เรื่อง หัตถ์พิสูจน์พลิกยุทธภพ ระบบล่าวิญญาณแค้น
ปลายนิ้วี้และิ้าของู้เยี่ยนกดสกัดรอยแยกระหว่างกระดูกอ่อนซี่โครงที่สี่ในเสี้ยววินาทีวิกฤต 'คิดจะแย่งชีวิตคนไปจากมือข้า? ต่อให้เป็นพญามัจจุราชหน้าไหนก็อย่าหวัง!' สัมผัสใต้ปลายนิ้วเต้นกระตุกรัวเร็วราวกับสายพิณที่จวนเจียนจะขาดสะบั้น
เพล้ง!
คีมผ่าตัดในมือขวาสะบัดประกายสีเงิน กระแทกก้านเขี้ยวของหนอนกาฝากกลืนชีพจรระดับราชาจนหักสะบั้น ทว่าแรงสะท้อนกลับทำให้ปลายเขี้ยวคมกริบเฉือนผ่านผ้าไหมบาง จมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อทรวงอกด้านซ้ายของเยี่ยนหรูเสวี่ยเกือบครึ่งชุ่น
หยาดเลือดสีแดงสดหยดแรกซึมผ่านรอยขาด เพียงพริบตาเดียว ปากแผลกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำปูดโปน เส้นเลือดดำแตกแขนงเลื้อยชอนไชเข้าหาขั้วหัวใจดุจรากไม้พิษ กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกลิ่นเน่าชื้นของหนอนมารตลบอบอวลแทงจมูก
"อึก..."
เยี่ยนหรูเสวี่ยครางแผ่วในลำคอ ใบหน้างดงามที่เคยหยิ่งทะนงซีดเผือดไร้สีเลือด เปลือกตาคู่ยาวไหวระริก ร่างบางในอ้อมแขนชักเกร็งด้วยความทรมานที่แทรกซึมลึกถึงกระดูก ความเย็นเยียบเสียดแทงแล่นปราดจากทรวงอกเข้าสู่ไขสันหลังจนร่างชาดิก
"เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าขยับ!"
ู้เยี่ยนคำรามเสียงต่ำ กวาดตามองร่างสีเพลิงของหนอนปีศาจที่กำลังมุดหายเข้าไปใต้ผิวหนัง ปราณหงส์เหมันต์ในร่างของนางเป็นอาหารชั้นดี ยิ่งนางพยายามโคจรพลังสกัด มันยิ่งชอนไชเร็วขึ้นเป็นเท่าทวี
'พังผืดชั้นนอกฉีกขาด... มันกำลังมุ่งหน้าสู่ถุงหุ้มหัวใจ หากเจาะทะลุเส้นเลือดแดงใหญ่เอออร์ตา นางจะตายในสิบลมหายใจ!'
ในโลกเดิม ต่อให้อยู่ในห้องปลอดเชื้อพร้อมเครื่องพยุงปอดและหัวใจครบมือ การผ่าทรวงอกฉุกเฉินในภาวะนี้ยังมีโอกาสรอดต่ำเตี้ย แต่นี่คือสนามรบโบราณที่แผ่นดินสะเทือนด้วยเกือกม้าศึก
"ไป๋เฉิงเฟิง! รถม้าพยาบาล!"
"ขอรับนายน้อย!"
เด็กหนุ่มขานรับ สองมือคว้าบังเหียนรถม้าเกราะเหล็กที่ดัดแปลงเป็นห้องผ่าตัดเคลื่อนที่เข้ามาเทียบข้าง บานประตูไม้หนาถูกถีบเปิดออก ู้เยี่ยนช้อนร่างเบาหวิวของจักรพรรดินีผู้ถูกยึดอำนาจ ทะยานเข้าสู่ตู้โดยสารทันที
ปัง!
ประตูรถปิดสนิท ตัดเสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธปะทะจากภายนอก ทว่าแรงกระแทกจาก-่าศรและคมดาบที่ฟาดฟันเข้าใส่เกราะเหล็กยังสะเทือนหนักหน่วง รถม้าโคลงเคลงตามแรงบุกทะลวงของทหารม้าเร็ว
ภายในพื้นที่แคบที่อบอวลด้วยกลิ่นสนิมคาวเลือดปนไอสมุนไพรฉุนจัด ู้เยี่ยนวางร่างของเยี่ยนหรูเสวี่ยลงบนเตียงไม้บุหนัง แกะเกราะอ่อนสีเงินครามที่ฉีกขาดออกจากทรวงอกอย่างเบามือ ผิวขาวกระจ่างดั่งหิมะบริสุทธิ์แต้มริ้วรอยเขียวคล้ำปนดำ เส้นเลือดดำรอบเนินอกปูดโปนเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่ร่วงดิ่ง
อวิ๋นซูเยว่กระโจนตามเข้ามา ใบหน้าจิ้มลิ้มเปรอะคราบเขม่าดินปืน นางรีบเปิดย่ามยา หยิบกระบอกเข็มเงินและขวดโอสถห้ามเลือดออกมาเรียงรายบนโต๊ะกล
"ชีพจรแผ่วลงมากแล้วเจ้าค่ะ!" อวิ๋นซูเยว่แตะข้อมือสหายสนิท น้ำเสียงร้อนรน "พิษหนอนกัดกร่อนเส้นลมปราณหัวใจ หากไม่รีบสกัด พิษจะแล่นขึ้นสมอง!"
"เข็มเงินสามเล่ม สกัดจุดเจียนจิ่ง ซินซู และต่านจง เดี๋ยวนี้" ู้เยี่ยนสั่งเฉียบขาด ปลายนิ้วสัมผัสตรวจหารอยนูนใต้ผิวหนัง "ลดการไหลเวียนของเลือดลงครึ่งหนึ่ง แต่ห้ามหยุดชีพจร"
"เข้าใจแล้ว!"
หมอหญิงอัจฉริยะพลิกข้อมือว่องไว เข็มเงินสามเล่มปักลงจุดชีพจรหลัก ไอควันขาวจางพวยพุ่งออกจากปลายเข็มเพื่อสะกดไอพิษ
เยี่ยนหรูเสวี่ยปรือตาขึ้นช้าๆ แววตาคู่งามพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความทรมาน นางมองเห็นใบหน้าคมคายของบุรุษตรงหน้าที่มีเหงื่อและรอยเลือดซึมที่ไหล่
"ู้เยี่ยน..." ริมฝีปากแห้งผากของนางขยับแผ่วเบา "ฆ่าข้าเสีย... ก่อนที่มัน... จะกลืนกินวิญญาณข้าเพื่อเปิดทางให้พวกมัน..."
"หุบปาก"
ู้เยี่ยนตัดบทไร้เยื่อใย ทว่าสายตาที่มองสบนางกลับมั่นคงดั่งหินผา
"ชีวิตเจ้าเป็นของข้า ตราบใดที่ข้าไม่อนุญาต ต่อให้พญายมนำทัพมารับตัว ก็อย่าหวังว่าจะแตะต้องเจ้าได้แม้แต่ปลายเล็บ"
เยี่ยนหรูเสวี่ยหลับตาลง กลืนความเจ็บปวดลงคอ มอบความไว้วางใจทั้งหมดให้บุรุษผู้นี้
"ไป๋เฉิงเฟิง ส่งมีดกระดูกหยกเล่มสองกับคีมปากเป็ด"
"ขอรับนายน้อย!"
เด็กหนุ่มส่งด้ามมีดผ่าตัดที่สร้างจากกระดูกสัตว์อสูรหยกขาวบริสุทธิ์ใส่มือของู้เยี่ยน คมมีดสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันวาบวับ
ู้เยี่ยนสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิสู่หว่างคิ้ว เนตรจุลทรรศน์ถูกเปิดใช้งานทันใด
ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นโครงสร้างโปร่งแสงซับซ้อน มัดกล้ามเนื้อ เส้นเอ็น หลอดเลือดฝอยระยิบระยับ และการเต้นผิดจังหวะของหัวใจดวงโตปรากฏชัด หนอนตัวแดงขนาดเท่านิ้วก้อยกำลังฝังเขี้ยวลงบนผนังหุ้มหัวใจชั้นนอก ห่างจากเส้นเลือดแดงใหญ่เพียงเศษเสี้ยวชุ่น
ตูม!
เสียงระเบิดดังกึกก้องหน้ารถม้า แรงกระแทกทำให้ตู้โดยสารเอียงวูบ ยอดฝีมือหน่วยกล้าตายของเถียนเจิ้นกำลังโถมกำลังบุกเข้ามาขัดขวาง
'พวกสุนัขลอบกัด คิดว่าความวุ่นวายแค่นี้จะสั่นคลอนจิตข้าได้งั้นรึ?'
"นายน้อย! ข้างนอกมีมือกระบี่ระดับขี่วู่หกคนพุ่งมาทางหน้าต่างซ้ายขอรับ!" ไป๋เฉิงเฟิงตะโกนรายงาน มือหนึ่งกุมดาบสั้น อีกมือยึดกล่องเครื่องมือแน่น
"ซูเยว่ คุมแผลไว้" ู้เยี่ยนไม่แม้แต่จะปรายตามอง "เฉิงเฟิง ซัดผงสลายปราณผสมรากไม้อัคคีออกไปทางช่องลม อย่าให้พวกมันเข้าใกล้เกินสามก้าว"
"รับทราบ!"
เด็กหนุ่มเปิดช่องระบายอากาศ สาดผงยาพิษสีแดงเข้มออกไปทันที เสียงหวีดร้องโหยหวนและเสียงร่างร่วงจากหลังม้าดังสะท้อนเข้ามาเป็นระลอก
ู้เยี่ยนตัดขาดสิ่งรบกวนรอบกาย ปลายนิ้วสัมผัสช่องว่างระหว่างซี่โครงที่สี่และห้าด้านซ้าย แนวเฉียงสามสิบองศาจากแนวกระดูกอก
'มุมนี้จะเลี่ยงหลอดเลือดอินเทอร์นอลแมมมารี และเปิดทางตรงเข้าสู่ช่องหัวใจได้เร็วที่สุด... พลาดเพียงเส้นผมเดียวย่อมหมายถึงความตาย!'
ฉึก...
มีดกระดูกหยกกรีดผ่านผิวหนังและชั้นไขมัน ปลายมีดแยกกล้ามเนื้อเป็นแนวตรงสองชุ่น ทว่ากลับไม่มีเลือดทะลักออกมาแม้แต่หยดเดียว
อวิ๋นซูเยว่เบิกตากว้าง
ู้เยี่ยนไม่ได้ใช้ปราณฟาดฟัน ทว่าความสุขุมของเขาดั่งขุนเขาที่ไม่อาจโยกคลอน มือเรียวยาวกรีดผ่านช่องว่างระหว่างแนวเส้นเลือดฝอยอย่างแม่นยำยิ่ง ปราณยมโลกสีดำบางเบาแผ่ซึมเคลือบคมมีดกระดูกหยก ไอเย็นเยียบเสียดกระดูกผนึกรอยแผลและแช่แข็งเนื้อเยื่อไปพร้อมกันในพริบตาเดียว ความเจ็บปวดอันเฉียบพลันถูกกดทับด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี นี่คือศาสตร์ชันสูตรยมโลกที่ถูกดัดแปลงมาใช้ชิงชีวิตคนจากประตูนรก
"คีมถ่างขยาย" ู้เยี่ยนสั่งเรียบ
ไป๋เฉิงเฟิงวางคีมโลหะลงบนมือ ู้เยี่ยนสอดปลายคีมเข้าระหว่างซี่โครง ค่อยๆ ถ่างขยายช่องว่างออกจนเห็นเยื่อบางรอบขั้วหัวใจที่กำลังเต้นแผ่ว
ตรงนั้นเอง ร่างสีแดงสดของหนอนร้ายกำลังบิดส่าย เขี้ยวพิษของมันเริ่มเจาะทะลุเยื่อหุ้มชั้นนอกเพื่อกลืนกินไอหงส์เหมันต์
วิ้ง!
กลิ่นไอคาวหวานปนเปื้อนพิษแตะจมูก ู้เยี่ยนหรี่ตา หยิบคีมเหล็กปากยาวปลายเรียวขึ้นมา ปราณยมโลกสีดำสนิทไหลเวียนสู่ปลายนิ้ว
'ช่วงหัวใจบีบตัวคือช่วงที่แรงดันเลือดสูงสุด... ถ้าดึงผิดจังหวะ ผนังหัวใจจะฉีกขาดทันที'
หนึ่ง... สอง... สาม...
จังหวะที่กล้ามเนื้อหัวใจคลายตัวเต็มที่ ปลายคีมเหล็กในมือพุ่งวูบลงไปรวดเร็วดั่งเข็มหล่นจากฟ้า
กริ๊ก!
ปากคีมหนีบเข้าที่ส่วนคอของหนอนพิษ ปราณยมโลกเย็นเยียบแล่นผ่านโลหะเข้าสู่ร่างสัตว์อสูร แช่แข็งเส้นเอ็นรับรู้สั่งการของมันทันควันเพื่อสกัดพิษตีกลับ
ฟู่!
หนอนปีศาจส่งเสียงหวีดแหลม พยายามเกี่ยวเขี้ยวไว้กับเนื้อเยื่อ ทว่าู้เยี่ยนกลับบิดข้อมือเป็นมุมเฉียงสิบห้าองศา ใช้หลักคานงัดปลดเขี้ยวของมันออกจากเนื้อเยื่อทีละข้าง
พรวด!
ร่างหนอนปรสิตระดับราชาถูกดึงหลุดออกจากช่องอกของเยี่ยนหรูเสวี่ย เส้นเลือดใหญ่ไร้รอยฉีกขาด และไม่มีเลือดไหลรินออกมาแม้แต่หยดเดียว
"สำเร็จแล้ว!" อวิ๋นซูเยว่อุทานลั่น
ู้เยี่ยนสะบัดคีมทิ้งหนอนปีศาจลงในโถแก้วผนึกปราณที่เด็กหนุ่มเตรียมไว้ จากนั้นคว้าเข็มเงินร้อยไหมพิเศษ เย็บปิดชั้นกล้ามเนื้อและผิวหนังของเยี่ยนหรูเสวี่ยด้วยฝีเข็มถี่ละเอียด ชั่วพริบตา แผลผ่าตัดสองชุ่นก็สมานสนิท หลงเหลือเพียงรอยเส้นบาง
ผิวหน้าของเยี่ยนหรูเสวี่ยเริ่มมีเลือดฝาด ลมหายใจทอดยาวสม่ำเสมอขึ้น ไอพิษบนแผ่นอกสลายหายไปจนสิ้น นางลืมตามองบุรุษตรงหน้าด้วยความรู้สึกท่วมท้น
เสียงสังเคราะห์ของระบบชันสูตรยมโลกดังก้องขึ้นในหัวของู้เยี่ยน
[ติ๊ง! ตรวจพบการสกัดกั้นปรสิตวิญญาณสายเลือดโบราณสำเร็จ]
[เปิดโปงความจริงทางกายวิภาค: หนอนกาฝากกลืนชีพจรระดับราชาถูกเพาะเลี้ยงด้วยไขกระดูกมนุษย์และโอสถเทวะอมตะสูตรเฉพาะของตำหนักฉือหนิง]
[ชำระล้างไอพิษและู้คืนชีพจรขัตติยนารี: มอบรางวัลแต้มวิญญาณยมโลก 30,000 แต้ม]
[เงื่อนไขการบรรลุขอบเขตพลังสมบูรณ์... ปลดล็อกคอขวดตันเถียน!]
ตูม!
พลังมหาศาลที่กักเก็บไว้ในร่างระเบิดออก สายธารปราณยมโลกบริสุทธิ์ไหลบ่าทะลวงผ่านจุดตันเถียนที่เคยแตกร้าว เสียงกระดูกทั่วร่างลั่นเปรี๊ยะ ผิวพรรณของเขาเปล่งประกายสีครามอมทองจางๆ คลื่นวิญญาณซัดจนม่านหน้าต่างรถม้าสะบัดพึ่บพั่บ
ขอบเขตเสวียนวู่ขั้นที่หนึ่ง!
ู้เยี่ยนก้มมองฝ่ามือที่เปี่ยมด้วยพละกำลัง สัมผัสรับรู้ขยายกว้างออกไปไกลกว่าเดิมนับสิบเท่า
"นายน้อย... ท่านเลื่อนขั้นแล้วหรือขอรับ?!" ไป๋เฉิงเฟิงเบิกตากว้าง
ู้เยี่ยนไม่ตอบ เขาหันไปหยิบโถแก้วขึ้นมา ปราณยมโลกในมือถ่ายเทลงไปบดขยี้ร่างหนอนตัวนั้นช้าๆ เลือดมารสีดำข้นทะลักออกจากปากมัน หยดลงสู่ก้นโถ
ฟู่...
ควันสีม่วงลอยฟุ้งขึ้นเหนือปากโถ ก่อตัวเป็นภาพลวงตาสะพรึงขวัญ มันคือห้องบรรทมโอ่อ่าของตำหนักฉือหนิงยามราตรี
บนแท่นบรรทมหรูหรา ร่างของสตรีในชุดหงส์ทองคำที่ควรเป็นไทเฮา กำลังนั่งเหยียดตรง ทว่าใต้ผ้าคลุมหน้ากลับไร้เนื้อหนัง มีเพียงโครงกระดูกแห้งกรังสีเทาหม่นที่ถูกร้อยรัดไว้ด้วยเส้นใยวิญญาณสีเลือดนับพันเส้น
เบื้องหลังม่านมุก ชายลึกลับไร้ผิวหน้า เนื้อตัวแดงฉาน กำลังหัวเราะสะใจ สองมือขยับนิ้วเชิดร่างกระดูกนั้นไม่ต่างจากหุ่นกระบอก
"นั่นมัน..." อวิ๋นซูเยว่ยกมือปิดปาก
"ไทเฮาตัวจริงสิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว..." เยี่ยนหรูเสวี่ยพยุงกายขึ้นนั่ง น้ำเสียงสั่นสะท้าน "คนที่นั่งบนบัลลังก์... คือซากศพเชิดของสมาคมมารพันหน้า!"
ู้เยี่ยนแค่นยิ้ม แววตาทอประกายอำมหิต
"จัดฉากละครลิงได้น่าชม..." ู้เยี่ยนเอ่ยเรียบ ทว่าแฝงจิตสังหาร "แต่ก่อนจะไปลอกหนังหน้ามัน... ยังมีหนี้เลือดที่ด่านพยัคฆ์เหินต้องสะสาง"
'คิดจะใช้ศพควบคุมแผ่นดิน? พวกเจ้าคงยังไม่เคยเจอหัวหน้านิติเวชยมโลกตัวจริงสินะ... ข้าจะกรีดผ่ากระชากหน้ากากจอมปลอมของพวกเจ้าออกมาประจานใต้หล้าเอง!'
เขาสะบัดชายเสื้อ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาคว้าด้ามกระบี่ผ่าวิญญาณกลืนสวรรค์ที่ส่งเสียงกู่ร้องกระหายเลือด ก้าวตรงไปยังประตูรถ
"เฉิงเฟิง เปิดประตู"
"ขอรับ!"
บานประตูเหล็กเปิดอ้า เผยให้เห็นแม่ทัพเถียนเจิ้นในชุดเกราะหน้ากากทองคำ พร้อมกองกำลังเกราะหนักหน่วยเงาจันทร์นับพันนายที่ล้อมกรอบรถม้าไว้จนมืดฟ้ามัวดิน
"ู้เยี่ยน! เจ้าคิดว่ามุดหัวอยู่ในรถม้าแล้วจะรอดไปได้รึ?!" เถียนเจิ้นหัวเราะลั่น ชูดาบใหญ่ขึ้นฟ้า "ส่งหัวนังกบฏเยี่ยนหรูเสวี่ยออกมา แล้วข้าจะเมตตาทิ้งศพให้ครบสามสิบสองชิ้น!"
ู้เยี่ยนก้าวลงจากรถม้า สายลมหนาวพัดชายเสื้อคลุมตุลาการสีดำขลิบเงินสะบัดพลิ้ว ปลายกระบี่ผ่าวิญญาณลากครูดไปกับพื้นศิลา กริ๊ก... กริ๊ก...
มุมปากของเด็กหนุ่มยกยิ้มหยัน ดวงตาดำขลับจ้องตรงไปยังรอยต่อเกราะบริเวณลำคอของแม่ทัพเบื้องหน้า
"เถียนเจิ้น... เจ้าเคยเห็นคนถูกผ่าชำแหละในขณะที่หัวใจยังเต้นอยู่หรือไม่?"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??