เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
ภายในิาชั้นใน
าายังคงเีั
ผู้เ้าสอบำายังู่ัความะึ
...
เพราะโคมโบราณบนแท่นหิน
หายไปแล้ว
...
ไม่มีใครเ้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
...
แต่ทุกคนรู้เพียงอย่างเดียว
...
หลินเซวียนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอน
...
สายตาำาจ้องมองมายังเา
...
โดยเฉพาะเซียวอวี่เฟิง
...
แววตาของเาเต็มไปด้วยความสงสัย
...
"สมบัติโบราณหายไป"
"แล้วเหตุใดเจ้าถึงยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น"
...
หลินเซวียนไม่ได้ตอบ
...
เพราะตอนนี้
ความสนใจทั้งหมดของเาอยู่ในทะเลจิต
...
ภายในนั้น
ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้ากำลังเปล่งแสง
...
ชั้นแรกที่ถูกปลดผนึก
ปรากฏอักขระโบราณำา
...
่ค่อย ๆ หลอมเ้ากับิิญญาของเา
...
ทันใดนั้น
ข้อมูลสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
...
"เนตรกรรมชั้นหนึ่ง"
...
"มองเห็นร่องรอยพลัง"
...
"มองเห็นสิ่งที่ถูกอำพราง"
...
"มองเห็นเจตนาฆ่า"
...
หลินเซวียนะึ
...
นี่ไม่ใช่วิชาโจมตี
...
แต่เป็นความสามารถที่อันตรายยิ่งกว่า
...
เพราะมันทำให้เามองเห็น
สิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
...
ขณะนั้นเอง
หัวใจของเาพลันสั่นสะเทือน
...
เนตรกรรมทำงานเอง
...
สายตาของเามองไปยังฝูงชน
...
และในกลุ่มผู้เ้าสอบ
...
เากลับเห็นเส้นพลังสีำจำนวนหนึ่ง
...
ลอยอยู่เหนือคนบางคน
...
ไม่ใช่หนึ่ง
ไม่ใช่สอง
...
แต่ถึงห้าคน
...
คนเหล่านั้นดูเหมือนผู้เ้าสอบทั่วไป
...
แต่เนตรกรรมกลับมองเห็น
...
ว่าพวกเากำลังปกปิดตัวตน
...
หลินเซวียนหรี่ตาลง
...
ทันใดนั้น
หนึ่งในคนเหล่านั้น
กลับหันมาสบตากับเา
...
รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้น
...
หัวใจของหลินเซวียนเต้นแรง
...
"คนชุดำ!"
...
ในวินาทีเดียวกัน
...
ตูม!
...
แรงระเบิดมหาศาลเกิดขึ้นกลางิา
...
ผู้เ้าสอบหลายคนถูกซัดกระเด็น
...
เสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วบริเวณ
...
"ศัตรู!"
...
"มีคนลอบโจมตี!"
...
ความโกลาหลปะทุขึ้นทันที
...
ผู้เ้าสอบทั้งหลายรีบชักอาวุธ
...
แต่่ที่ใครจะเ้าใจสถานการณ์
...
าชุดคลุมสีำห้าคน
ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน
...
พลังปราณอันน่าหวาดหวั่นแผ่ออกมา
...
ผู้ที่อ่อนแอกว่าถึงกับหน้าซีด
...
"คนชุดำ!"
ผู้อาวุโสซุนตะโกน
...
สีหน้าของเาเปลี่ยนไปทันที
...
เพราะองค์กรนี้
ปรากฏตัวอีกแล้ว
...
และครั้งนี้
พวกมันกล้าโจมตีตรงหน้า
...
หนึ่งในคนชุดำก้าวออกมา
...
ใบหน้าถูกหน้ากากปิดบัง
...
แต่เสียงของเาเย็นเยียบ
...
"ส่งตัวผู้ถือโคมมา"
...
ทั้งิาเงียบลง
...
ผู้คนมองหน้ากันอย่างสับสน
...
ผู้ถือโคม?
...
คือใคร?
...
แต่ในใจของหลินเซวียน
กลับเย็นวาบ
...
เพราะเารู้
...
อีกฝ่ายหมายถึงเา
...
มู่หรงเย่ก้าวออกมา
...
มือขวาวางบนด้ามกระบี่ฟ้าคราม
...
"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าจะอาละวาด"
...
าชุดำหัวเราะเา ๆ
...
"มู่หรงเย่..."
...
"ศิษย์อันดับหนึ่งแห่งสำนักกระบี่สวรรค์"
...
"น่าเสียดาย"
...
"วันนี้เจ้าไม่ใช่เป้าหมาย"
...
สิ้นเสียง
...
ร่างของคนชุดำทั้งห้า
กลับพุ่งเ้าหาหลินเซวียนพร้อมกัน
...
เป้าหมายชัดเจน
...
ผู้ถือโคมรุ่นที่เก้า
...
ตูม!
...
การต่อสู้ปะทุขึ้นทันที
...
มู่หรงเย่ชักกระบี่
...
แสงกระบี่สีฟ้าฟาดฟันออกไป
...
เซียวอวี่เฟิงเองก็เ้าร่วมต่อสู้
...
ผู้เ้าสอบำารีบถอย
...
เพราะศึกระดับนี้
เกินกว่าที่พวกเาจะยุ่งเกี่ยว
...
แต่ในระหว่างความโกลาหล
...
หลินเซวียนกลับสังเกตเห็นบางสิ่ง
...
คนชุดำเหล่านี้
ไม่ได้ต้องการฆ่าเา
...
พวกมันพยายามจับเป็น
...
ทำไม?
...
คำถามนี้ผุดขึ้นในใจ
...
่ที่คำตอบจะมาถึง
...
หนึ่งในคนชุดำพลันกล่าวขึ้น
...
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพ
...
"ผู้ถือโคม..."
...
"นายท่านกำลังรอเจ้าอยู่"
...
หลินเซวียนชะงัก
...
นายท่าน?
...
ใครกัน?
...
หรือว่า...
...
ผู้ถือโคมรุ่นที่หนึ่ง?
...
ในวินาทีนั้นเอง
ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้าพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
...
ราวกับกำลังเตือนภัย
...
และเป็นครั้งแรก
...
ที่หลินเซวียนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนึ่ง
...
ความหวาดกลัว
...
ไม่ใช่ของเา
...
แต่เป็นของตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้า
...
ราวกับสมบัติโบราณชิ้นนี้
...
กำลังหวาดกลัวใครบางคน
"คนชุดำตามหาเา"
"ผู้ถือโคมรุ่นที่แปดฝากคำเตือนเอาไว้"
"และตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้า..."
"กำลังหวาดกลัวนายท่านที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง"
...
"ความจริงกำลังเ้าใกล้"
"แต่ยิ่งเ้าใกล้เท่าไร"
"อันตรายก็ยิ่งน่าหวาดหวั่นมากขึ้นเท่านั้น..."
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??