เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
ตูม!
แรงปะทะมหาศาลระเบิดขึ้นกลางวิหารชั้นใน
หินโบราณนับพันก้อนแตกกระจาย
ผู้เข้าสอบจำนวนมากถูกคลื่นพลังซัดจนต้องถอยร่น
...
ศูนย์กลางของสนามรบ
คือมู่หรงเย่
...
และชายชุดดำผู้หนึ่ง
...
ะี่ฟ้าครามในมือมู่หรงเย่ส่งเสียงกังวาน
ปราณะี่สีฟ้าา ๆ ไเีอยู่า
...
ตรงกันข้าม
ชายชุดดำยืนสงบนิ่ง
...
แม้จะเผชิญหน้าัศิษย์อันดับหนึ่งแห่งสำนักะี่สวรรค์
แต่กลับไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
...
"หลีกไป"
ชายชุดดำกล่าว
...
"เป้าหมายของพวกเราไม่ใช่เจ้า"
...
มู่หรงเย่ตอบเพียงประโยคเดียว
...
"ถ้าเช่นนั้น"
...
"เจ้าก็เลือกผิดี่แล้ว"
...
ฟิ้ว!
...
ร่างของมู่หรงเย่หายไปจากตำแหน่งเดิม
...
ฉัวะ!
...
คมะี่สีฟ้าฟาดผ่านอากาศ
...
รวดเร็วจนผู้เข้าสอบส่วนใหญ่แทบมองไม่ทัน
...
แต่ในวินาทีสุดท้าย
ชายชุดดำกลับยกมือขึ้น
...
เคร้ง!
...
เสียงโลหะปะทะดังสนั่น
...
ปลายนิ้วของเขา
กลับหยุดคมะี่เอาไว้ได้
...
สีหน้าของผู้คนเปลี่ยนทันที
...
เพราะนี่คือะี่ของมู่หรงเย่
...
ะี่ี่แม้แตู่้ฝึตนั้เดียวกัน
ัไม่กล้าัตรง ๆ
...
"น่าสนใจ"
มู่หรงเย่กล่าวเา ๆ
...
ก่อนปลดปล่อยพลังมากขึ้น
...
ตูม!
...
คลื่นปราณะี่ระเบิดออก
...
พื้นหินแตกร้าว
...
ชายชุดดำถูกผลักถอยหลังไปสามก้าว
...
เป็นครั้งแรก
ี่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
...
ขณะเดียวกัน
อีกสี่คนชุดดำ
กำลังพยายามฝ่าวงล้อม
เพื่อเข้าหาหลินเซวียน
...
เซียวอวี่เฟิงคำราม
ก่อนพุ่งเข้าใส่หนึ่งในนั้น
...
ะี่สีเขียวพุ่งออกเป็นสาย
...
ตูม!
...
ชายชุดดำถูกฟันจนถอยหลัง
...
แม้เซียวอวี่เฟิงจะหยิ่งผยอง
แต่ในสถานการณ์เช่นนี้
เขาเลือกยืนอยู่ฝ่ายเดียวันครเมฆคราม
...
หลินเซวียนเอง
ก็ไม่ได้ยืนนิ่ง
...
เนตรกรรมชั้นหนึ่งทำงานเต็มกำลัง
...
โลกเบื้องหน้าเปลี่ยนไป
...
เขาเห็นเจตนาฆ่า
...
เห็นเส้นทางการเคลื่อนไหว
...
และเห็นบางอย่างี่คนอื่นมองไม่เห็น
...
เหนือร่างของคนชุดดำ
...
มีอักขระีำลอยอยู่
...
อักขระเดียวัี่เขาเคยเห็น
ในเมืองีำ
...
หัวใจของหลินเซวียนเต้นแรง
...
ื่าคนเ่าี้
เกี่ยวข้องัเมืองีำจริง ๆ
...
ทันใดนั้น
ชายชุดดำี่กำลังปะทะัเซียวอวี่เฟิง
พลันหันมามองเขา
...
ก่อนัเาะเา ๆ
...
"ในี่สุด..."
...
"ผู้ถือโคมก็เริ่มมองเห็นแล้ว"
...
หลินเซวียนชะงัก
...
"เจ้าหมายความว่าอะไร!"
...
แต่ชายชุดดำไม่ได้ตอบ
...
เขากลับหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา
...
เป็นเศษแผ่นหินีำ
...
และบนแผ่นหินนั้น
ปรากฏภาพสลักเลือนราง
...
แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวเดียว
...
แต่หลินเซวียนกลับจำได้ทันที
...
เพราะภาพนั้น
คือภาพของชายผู้หนึ่ง
...
ถือโคม
ยืนอยู่หน้าเมืองีำ
...
เหมือนัภาพี่เขาเห็นจากความทรงจำของผู้ถือโคมรุ่นี่แปด
...
"นายท่านกำลังรอเจ้า"
ชายชุดดำกล่าว
...
"และเมื่อถึงเวลา"
...
"เจ้าจะกลับไปัสถานี่ี่เจ้าควรอยู่"
...
ทันใดนั้น
พลังมหาศาลพลันระเบิดออกจากร่างของมู่หรงเย่
...
ครืนนน!
...
ะี่ฟ้าครามส่องแสงจนทั่ววิหาร
...
ผู้เข้าสอบจำนวนมากถึงัต้องหลับตา
...
มู่หรงเย่ยกะี่ขึ้น
...
สายตาเย็นเฉียบ
...
"พอได้แล้ว"
...
"ข้าไม่ชอบให้ใครพูดจาปริศนา"
...
สิ้นเสียง
...
ะี่ถูกฟันลง
...
ฉัวะะะ!
...
ลำแสงะี่ยาวกว่าสามสิบเมตร
พุ่งทะลวงอากาศ
...
ชายชุดดำทั้งห้าคนสีหน้าเปลี่ยนพร้อมกัน
...
เพราะนี่ไม่ใช่พลังของคนี่เพิ่งเข้าสู่ั้แก่นมรรคา
...
แต่เป็นพลังของอัจฉริยะี่สามารถสังหารผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันได้
...
ตูมมมม!
...
เสียงระเบิดดังก้องไปทั่ววิหาร
...
ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
...
เมื่อทุกอย่างสงบลง
...
คนชุดดำทั้งห้า
กลับหายตัวไปแล้ว
...
เหลือเพียงอักขระีำตัวหนึ่ง
ลอยอยู่กลางอากาศ
...
ก่อนจะสลายไป
...
บรรยากาศกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
...
แต่ในใจของหลินเซวียน
กลับไม่สงบเลย
...
เพราะก่อนี่ชายชุดดำจะจากไป
...
เขาได้โยนบางสิ่งเข้ามา
...
และตอนนี้
สิ่งนั้นอยู่ในมือของหลินเซวียน
...
เป็นเศษแผ่นศิลาีำ
...
ด้านบนสลักอักษรโบราณเอาไว้เพียงประโยคเดียว
...
"ผู้ถือโคมรุ่นี่หนึ่ง"
...
"ัคงเฝ้ารออยู่ในนครรัตติกาล"
...
ม่านตาของหลินเซวียนหดตัว
...
นครรัตติกาล?
...
นี่คือชื่อจริงของเมืองีำอย่างนั้นหรือ?
...
และถ้าข้อความนี้เป็นจริง
...
ผู้ถือโคมรุ่นี่หนึ่ง
...
ัีีิอยู่จริง ๆ
"ศึกจบลงแล้ว"
"แต่ปริศนากลับเพิ่มขึ้น"
...
"และเป็นครั้งแรก"
"ี่หลินเซวียนได้รู้ชื่อของเมืองีำ"
...
"นครรัตติกาล"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??