0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะัขึ้น
เ็สีขาวหมุนวนู่กลางสายลม
คล้ายดอกไม้ี่ร่วงหล่นจากสวรรค์
สามวันผ่านไป
หลังการประชุมสภาองค์ชาย
วังหิมะื่ปียังคงสงบ
อย่างน้อย...
ภายนอกูเืจะเป็นเช่นนั้น
แต่เี่ชวนรู้ดี
ความสงบของี่นี่
มักซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้เสมอ
...
เ้าวันนี้
เากำลังฝึกเย่หลิงู่ภายใลานหิมะด้านหลังตำหนัก
เด็กสาววิ่งไปมา
เงาร่างเลือนราง
แม้ยังไม่ชำนาญ
แต่ก้าวไร้เงาของเฒ่ากระูกิฬ
เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแ้
"้า"
เี่ชวนกล่าว
เย่หลิงแทบร้องไห้
"ข้าวิ่งมาเกือบชั่วยามแ้นะ!"
"ถ้าเป็นศัตรู"
"เจ้าตายไปสามรอบแ้"
"ท่านพูดแบบนี้ทุกวัน!"
"เพราะเจ้าตายทุกวัน"
"..."
เด็กสาวกัดฟัน
ก่อนพุ่งไปอีกครั้ง
...
ใตอนนั้นเอง
สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา
คำนับอย่างนอบน้อม
"คุณชายหลิน"
"องค์หญิงรองเชิญท่านไปดื่มชาเพคะ"
...
เี่ชวนนิ่ง
เย่หลิงนิ่ง
แม้แต่เฒ่ากระูกใิำึ
ยังัเาะแหบต่ำ
"มาแ้"
...
"อะไรมาแ้"
"กับดัก"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ตำหนักวสันต์หิมะ
...
ต่างจากตำหนักของไป๋เซวี่ยหลาน
ี่นี่อบอุ่นกว่า
งดงามกว่า
และหรูหรากว่า
ราวกับเจ้าของต้องการบอกทุกคนว่า
ตนเองต่างจากคนอื่น
...
ภายใศาลากลางสระน้ำแข็ง
ไป๋หรูเซวี่ยนั่งู่เพียงลำพัง
ชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน
ผมยาวสลวย
รอยิ้อ่อนโยน
งดงามราวภาพวาด
...
หากเป็นคนอื่น
คงเผลอคิดว่าาไม่มีพิษภัย
แต่เี่ชวนไม่คิดเช่นนั้น
เพราะตั้งแต่มาถึงวังแ่นี้
เาเรียนรู้แ้ว่า
คนี่อันตรายี่สุด
มักไม่ต้องแสดงเขี้ยว
...
"นั่งสิ"
ากล่าวิ้ ๆ
"ขอบคุณ"
...
ชาูเทลงใถ้วย
ไอน้ำลอยขึ้นบางเบา
ไม่มีใครพูดอะไรู่พักหนึ่ง
...
จากนั้น
ไป๋หรูเซวี่ยก็เอ่ยขึ้น
"เจ้ารู้หรือไม่"
"ตอนนี้มีคนใวังอยากได้ัเจ้ากี่คน"
...
เี่ชวนจิบชา
"ไม่รู้"
"เยอะมาก"
าตอบทันที
"พี่ใหญ่"
"พี่สาม"
"ขุนาฝ่ายเหนือ"
"แม่ทัพฝ่ายตะวันตก"
"รวมถึงะูใหญ่าะู"
...
เี่ชวนไม่แปลกใจ
เพราะเาเองก็พอเดาได้
...
ไป๋หรูเซวี่ยิ้
"แต่คนพวกนั้นโง่"
...
ประโยคนี้ทำให้เี่ชวนเลิกคิ้ว
...
"ทำไม"
...
"เพราะพวกเาคิดจะใช้เจ้า"
าตอบเี ๆ
"แต่คนอย่างเจ้า"
"ไม่มีวันยอมเป็นเครื่องมือ"
...
ลมหนาวพัดผ่านศาลา
...
เี่ชวนเริ่มเข้าใจแ้
นี่ไ่ใ่การชวนเข้าพรรค
...
นี่คือการวิเคราะห์
...
ากำลังอ่านเา
ทีละชั้น
ทีละชั้น
เืเปิดหนังสือเล่มหนึ่ง
...
"แ้องค์หญิงล่ะ"
เี่ชวนถาม
"คิดจะใช้ข้าหรือไม่"
...
ไป๋หรูเซวี่ยัเาะเบา ๆ
...
"แน่นอน"
...
คำตอบตรงเกินคาด
แม้แต่เี่ชวนยังชะงัก
...
"ต่างกันตรงไหน"
...
ายกถ้วยชาขึ้น
ดวงตาสะท้อนแสงหิมะ
งดงาม
และเย็นเยียบ
...
"ข้าจะบอกเจ้า"
"ว่าข้าใช้เจ้า"
...
"ส่วนพวกเา"
"จะโกหกว่าเป็นมิตร"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เงียบ
...
เี่ชวนเริ่มเข้าใจแ้
ทำไมคนแบบนี้ถึงน่ากลัว
...
เพราะาไม่โกหก
...
คนโกหก
ยังพอระวังได้
...
แต่คนี่พูดความจริง
กลับทำให้คนตายใจง่ายกว่า
...
ไป๋หรูเซวี่ยิ้บาง
"หลินเี่ชวน"
"เจ้ารู้หรือไม่"
"สิ่งี่มีค่าี่สุดใวังแ่นี้คืออะไร"
...
"บัลลังก์"
...
าส่ายหน้า
...
"ไ่ใ่"
...
"งั้นอะไร"
...
"ัแปร"
...
าจ้องเาตรง ๆ
...
"และตอนนี้"
"เจ้าคือัแปรี่ใหญ่ี่สุด"
...
"ถ้าเจ้าเข้าฝ่ายพี่ใหญ่"
พลังจะเปลี่ยน
...
"ถ้าเจ้าเข้าฝ่ายเซวี่ยหลาน"
ดุลอำนาจจะเปลี่ยน
...
"ถ้าเจ้าหายไป"
ทุกอย่างจะเปลี่ยนอีกแบบ
...
เี่ชวนเงียบ
...
ส่วนไป๋หรูเซวี่ยยังคงิ้
...
"เพราะฉะนั้น"
"ต่อให้เจ้าไม่เล่นเ"
...
"เก็จะเล่นเจ้าู่ดี"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ภายใิำึ
เฒ่ากระูกัเาะทันที
...
"เด็กคนนี้"
"ฉลาด"
...
"ฉลาดมาก"
...
"ามองแ้"
...
"ว่าเจ้าหนีเไม่ได้"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ก่อนเี่ชวนจะจากมา
ไป๋หรูเซวี่ยไม่ได้ยื่นสมบัติ
ไม่ได้ยื่นตำแหน่ง
ไม่ได้ยื่นผลประโยชน์ใด
...
าเพียงกล่าวประโยคหนึ่ง
...
"ถ้าวันหนึ่ง"
"ทั้งวังหันอาวุธใส่เจ้า"
...
"มาหาข้า"
...
"ข้าจะช่วย"
...
"ฟรีหรือ"
เี่ชวนถาม
...
าัเาะ
ครั้งแรก
ี่ัเาะจริง ๆ
...
"ไม่มีอะไรฟรี"
...
"โดยเฉพาะใวังแ่นี้"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เมื่อเี่ชวนเดินจากตำหนัก
...
เาพบคนผู้หนึ่งยืนรอู่แ้
...
องค์ชายเจ็ด
ไป๋ิเฟิ
...
"าเรียกเจ้าไป?"
...
"อืม"
...
"รอดมาได้ก็ดี"
...
"น่ากลัวขนาดนั้นเลย?"
...
ิเฟิเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนตอบ
...
"พี่รองเคยทำให้ขุนาสามะู"
"ฆ่ากันเอง"
...
"โดยไม่ต้องส่งคนลงมือสักคน"
...
"..."
...
"และถึงวันนี้"
...
"พวกมันยังไม่รู้ด้วยซ้ำ"
...
"ว่าาเป็นคนเริ่ม"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หิมะยังคงโปรยปราย
...
เี่ชวนมองท้องฟ้าสีเทา
...
และเริ่มเข้าใจ
ว่าองค์หญิงรอง
ไป๋หรูเซวี่ย
...
ไ่ใ่คนี่ใช้ดาบเก่งี่สุด
...
ไ่ใ่คนี่แข็งแกร่งี่สุด
...
แต่หากวันหนึ่ง
าได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้
...
บางที
ทั้งทวีป
อา่ากลัวกว่าเดิมาเท่า
...
เพราะคนี่อันตรายี่สุด
...
ไ่ใ่คนี่ฆ่าคนเก่ง
...
แต่เป็นคนี่ทำให้คนอื่น
ฆ่ากันเองแทน
โดยี่ทุกคนยังคิดว่าัเองเป็นฝ่ายเลือก
และนั่น...
คือจุดเริ่มต้นจริง ๆ
ของเดึงัหลินเี่ชวนใวังหิมะื่ปี.
หิมะยังคงตก
ไม่หนัก
ไม่เบา
ราวกับแคว้นเหมันต์นิรันดร์ไม่มีวันพ้นฤูหนาว
สามวันผ่านไป
หลังจากพบองค์หญิงรอง
ชีวิตของเี่ชวนกลับมาสงบอีกครั้ง
อย่างน้อย
ก็ภายนอก
...
เ้า
ฝึกพลัง
กลางวัน
ฝึกเย่หลิง
กลางคืน
บ่มเพาะแกนพลัง
...
ทุกอย่างูปกติ
กระทั่ง
ใช่วงสายของวันี่สี่
...
สาวใช้จากวังหลวงคนหนึ่ง
มาหยุดู่หน้าตำหนัก
พร้อมจดหมายสีเงิน
ประทับตรามังกรน้ำแข็ง
...
เย่หลิงรับมาอ่าน
ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนทันที
...
"คุณชาย"
...
"อะไร"
...
"องค์ชายสามเชิญท่าน"
...
เี่ชวนถอนหายใจ
...
มาอีกแ้
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หนึ่งชั่วยามต่อมา
...
เี่ชวนไม่ไดู้พาไปยังตำหนัก
ไม่ไดู้พาไปยังห้องประชุม
...
แตู่พานอกวัง มาเรถม้าิญญา
...
"นี่จะไปไหน"
...
"ไม่รู้"
คนตอบกลับกลายเป็นองค์ชายสามเอง
...
เยี่ยนอวิ๋นเฟินั่งู่บนรถม้าิญญา
ใ้าหล่อเหลา
รอยิ้สบาย ๆ
เืคนำัะไปเี่ยว
ไ่ใ่ผู้สมัคริบัลลังก์
...
"ขึ้นมา"
...
เี่ชวนขึ้นรถ
...
รถม้าเคลื่อนั
จากวังหิมะื่ปี
มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
...
ตลอดทาง
ไม่มีใครพูดอะไร
...
กระทั่ง
รถม้าหยุดลง
หน้าตลาดแ่หนึ่ง
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เมืองจักรพรรดิหิมะ
เขตตะวันตก
...
ผู้คนเดินขวักไขว่
ร้านค้าเรียงราย
เสียงัเาะดังขึ้นเป็นระยะ
...
นี่คือภาพี่หาไม่ได้ในครรัตติกาล
...
เด็กกำลังเล่นหิมะ
แม่ค้ากำลังต่อราคา
ชายชรากำลังนั่งดื่มชา
...
สงบ
เีง่าย
และมีชีวิต
...
"รู้สึกอย่างไร"
เยี่ยนอวิ๋นเฟิถาม
...
"ปกติ"
...
"โกหก"
องค์ชายสามัเาะ
...
"เจ้าไม่เคยเห็นแบบนี้มานานแ้"
...
เี่ชวนเงียบ
...
เพราะมันจริง
...
นครรัตติกาลโลหิตไม่มีเด็กเล่นหิมะ
...
ไม่มีคนัเาะแบบนี้
...
ไม่มีใครมีเวลาัเาะ
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ทั้งสองเดินต่อ
...
ผ่านตรอก
ผ่านร้านค้า
ผ่านผู้คน
...
มาหยุดู่หน้าร้านหนังสือเ่า ร้านแ่นีู้ไปแ้ทรุดโทรมู่้า
...
องค์ชายสามหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา
วางตรงหน้าเี่ชวน
...
"เคยเห็นหรือไม่"
...
เี่ชวนมอง
ก่อนดวงตาจะหรี่ลง
...
เพราะบนหน้าปก
มีอักษรคำหนึ่ง
...
"หลิน"
...
หัวใจของเาเต้นแรงขึ้นทันที
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ภายใร้าน
...
ชายชราหลังค่อมกำลังนั่งอ่านหนังสือ
...
เมื่อเห็นองค์ชายสาม
เาก็ลุกขึ้นคำนับ
...
"ถวายบังคมองค์ชาย"
...
"ไม่ต้องพิธีมาก"
เยี่ยนอวิ๋นเฟิกล่าว
...
จากนั้นจึงหันมามองเี่ชวน
...
"รู้ไหม"
...
"ข้าไม่สนใจจะดึงเจ้าเข้าฝ่าย"
...
เี่ชวนเลิกคิ้ว
...
"แ้เชิญข้ามาทำไม"
...
องค์ชายสามิ้
...
ก่อนวางหนังสือลงบนโต๊ะ
...
"เพราะข้าสนใจ"
...
"ว่าหลินเี่ชวน"
...
"เป็นใครกันแน่"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ความเงียบปกคลุม
...
เฒ่ากระูกิฬ
ลืมตาขึ้น้า ๆ
ภายใิำึ
...
เปลวไฟสีเขียวสั่นไหว
...
เพราะแม้แต่มันเอง
ก็เริ่มรู้สึกแ้ว่า
...
อดีต
กำลังตามมาทัน
...
และบางที
ข้อมูลี่องค์ชายสามถือู่
...
าเป็นเาะแแรก
ของะูหลิน
แ่แคว้นาาสวรรค์
ี่าาูญไปเมื่อาสิบปี่
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??