."
...
"ใต้หุบเขาแห่งนี้"
...
"ไม่ีสมบัติ"
...
"ไม่ีวิชา"
...
"ไม่ีโอสถ"
...
"ีเพียง..."
...
"คุก"
...
เย่หลิงหน้าซีด
...
"คุก?"
...
ชาย้าาเงินยิ้ม
...
"คุก"
...
"ที่ขัง"
...
"คนผู้หนึ่ง"
...
บรรยากาศ
เีสนิท
...
แม้แต่ลม
ยังเหมือนหยุดพัด
...
ชิงเฟิกลืนน้ำลาย
...
"ใคร..."
...
ชาย้าาเงิน
ส่ายหน้า
...
"ข้าเอง"
...
"ก็ไม่เคยเห็น"
...
"นายท่านเรีมันว่า..."
...
"ผู้ถูกหิมะจองจำ"
...
"ผู้เฝ้าประตู"
...
"คนสุดท้าย"
...
เฒ่ากระดูกทมิฬ
ตัวสั่นทันที
...
"ไม่!"
...
"ไม่ใช่!"
...
"มันตายแล้ว!"
...
ชาย้าาเงิน
หันมองเสี่ยว
ก่อนหัวเราะ
...
"เห็นหรือยัง"
...
"วิญญาณใ่าเจ้า"
...
"จำได้"
...
"แต่ไม่กล้ายอมรับ"
...
วินาทีนั้นเอง
...
เสี่ยว
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ
...
ชายชุดดำ
มองเห็นเฒ่ากระดูกไม่ได้
...
แต่รู้
ว่าีวิญญาณอยู่ใตัวเขา
...
นั่นหมายความว่า
...
คนของดาราทมิฬ
...
รู้จัก
วิชาแกนกลืนวิญญาณ
...
มากกว่าที่เขาคิด
...
ชาย้าาเงิน
ดาบขึ้น้า ๆ
...
"เด็กน้อย"
...
"นายท่านเคยบอกไว้"
...
"ถ้าเจอลูกชายของหลินเทียนหยาง"
...
"อย่าเพิ่งฆ่า"
...
"ใ้ถามก่อน"
...
"ว่า..."
...
"มันเลือกแล้วหรือยัง"
...
เสี่ยวหรี่ตา
...
"เลือกอะไร"
...
ชาย้าาเงิน
ยิ้มกว้าง
...
"เป็นมนุษย์..."
...
"หรือเป็นมาร"
...
ทันใดนั้น
...
พื้นดินทั้งหุบเขา
ระเบิด
...
“โครมมมม!!”
...
สิ่งีชีวิตขนาดึา
ค่อย ๆ ัตัวขึ้นาใต้าน้ำแข็ง
...
มันไม่ใช่อสูร
...
ไม่ใช่มนุษย์
...
แต่เป็นรูปปั้นน้ำแข็งสูงหลายสิบจั้ง
...
ใมือ
ถือโบราณ
...
ดวงตาที่ปิดสนิทมาหลายสิบปี
...
ค่อย ๆ เปิด
...
ประกายแสงสีฟ้า
สาดไปทั่วทั้งหุบเขา
...
เสียงเก่าแก่
ดังก้องราวกับข้ามผ่านกาลเวลา
...
"ผู้มิได้รับอนุญาต..."
"จงไป..."
"หรือ..."
"ตาย..."
ลมหนาว
หยุดพัด
...
ทั้งหุบเขา
เีงัน
...
รูปปั้นน้ำแข็งสูงหลายสิบจั้ง
ืตระหง่านอยู่กลางลาน
...
โบราณใมือ
ปัลงพื้นเา ๆ
...
“กึก”
...
เพียงเสียงเดียว
...
พื้นน้ำแข็งทั้งหุบเขา
แร้าวไปไกลหลายร้อยจั้ง
...
เย่หลิงหน้าซีด
...
"ข้า..."
...
"ข้าขยับไม่ได้..."
...
แรงกดั
มหาศาล
...
ไม่ใช่ลมปราณ
...
แต่เป็น
"เจตจำนง"
...
ราวกับผู้ที่ือยู่ตรงหน้า
เคยเป็นยอดฝีมือที่สวรรค์ยังต้องจารึกชื่อ
...
ชิงเฟิกลืนน้ำลาย
...
"นี่มัน..."
...
"ของจริงแล้วว่ะ..."
...
เสี่ยวกลับมองนิ่ง
...
ไม่ใช่มองรูปปั้น
...
แต่มองดวงตา
ของมัน
...
เพราะดวงตาคู่นั้น
...
ไม่ีแววคลุ้มคลั่ง
...
ไม่ีจิตสังหาร
...
ีเพียง
ความว่างเปล่า
...
"มัน..."
...
"ไม่ใช่อสูร"
เสี่ยวูเา ๆ
...
"แต่เป็นหุ่นเชิด"
...
ชาย้าาเงินหัวเราะ
...
"สมแล้ว..."
...
"สายตาไม่เลว"
...
"นี่คือ..."
...
"ผู้เฝ้าประตูรุ่นที่สาม"
...
"ถูกสร้างขึ้นเพื่อฆ่าทุกคน"
...
"ที่คิดจะเข้าไปข้างใ"
...
เสี่ยวหรี่ตา
...
"แล้วเจ้า"
...
"เข้ามาทำไม"
...
ชาย้าาเงินยิ้ม
...
"แน่นอนว่า..."
...
"มารับของ"
...
ทันใดนั้น
...
เขาหยิบแผ่นหสีดำมา
...
โยนขึ้นฟ้า
...
ครืนนนน—
...
อักขระสีดำ
หลายร้อยตัว
ปรากฏขึ้น
...
แล้วพุ่งเข้าใส่รูปปั้น
...
ชิงเฟิตะโกน
...
"มันกำลังปลุกมัน!"
...
เสี่ยวส่ายหน้า
...
"ไม่"
...
"มันกำลังขโมยค่าล"
...
"..."
...
ชิงเฟิหันมอง
...
"ขโมย?"
...
"คืออะไร"
...
"ช่างมัน"
...
"คำติดปาก"
...
ูจบ
...
เสี่ยวนิ้ว
...
ดีด
...
“เป๊าะ”
...
อักขระสีดำสามตัว
แเป็นผุยผง
...
ชาย้าาเงินตาเบิก
...
"เจ้ามอง?"
...
เสี่ยวยักไหล่
...
"ค่าลก็เหมือนกับดัก"
...
"คนวาง"
...
"ต้องเหลือประตูไว้"
...
"ไม่อย่างนั้น"
...
"ตัวเองก็เข้าไม่ได้"
...
ชาย้าาเงินสีหน้าเริ่มเปลี่ยน
...
"เจ้าศึกษาค่าล?"
...
"เปล่า"
...
"เดา"
...
"..."
...
"..."
...
ชิงเฟิหัวเราะลั่น
...
"ฮ่าๆๆ!"
...
"เดาอีกแล้ว!"
...
"ไอ้หมอนี่"
...
"ชอบทำคนอื่นความัขึ้น!"
...
ทันใดนั้นเอง
...
รูปปั้น
ขยับ
...
มันก้าว
เพียงก้าวเดียว
...
“ตูม!!”
...
ภูเขาทั้งลูก
สั่นสะเทือน
...
ยักษ์
ฟาดลงมา
...
ชายชุดดำทั้งเจ็ด
หน้าเปลี่ยนสีพร้อมกัน
...
"หลบ!!"
...
“โครมมมม!!”
...
พื้นหุบเขา
ระเบิด
...
แรงปะทะ
กวาดทั้งสองฝ่าย
ปลิวไปพร้อมกัน
...
เย่หลิงกลิ้งไปหลายสิบเมตร
...
ชิงเฟิกระแทกก้อนหิน
...
ถึงกับร้อง
...
"โอ๊ย!"
...
"ข้ายังไม่ได้แต่งเีย!"
...
เสี่ยวลอลางอากาศ
...
ก่อนิั
ลงพื้นเา ๆ
...
เขาหันไปมองรูปปั้น
...
แล้วถอนหายใจ
...
"เฮ้อ..."
...
"เจ้าตัวใหญ่"
...
"แต่สายตาไม่ค่อยดี"
...
ชิงเฟิตะโกน
...
"เวลานี้ยังจะไปแซวมันอีก!"
...
เสี่ยวตอบหน้าตาย
...
"เผื่อมันเขิน"
...
"..."
...
ชาย้าาเงินแทบอยากกระอักเลือด
...
"ฆ่ามันก่อน!"
...
"ไอ้เด็กปากหมา!"
...
นักฆ่าทั้งหก
พุ่งเข้าหาเสี่ยวพร้อมกัน
...
แต่ใวินาทีนั้นเอง
...
รูปปั้น
กลับหมุน
...
ใส่พวกมัน
แทน
...
“ตูมมมม!!”
...
ชาย้าาเงินด่ามาทันที
...
"บัดซบ!"
...
"มันแศัตรูกับมิตรไม่ได้!"
...
เสี่ยวหัวเราะ
...
"ไม่ได้"
...
"มันแได้"
...
"แต่สำหรับมัน"
...
"พวกเจ้ากับข้า"
...
"ก็ผู้บุกรุกเหมือนกัน"
...
ชิงเฟิถึงกับตบหน้าผาก
...
"ฮ่าๆๆ!"
...
"วันนี้ข้าไม่รู้จะสงสารใครดี!"
...
"สงสารมัน"
...
หรือสงสารเจ้าพวกนี้!"
...
ใขณะที่ทั้งสนามรบวุ่นวาย
...
บนยอดหน้าผาอีกด้าน
...
ีเงา่าหนึ่ง
ือยู่เี ๆ
...
ชายเสื้อสีขาว
พลิ้วไหวตามสายลม
...
ดวงตาคู่นั้น
ไม่เคยมองรูปปั้น
...
ไม่เคยมองนักฆ่า
...
แต่มองเพียง
เด็กหนุ่มผู้กำลังืยิ้ม
ท่ามกลางวงล้อมศัตรู
...
ริมฝีปากงดงาม
เผยรอยยิ้ม
ที่แทบไม่ีใครเคยเห็น
...
"ยังยิ้มได้อีก..."
...
"หลินเสี่ยว..."
...
"เจ้าช่าง..."
...
"้าิ่จริง ๆ"
...
ไป๋เซวี่ยหลาน
ยังไม่ลงมือ
...
เพราะนางกำลังรอ
...
รอใ้ผู้ี่่อยู่จริง ๆ
เผยตัวมา
...
และนางรู้ดี
...
นักฆ่าดาราทมิฬเจ็ดคน
...
ยังไม่ใช่
"ของจริง"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??