0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะเบา ๆ
บนัาวังหิมะื่ปี
าพัดผ่าน
แั์สาดบนผืนหิมะีา
งดงามดูไ่เหมือนโจริง
...
เี่ชวนนั่งอยู่บนสันัา
ถือไหสุรา
...
ข้าง ๆ
ไป๋ชิงเฟิงกำลังนอนหงาย
มองท้องฟ้า
เหมือนไ่มีภาระอะไรใชีวิต
...
"ข้าหนีออกมาบ่อย"
ชิงเฟิงกล่าวึ้
...
"จากการเมือง?"
...
"จากทุกอ่า"
...
เขาหัวเราะ
...
"าครั้งข้าก็รู้สึกว่า"
"พวกใวังบ้า"
...
"รวมถึงเจ้า"
...
เี่ชวนหันมอง
...
"ข้าด้วย?"
...
"ใช่"
...
"เจ้าน่ะ"
...
"ใช้ชีวิตเหมือนกำลังถูกใครไล่ฆ่าตลอดเวลา"
...
ความเีเกิดึ้
...
เพราะมันจริง
...
จริงเี่ชวนเถียงไ่ออก
...
ชิงเฟิงัมองท้องฟ้า
...
"ข้าสงสัยมาตลอด"
...
"เจ้ากลัวอะไร"
...
าพัดผ่าน
...
เี่ชวนนิ่ง
...
คำถามนี้
ไ่มีใครเคยถาม
...
นครรัตติกาลไ่มีใครสนใจ
...
ลั่วชางหมิงไ่สนใจ
...
ผู้พิพากษาสวรรค์ไ่สนใจ
...
แม้แ่เขาเอง
ก็ไ่เคยคิด
...
ว่าตนกลัวอะไร
...
"ไ่รู้"
...
เขา
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
"โกหก"
...
"ทุกกลัวอะไรสักอ่า"
...
"ข้าก็กลัว"
...
"เจ้ากลัวอะไร"
...
ชิงเฟิงเีไปครู่หนึ่ง
...
่
...
"ข้ากลัววันหนึ่ง"
...
"ะกลายเป็นี่ตัวเองเกลียด"
...
เี่ชวนชะงัก
...
ชิงเฟิงัมองท้องฟ้า
...
"พวกพี่ใหญ่"
...
"พวกขุนา"
...
"พวกใวัง"
...
"เด็ก ๆ"
"พวกเขาไ่ใช่แบบนี้"
...
"แ่พอโตึ้"
...
"ทุกก็เริ่มเปลี่ยน"
...
"เริ่มโกหก"
...
"เริ่มหักหลัง"
...
"เริ่มฆ่ากัน"
...
เีของเขาเบา
...
"ข้ากลัวว่าวันหนึ่ง"
...
"ข้าะเป็นเหมือนพวกเขา"
...
าพัดผ่านอีกครั้ง
...
เี่ชวนเี
...
่กล่าวออกมา
...
"ถ้าอ่านั้น"
...
"เจ้าคงไ่เป็น"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
"ทำไม"
...
"เพราะี่กลัว"
...
"มักยังจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร"
...
ชิงเฟิงหันมามอง
...
่หัวเราะลั่น
...
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ !!"
...
"แล้วี่ข้าชอบเจ้า"
...
"เจ้าี่พูดเหมือนแ่จริง ๆ"
ชิงเฟิงดื่มสุราอีกอึก
...
่ถามึ้ลอย ๆ
...
"แล้วเจ้า"
...
"ถ้าหาวันนั้นเจอแล้ว"
...
"วันี่ไ่มีใครตามฆ่าเจ้า"
...
"ไ่มีผู้พิพากษาสวรรค์"
...
"ไ่มีศัตรู"
...
"ไ่มีการหนี"
...
"ไ่มีการต่อสู้"
...
"เจ้าะทำอะไร"
...
เี่ชวนนิ่งไป
...
นานมาก
...
นานแม้แ่ชิงเฟิงคิดว่า
เขาะไ่แล้ว
...
่เีของเี่ชวนะดังึ้เบา ๆ
...
"ข้าไ่รู้"
...
"ข้าไ่เคยิึวันนั้น"
...
ชิงเฟิงยิ้ม
...
"งั้นก็เริ่มคิดซะ"
...
"เพราะเราน่ะ"
...
"ถ้ามัวแ่วิ่ง"
...
"าทีอาจลืมไปว่า"
...
"ตัวเองกำลังวิ่งไปไหน"
...
หิมะั
...
และเป็นครั้งแรก
ี่หลินเี่ชวน
ไ่ได้ิึศัตรู
ไ่ได้ิึสายเลือด
ไ่ได้ิึพลัง
...
แ่ัิึคำถาม่า ๆ
คำถามหนึ่ง
...
หากวันหนึ่ง
เขาแข็งแกร่งพอแล้ว
...
เขาอยากมีชีวิตแบบไหนกันแน่
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หิมะั
เีงัน
ไร้เี
าัโทั้งใบถูกุ่้ด้วยผ้าีาผืนใหญ่
...
หลังัจากัาวัง
เี่ชวนัเข้าตำหนักเีลำพัง
เย่หลิงหลับไปแล้ว
เด็กสาวนอนขดตัวอยู่บนเตียงอีกฝั่ง
กอดหมอนแน่น
เหมือนกลัวว่าหากปล่อยมือ
ทุกอ่าะหายไปอีกครั้ง
...
เี่ชวนมองอยู่ครู่หนึ่ง
่ดึงผ้าห่มึ้คลุมให้า
แล้วเดินออกมา
...
คืนนี้
เขานอนไ่หลับ
...
คำพูดของไป๋ชิงเฟิงัวนเวียนอยู่ใหัว
...
"หากวันหนึ่งไ่มีใครตามฆ่าเจ้า"
"เจ้าะทำอะไร"
...
เขาไ่รู้
...
จริง ๆ แล้ว
ไ่เคยคิด้้ำ
...
เพราะตั้งแ่เริ่มฝึกฝน
ชีวิตของเขามีเี
"เอาตัวรอด"
...
เอาตัวรอดจากสำนัก
เอาตัวรอดจากศัตรู
เอาตัวรอดจากผู้พิพากษาสวรรค์
เอาตัวรอดจากโ
...
ลืมไปแล้วว่า
ตนเองอยากมีชีวิตแบบไหน
...
าพัดผ่าน
...
ในั้นเอง
เีหนึ่งก็ดังึ้
จากด้านหลัง
...
"คุณชายหลิน"
...
เี่ชวนหันั
...
สาวใช้ชุดากำลังค้อมกาย
...
"องค์หญิงรองเชิญท่าน"
...
ความเีปกคลุมชั่วครู่
...
เี่ชวนหรี่ตา
...
มาแล้ว
...
ใี่สุด
ี่อดทนรอมากี่สุดใวัง
ก็เริ่มมืออีกครั้ง
━━━━━━━━━━━━━━━
ตำหนักบุปผาหิมะ
...
ี่ประทับขององค์หญิงรอง
ไป๋หรูเวี่ย
...
ต่างจากตำหนักอื่น
ี่ี่ไ่มีทหารมากมาย
ไ่มีผู้ติดตามวุ่นวาย
ไ่มีความโอ่อ่าฟุ่มเฟือย
...
ัเีสงบอ่าประหลาด
...
สวนหิมะ
ต้นเหมย
ลำธารน้ำแข็ง
...
ทุกอ่างดงาม
เหมือนภาพวาด
...
แ่เี่ชวนัรู้สึกว่า
สถานี่แห่งนี้
อันตรายยิ่งกว่าค่ายทหารขององค์ชายใหญ่เสียอีก
...
เพราะเจ้าของตำหนัก
คือสตรีี่ฉลาดี่สุดหนึ่งใแ้
...
สตรีี่ยิ้มได้
แม้กำลังวางแผนฆ่าใครสัก
...
"เชิญ"
...
สาวใช้เปิดประตู
...
เี่ชวนก้าวเข้าไป
...
ิ่ชาหอม่ ๆ
ลอยอยู่ใอากาศ
...
กลาง้
ไป๋หรูเวี่ยกำลังนั่งอยู่
...
ชุดคลุมสีฟ้า่
เส้นผมดำขลับ
าู่สวยสงบนิ่ง
...
งดงาม
...
และอันตราย
...
"นั่งสิ"
...
ายิ้ม
...
เี่ชวนนั่งข้าม
...
ไ่มีใครพูด
...
มีเีเีน้ำชาเืเบา ๆ
...
ผ่านไปครู่หนึ่ง
องค์หญิงรองจึงเอ่ยึ้
...
"เจ้ารู้หรือไ่"
...
"เหตุใดข้าจึงเรียกเจ้ามา"
...
"ไ่ทราบ"
...
"โกหก"
...
าหัวเราะเบา ๆ
...
"เจ้ารู้อยู่แล้ว"
...
"ข้าอยากได้ตัวเจ้า"
...
ไปมา
เี่ชวนแปลกใจ
...
ไป๋หรูเวี่ยยกถ้วยชา
...
"องค์ชายใหญ่ใช้กองทัพ"
...
"องค์ชายสามใช้ผลประโยชน์"
...
"แ่ข้าไ่ชอบเสียเวลา"
...
"ข้าะถาม ๆ"
...
"เจ้าสนใจเข้าร่วมฝ่ายข้าหรือไ่"
...
เี่ชวนทันที
...
"ไ่"
...
ไ่มีแม้แ่ความลังเล
...
ไป๋หรูเวี่ยพยักหน้า
...
าัเดาไว้แล้ว
...
"เพราะไป๋เวี่ยหลาน?"
...
"ไ่เกี่ยว"
...
"เพราะไป๋ชิงเฟิง?"
...
"ไ่เกี่ยว"
...
"เพราะเจ้าไ่ชอบการเมือง?"
...
"ใช่"
...
าหัวเราะ
...
"โกหกอีกแล้ว"
...
เี่ชวนนิ่ง
...
องค์หญิงรองวางถ้วยชา
...
าสวยู่นั้น
้เขา ๆ
...
"เจ้ากลัว"
...
"ไ่ใช่เกลียดการเมือง"
...
"แ่กลัวว่าะกลายเป็นหมาก"
...
ความเีเข้าปกคลุม
...
ครั้งนี้
แม้แ่เี่ชวนยังไ่ทันที
...
เพราะาพูดถูก
...
ถูกปฏิเสธไ่ได้
...
นครรัตติกาลสอนเขาแล้ว
...
ี่คิดว่าตนเองกำลังเล่นเกม
...
หลายครั้ง
ัเป็นเีหมากตัวหนึ่ง
...
ไป๋หรูเวี่ยยิ้ม
...
"ข้าชอบฉลาด"
...
"โดยเฉพาะี่ระวังตัว"
...
"เพราะพวกนั้นไ่ตาย่า"
...
าลุกึ้
เดินไปยังชั้นหนังสือ
...
่หยิบม้วนำาเก่าเล่มหนึ่งออกมา
...
แล้ววางบนโต๊ะ
...
“ตึง”
...
เี่ชวนก้มมอง
...
สีหน้าพลันเปลี่ยน
...
เพราะบนหน้าปก
มีอักษรเีสามคำ
...
"บันทึกตระกูลหลิน"
...
ลมหายใจของเขาหยุดชั่วขณะ
...
ไป๋หรูเวี่ยเห็นทุกอ่า
...
เห็นแม้กระทั่งิ้ี่กำลังเกร็ง
...
และรอยสั่นไหวใา
...
าจึงยิ้ม
...
ยิ้มเหมือนจิ้งจอกหิมะ
ี่เพิ่งเห็นเหยื่อติดกับ
...
"ใี่สุด"
...
"ข้าก็หาเจอ"
...
"สิ่งี่เจ้าสนใิ ๆ"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนไ่ได้แตะำา
...
ไ่ได้แม้แ่ะเปิดดู
...
เขาเีมอง
...
เี ๆ
...
แล้วถามั
...
"ท่านต้องการอะไร"
...
ไป๋หรูเวี่ยหัวเราะทันที
...
"แล้ว"
...
"แล้วจริง ๆ"
...
"ข้าชอบคุยกับฉลาด"
...
"ไ่เสียเวลา"
...
านั่งอีกครั้ง
...
"ข้ายังไ่ต้องการอะไร"
...
"นี้"
...
"ข้าแ่ากให้เจ้ารู้"
...
ิ้เรียวาแตะบนำา
เบา ๆ
...
"เรื่องของบิดาเจ้า"
...
"ข้ารู้มากกว่าี่เจ้าคิด"
...
หิมะด้านนอกั
...
แ่ภายใ้
อุณหภูมิัเย็นเื่ ๆ
...
เพราะเี่ชวนเริ่มเข้าใจแล้ว
...
ี่ไ่ใช่การชักชวน
...
ี่ไ่ใช่การเจรจา
...
แ่เป็นการเปิดศึก
...
ศึกระหว่าง
ี่ต้องการความจริง
...
กับี่ครอบครองความจริง
...
และองค์หญิงรอง
กำลังกุมไพ่เหนือกว่าอยู่ใมือ
━━━━━━━━━━━━━━━
หิมะั
ช้า ๆ
เี ๆ
าัทั้งแ้เหมันต์ิั์ถูกุ่้อยู่ภายใความฝันีา
...
ยอดหอคอยของวังหิมะื่ปีทอดยาวึ้สู่ท้องฟ้า
สูงแทบแตะเมฆ
าพัดแรง
แ่บนัา
ัมีสองนั่งอยู่
...
หนึ่งคือหลินเี่ชวน
อีกคือไป๋ชิงเฟิง
...
กลางระหว่างพวกเขา
มีไหสุราหนึ่งใบ
และเนื้อ่าี่ถูกขโมยาา้เครื่องของวัง
...
"ข้าบอกแล้ว"
ชิงเฟิงแทะเนื้อพลางพูด
"ของใงานเลี้ยงหรูเกินไป"
"กินไ่อิ่ม"
...
เี่ชวนเหลือบมอง
"เจ้าขโมยมา?"
...
"เรียกว่ายืม"
...
"ไ่คิดคืน"
...
"งั้นก็ขโมย"
...
ทั้งู่เีไปครู่หนึ่ง
่หัวเราะพร้อมกัน
...
าพัดผ่าน
หิมะบนไหล่
แ่ไ่มีใครสนใจ
...
าครั้ง
มิตรภาพก็เกิดึ้่ากว่าี่คิด
...
ไ่ใช่เพราะผลประโยชน์
ไ่ใช่เพราะอำนาจ
ไ่ใช่เพราะสายเลือด
...
แ่เพราะอีกฝ่ายทำให้เจ้ารู้สึกว่า
ไ่จำเป็นต้องระวังตัวตลอดเวลา
...
นั่นก็เีพอแล้ว
...
ชิงเฟิงยกไหสุราึ้ดื่ม
จากนั้นมองท้องฟ้า
...
"เี่ชวน"
...
"หืม"
...
"เจ้าเคยเสียใจไหม"
...
เี่ชวนชะงักเล็กน้อย
...
คำถามนี้
ไ่เหมือนคำถามขององค์ชาย
ไ่เหมือนคำถามของนักการเมือง
...
แ่มันเหมือนคำถามของธรรมดา
...
ี่กำลังสับสน
...
"เรื่องอะไร"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
แ่ครั้งนี้
เีหัวเราะัาเบา
...
"ทุกเรื่อง"
...
าพัดผ่าน
...
เี่ชวนเีไปพักใหญ่
...
เขานึกถึงนครรัตติกาล
...
นึกถึงเียวกุ่ย
...
นึกถึงราชาเถ้าทมิฬ
...
นึกถึงลั่วชางหมิง
...
นึกถึงี่ตาย
และี่จากไป
...
"เคย"
...
เขา
...
"บ่อยด้วย"
...
ชิงเฟิงพยักหน้า
าัเข้าใจ
...
"ข้าก็เคย"
...
เี่ชวนหันมอง
...
องค์ชายเจ็ดัยิ้มอยู่
แ่า
ัไ่ได้ยิ้ม
...
"เด็ก"
ชิงเฟิงกล่าว
"ข้าเคยคิดว่าเราต้องมีความฝัน"
...
"แล้วนี้ล่ะ"
...
"นี้ข้าคิดว่า"
เขาหัวเราะเบา ๆ
"มีชีวิตอยู่ก็เหนื่อยพอแล้ว"
...
เี่ชวนเี
...
ประโยั้นฟังดูเหมือนเรื่องตลก
แ่ไ่ใช่
...
ี่เกิดใา์
ไ่เคยมีอิสระจริง ๆ
...
ตั้งแ่ลืมตาดูโ
พวกเขาถูกกำหนดเส้นทางเอาไว้แล้ว
...
ต้องเรียนอะไร
ต้องพูดอ่าไร
ต้องยิ้มเมื่อใด
ต้องแ่งงานกับใคร
...
แม้กระทั่งศัตรู
ก็ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า
...
ชิงเฟิงถอนหายใจ
...
"รู้ไหม"
...
"าครั้งข้าอิจฉาเจ้า"
...
เี่ชวนเลิกคิ้ว
...
"อิจฉาข้า?"
...
"ใช่"
...
"เจ้าอยากไปไหนก็ไป"
"อยากฆ่าใครก็ฆ่า"
"อยากเกลียดใครก็เกลียด"
...
"ส่วนข้า"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
"แม้แ่ะเกลียดใคร"
"ยังต้องคิด่"
...
ความเีปกคลุมอีกครั้ง
...
หิมะบนไหสุรา
...
ช้า ๆ
...
เี ๆ
...
"เจ้ารู้ไหม"
ชิงเฟิงพูดึ้อีกครั้ง
...
"ข้าคิดว่าโนี้ตลก"
...
"อ่าไร"
...
""
"อยากมีอำนาจ"
...
"มีอำนาจ"
"อยากมีอิสระ"
...
"่แอ"
"อยากแข็งแกร่ง"
...
"แข็งแกร่ง"
"อยากัไปเป็นธรรมดา"
...
เี่ชวนยิ้มา ๆ
...
นั่นเป็นประโยคี่โง่
...
แ่ัจริง
...
ชิงเฟิงเอนตัวนอนบนัา
มองท้องฟ้า
...
"เี่ชวน"
...
"หืม"
...
"ถ้าวันหนึ่ง"
...
"ข้าหายไป"
...
"เจ้าะจำข้าได้ไหม"
...
เี่ชวนหันมองทันที
...
ชิงเฟิงัยิ้ม
...
แ่ครั้งนี้
เี่ชวนสัมผัสได้
...
อีกฝ่ายไ่ได้ล้อเล่น
...
"ทำไมถามแบบนั้น"
...
ชิงเฟิงเีไปพักหนึ่ง
...
่เบา ๆ
...
"ไ่มีอะไร"
...
"แค่รู้สึกว่า"
...
"พายุใกล้มาแล้ว"
...
าพัดแรงึ้
...
ไกลออกไป
ยอดหอคอยสีเงินสั่นไหวเล็กน้อย
...
าัแม้แ่แ้เหมันต์ิั์
ก็เริ่มรู้สึกถึงาสิ่ง
...
าสิ่งี่กำลังใกล้เข้ามา
...
าสิ่งี่อาจเปลี่ยนทุกอ่า
...
ภายใตำหนักหิมะเหมันต์
...
ไป๋เวี่ยหลานกำลังยืนอยู่หน้าหน้าต่าง
...
ใมือ
คือำาุนไพรโบราณ
ของตระกูลหลิง
...
และกระดาษแผ่นหนึ่ง
...
ซึ่งเขียนรายชื่อุนไพรหายากเอาไว้
...
าของา่ ๆ หรี่
...
เพราะรายชื่อุนไพรเหล่านั้น
...
กับตำรับยาฟื้นฟูเส้นลมปราณราชัน
...
ตำรับี่ใช้รักษา
...
ผู้บาดเจ็บจากกฎสวรรค์
...
และี่ต้องใช้ตำรับนี้
ทั่วทั้งแ้
มีเีเดียว
...
จักรพรรดิหิมะ
ไป๋หานเทียน
...
"เี่ชวน..."
าพึมพำ
...
"เจ้ามองเห็นถึงขั้นนี้แล้วหรือ"
...
ขณะเดียวกัน
อีกฟากหนึ่งของวัง
...
ภายใตำหนักจันทราน้ำแข็ง
...
ไป๋หรูเวี่ยกำลังนั่งอ่านรายงาน
...
หญิงสาวงดงามราวภาพวาด
...
แ่า
ัเย็นเฉียบ
...
"องค์หญิง"
...
เงาหนึ่งคุกเข่า
...
"หลินเี่ชวนเริ่มสืบเรื่องอาการบาดเจ็บของฝ่าบาทแล้ว"
...
้ทั้ง้เี
...
จากนั้น
...
รอยยิ้มา ๆ
ปรากฏึ้บนิฝีปาของไป๋หรูเวี่ย
...
"ใี่สุด"
...
"ปลาก็ติดเบ็ด"
...
าวางรายงาน
...
าสะท้อนแสงเทียน
...
"ส่งข่าวไป"
...
"เริ่มแผนขั้นี่สอง"
...
"ได้เพคะ"
...
เงาร่างนั้นหายวับไป
...
เหลือเีองค์หญิงรอง
...
ี่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง
...
มองหิมะี่าาฟากฟ้า
...
และยิ้ม
...
รอยยิ้มของหญิงสาวผู้สวยงาม
...
แ่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่างูพิษ
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??