0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ตำหนักิะนิรันดร์เีั
เงียบไ้ยินเีน้ำเืภายในา้ำชา
...
“ฟู่...”
...
ไอ้ลอยึ้ช้า ๆ
ตัดัอากาศาเ็รอบด้าน
...
เสี่ยวยืนอยู่หน้าประตู
ไม่ได้ขยับ
...
ส่วนไป๋าเีน
็ไม่ได้เร่งรัด
...
ชายาผู้นั้นเพียงรินชา
อย่างสงบ
...
ราวัเวลาโลกทั้งใบ
ไม่มีความหายสำหรับเขา
...
ผ่านไปหลายอึดใจ
...
ัิิะจึงกล่าวึ้
...
"นั่งสิ"
...
เสี่ยวเดินไปนั่งตรงข้าม
...
ทันทีี่นั่งลง
...
เขา็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง
...
ลมหายใจภายในร่าง
ช้าลง
...
จิตใจสงบลง
...
แม้แต่แกนพลัง
ยังหมุนเวียนมั่นคงกว่าปกติ
...
เพียงนั่งอยู่ในห้องนี้
็เหมือนกำลังฝึกตน
...
ดวงตาเสี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย
...
ราชันสวรรค์
...
ี่หรือ
ผู้ี่แตะกฎโลกได้แล้ว
...
"เจ้าคล้ายบิดา"
...
ไป๋าเีนเอ่ยึ้
...
"โดยเฉพาะดวงตา"
...
เสี่ยวเงียบ
...
ก่อนาตรง ๆ
...
"ท่านู้ัเขา"
...
"ู้ั"
...
"ากแค่ไหน"
...
ชายาหัวเราะเา ๆ
...
"ากพอะเกลียด"
...
"ากพอะเคารพ"
...
แะ
...
"ากพอะคิดถึง"
...
คำตอั้น
ทำให้เสี่ยวชะงักไป
...
เกลียด
เคารพ
คิดถึง
...
สามคำ
ี่แทบไม่ควรอยู่ด้วยกัน
...
"เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน"
...
ไป๋าเีนออกไปนอกหน้าต่าง
...
ิะเริ่มโปรยลงาอีกครั้ง
...
"ข้า"
...
"หลินเีนหยาง"
...
"แะคนอีกหลายคน"
...
"เคยเดินอยู่เส้นทางเดียวกัน"
...
เสี่ยวนิ่ง
...
หัวใจเริ่มเต้นแรงึ้
...
ี่เป็นครั้งแรก
ี่เขาไ้ิเรื่องบิดา
าคนีู่้ัจริง ๆ
...
"ตอนนั้น"
...
"พวกเราเป็นอัจฉริยะ"
...
"เป็นคนหนุ่ม"
...
"เป็นคนโง่"
...
รอยยิ้มา ๆ ปรากฏใบหน้าัิิะ
...
ราวักำลังย้อนกลับไปยังอดีต
...
"เราคิดว่า"
...
"ตราบใดี่แข็งแกร่งพอ"
...
"ะเปลี่ยนโลกได้"
...
ลมหนาวพัดผ่าน
...
"แล้วพวกท่านเปลี่ยนได้หรือไม่"
...
เสี่ยวา
...
าี้
ไป๋าเีนหัวเราะจริง ๆ
...
หัวเราะจนไหล่สั่นเล็กน้อย
...
"ไม่ได้"
...
"แม้แต่น้อย"
...
ความเงียบกลับาอีกครั้ง
...
ชายาหยิบถ้วยชาึ้
...
จิบช้า ๆ
...
ก่อนกล่าวต่อ
...
"โลกไม่เปลี่ยนง่ายขนาดนั้น"
...
"โดยเฉพาะเมื่อสิ่งี่พวกเจ้าต้องการเปลี่ยน"
...
"คือคน"
...
เสี่ยวฟังเงียบ ๆ
...
คำพูดนั้น
หนักกว่าี่เห็น
...
"แล้วเกิดอะไรึ้"
...
เขาา
...
รอยยิ้มไป๋าเีนค่อย ๆ าลง
...
ช้า ๆ
...
ราวัเมฆกำลังบดบังแสงอาทิตย์
...
"พวกเราไปถึงแคว้นดาราสวรรค์"
...
"แะได้รู้"
...
"ว่าความจริงบางอย่าง"
...
"ไม่ควรถูกค้นพบ"
...
“ตูม”
...
ทันใดนั้น
ภายในจิตสำนึก
...
เฒ่ากระดูกทมิฬลุกึ้ยืน
...
เปลวไฟในเบ้าตา
สั่นไหวอย่างรุนแรง
...
"หยุด"
...
ัคำราม
...
"อย่าฟังต่อ"
...
เสี่ยวตกใจ
...
ไม่เคย
...
ไม่เคยเลย
...
ี่เฒ่ากระดูกะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
...
"เฒ่ากระดูก?"
...
"หยุดฟัง!"
...
เีัดังึ้อีกครั้ง
...
แะเป็นครั้งแรก
...
ี่มีความาัอยู่ในน้ำเีนั้น
...
าัจริง ๆ
...
ไป๋าเีนค่อย ๆ ัศีรษะา
...
ดวงตาสีเงินตรงายังเสี่ยว
...
หรือแม่นยำกว่านั้น
...
เข้าไปในจิตสำนึกเขา
...
ไปยังเฒ่ากระดูก
...
แะรอยยิ้มบาง ๆ
็ปรากฏึ้
...
"ยังไม่สลายไปอีกหรือ"
...
ทั้งห้องเงียบลง
...
เสี่ยวหยุดหายใจ
...
ส่วนเฒ่ากระดูก
...
นิ่งงัน
...
ไป๋าเีน...
...
เห็นจริง ๆ
...
"กระดูกเฒ่าแห่งสุสานวิญญาณ"
...
ัิิะกล่าวเี ๆ
...
"หลายร้อยปีแล้ว"
...
"ยังติดอยู่ในโลกนี้อีก"
...
เปลวไฟสีเขียวสั่นไหวรุนแรง
...
เฒ่ากระดูกไม่ตอบ
...
ไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบ
...
แต่เพราะตอบไม่ได้
...
แรงกดดันาอีกฝ่าย
มหาศาลเกินไป
...
มหาศาลจนวิญญาณระดับั
ยังถูกกดเอาไว้
...
เสี่ยวภาพนั้น
...
ก่อนะเข้าใจบางอย่าง
...
ัิิะ
...
แข็งแกร่งกว่าี่เขาคิด
...
าก
...
ากเกินไป
...
"เอาล่ะ"
...
ไป๋าเีนถอนหายใจ
...
แล้วักลับาเสี่ยว
...
"เรื่องเก่า"
...
"ยังไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้"
...
"เพราะต่อให้ข้าบอก"
...
"เจ้า็ยังเปลี่ยนอะไรไม่ได้"
...
คำพูดนั้นตรงเกินไป
...
แต่เสี่ยวกลับไม่โกรธ
...
เพราะัคือความจริง
...
ตอนนี้
เขาอ่อนแอเกินไป
...
แค่แคว้นเหัต์
ยังเดินไม่ทั่ว
...
แค่ชื่อตระกูลหลิน
ยังไม่เข้าใจ
...
ะไปแตะความลับระดับทั้งทวีปได้อย่างไร
...
ไป๋าเีนวางถ้วยชาลง
...
ก่อนาึ้
...
"เจ้ารู้ไหม"
...
"เหตุใดข้าจึงช่วยเจ้า"
...
เสี่ยวส่ายหน้า
...
"เพราะบิดาข้า?"
...
"ไม่"
...
คำตอั้น
ทำให้เขาชะงัก
...
ัิิะยิ้ม
...
"หากเพราะหลินเีนหยาง"
...
"ข้าควรโยนเจ้าออกไปนอกวัง"
...
"..."
...
"ข้าช่วยเจ้า"
...
"เพราะเจ้า"
...
ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่าง
...
ิะปลิวเข้าาเล็กน้อย
...
"เจ้าทำให้ข้านึกถึงตัวเอง"
...
เสี่ยวนิ่งไป
...
ส่วนไป๋าเีนหัวเราะ
...
"ไม่ต้องทำหน้าแบั้น"
...
"ข้าเอง็เคยดื้อ"
...
"เคยโง่"
...
"เคยคิดะเปลี่ยนโลก"
...
"เหมือนเจ้า"
...
ความเงียบอบอวลอยู่ครู่หนึ่ง
...
ก่อนัิิะะค่อย ๆ ลุกึ้
...
เดินไปยังหน้าต่าง
...
สายตาเหม่อิะ
...
"แต่ข้าะเตือนเจ้าอย่างหนึ่ง"
...
น้ำเีเขาเปลี่ยนไป
...
จริงจังึ้
...
หนักึ้
...
"จงระวังไป๋หรูเซวี่ย"
...
เสี่ยวชะงัก
...
"องค์หญิงรอง?"
...
"นางฉลาด"
...
"ฉลาดี่สุดในบรรดาลูกข้า"
...
ลมหนาวพัดแรงึ้
...
"แะคนฉลาด"
...
"เมื่อเริ่มอยากได้อะไร"
...
"ะอันตรายกว่าคนแข็งแกร่ง"
...
ดวงตาสีเงินหรี่ลงเล็กน้อย
...
"ตอนนี้"
...
"นางอยากได้เจ้า"
...
ิะตกหนักึ้
...
แะเป็นครั้งแรก
...
เสี่ยวเริ่มเข้าใจ
...
ว่าทำไมแม้แต่ัิิะ
...
ยังต้องเอ่ยเตือนเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ิะตกหนักึ้
เม็ดิะสีขาวกระทบหลังคาตำหนัก
ดังแผ่วเา
...
หลังออกาตำหนักิะนิรันดร์
เสี่ยวไม่ได้กลับห้องทันที
...
เขาเดินอยู่เพียงลำพัง
ภายในวังิะหมื่นปี
...
ความคิดากาย
วนเวียนอยู่ในหัว
...
หลินเีนหยาง
...
แคว้นดาราสวรรค์
...
ชายลึกลับในภาพวาด
...
แะคำเตือนัิิะ
...
"จงระวังไป๋หรูเซวี่ย"
...
ลมหนาวพัดผ่าน
...
จนกระทั่งเขากลับาถึงตำหนัก
...
ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู
...
เย่หลิง็วิ่งหน้าตื่นออกา
...
"คุณชาย!"
...
"เกิดเรื่องแล้ว!"
...
เสี่ยวขมวดคิ้ว
...
"เกิดอะไรึ้"
...
เด็กสาวสูดลมหายใจแรง
...
ก่อนตอบ
...
"เมื่อเช้า"
...
"มีคนตามข้า"
...
ดวงตาเสี่ยวหรี่ลงทันที
...
"ใคร"
...
เย่หลิงส่ายหน้า
...
"ไม่รู้"
...
"แต่เก่งาก"
...
"ข้าเกือบไม่รู้ตัว"
...
คำตอั้น
ทำให้เสี่ยวจริงจังึ้ทันที
...
เพราะตอนนี้
เย่หลิงไม่ใช่เด็กสาวธรรมดาแล้ว
...
หลังผ่านนครรัตติกาล
...
หลังได้รับการฝึกาเขา
...
รวมถึงก้าวไร้เงาเฒ่ากระดูก
...
ประสาทสัมผัสนาง
ไวกว่าเดิมาก
...
หากแม้แต่เย่หลิงยังเกือบไม่รู้ตัว
...
แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา
...
"แล้วเจ้าทำอย่างไร"
...
เย่หลิงยืดอกทันที
...
"ข้าวิ่ง"
...
"..."
...
"วิ่งสุดชีวิตเลย"
...
"..."
...
"แล้วใช้ก้าวไร้เงา"
...
"วนไปวนา"
...
"จนเขาหาไม่เจอ"
...
เสี่ยวถอนหายใจ
...
แต่ในใจ็โล่งึ้
...
อย่างน้อย
เด็กคนนี้็เริ่มเอาตัวรอดเป็นแล้ว
...
"หน้าตาเป็นอย่างไร"
...
เย่หลิงคิดอยู่พักหนึ่ง
...
ก่อนตอบ
...
"ไม่เห็นหน้า"
...
"แต่..."
...
"เป็นผู้หญิง"
...
เสี่ยวชะงัก
...
ผู้หญิง?
...
ในวังแห่งนี้
...
ผู้หญิงี่มีคนตัวเอง
...
แะมีเหตุผละติดตามเย่หลิง
...
มีอยู่ไม่กี่คน
...
ชื่อหนึ่ง
ปรากฏึ้ในใจทันที
...
ไป๋หรูเซวี่ย
━━━━━━━━━━━━━━━
คืนนั้น
...
จดหายฉบับหนึ่ง
ถูกส่งาถึงตำหนัก
...
ไม่มีตราประทับ
...
ไม่มีชื่อผู้ส่ง
...
มีเพียงกล่องไม้สีดำ
...
แะม้วนภาพเก่าแก่
...
เสี่ยวเปิดัออกช้า ๆ
...
ภายใน
คือภาพวาดโบราณ
...
กระดาษเหลืองซีด
...
ผ่านกาลเวลาาเนิ่นนาน
...
แต่ยังเห็นรายละเอียดได้ชัด
...
คนสามคน
...
ยืนอยู่ยอดเขา
...
หนึ่งในนั้น
...
คือไป๋าเีนวัยหนุ่ม
...
อีกคน
...
คือชายใบหน้าคล้ายเสี่ยวอยู่หลายส่วน
...
หลินเีนหยาง
...
ส่วนคนี่สาม
...
ใบหน้าถูกขูดออก
...
อย่างจงใจ
...
ราวัมีใครสักคน
ไม่ต้องการให้คนรุ่นหลังรู้ว่าเขาคือใคร
...
แต่ี่อกเสื้อ
...
กลับมีสัญลักษณ์หนึ่ง
...
ดาราสีดำ
...
ทันทีี่เห็นสัญลักษณ์นั้น
...
เฒ่ากระดูกทมิฬลุกพรวดึ้
...
เปลวไฟในดวงตาลุกโชน
...
"เป็นั!"
...
เีัดังลั่น
...
จนเสี่ยวตกใจ
...
"ใคร"
...
"ไอ้สารเลวคนนั้น!"
...
"ไอ้พวกดาราดำ!"
...
เสี่ยวไม่เคยเห็นเฒ่ากระดูกเสียอาการขนาดนี้
...
แม้แต่ตอนเจอลั่วชางหมิง
...
ัยังไม่เป็นเช่นนี้
...
"พวกัคือใคร"
...
เฒ่ากระดูกเงียบ
...
นานาก
...
ก่อนตอบช้า ๆ
...
"ข้าจำไม่ได้ทั้งหมด"
...
"แต่จำได้ว่า..."
...
"คนพวกนั้น"
...
"ไม่ควรมีอยู่"
...
ลมหนาวพัดผ่าน
...
"หายความว่าอย่างไร"
...
"พวกั..."
...
เฒ่ากระดูกกำหมัดแน่น
...
"เคยพยายามเปิดบางอย่าง"
...
"ี่ไม่ควรถูกเปิด"
...
"แะตอนนั้น..."
...
เีัแผ่วลง
...
"โลกเกือบพัง"
━━━━━━━━━━━━━━━
ขณะเดียวกัน
...
ภายในตำหนักจันทราิะ
...
ไป๋หรูเซวี่ยกำลังนั่งดื่มชา
...
ด้านหน้าคือสตรีชุดดำ
...
คนเดียวัี่ติดตามเย่หลิง
...
"เป็นอย่างไร"
...
องค์หญิงรองา
...
"เด็กคนนั้นระวังตัวาก"
...
"แต่ไม่ใช่ปัญหา"
...
สตรีชุดดำตอบ
...
"ดี"
...
ไป๋หรูเซวี่ยยิ้ม
...
รอยยิ้มงดงาม
...
แต่น่ากลัว
...
"หลินเสี่ยวเริ่มติดเบ็ดแล้ว"
...
"อีกไม่นาน"
...
"เขาะเริ่มค้นหาความจริง"
...
นางออกไปนอกหน้าต่าง
...
ิะตกหนักึ้
...
"แะเมื่อคนคนหนึ่งเริ่มค้นหาความจริง"
...
"เขาะเดินไปในทิศทางี่เราต้องการเอง"
...
สตรีชุดดำก้มศีรษะ
...
ก่อนา
...
"หากเขารู้ว่าเป็นพระองค์"
...
"ี่ส่งภาพวาดไป"
...
ไป๋หรูเซวี่ยหัวเราะเา ๆ
...
"แล้วอย่างไร"
...
"ภาพนั้นเป็นจริง"
...
"ข้อมูล็เป็นจริง"
...
"ข้าไม่ได้โกหกเขา"
...
นางหยุดเล็กน้อย
...
ก่อนยิ้ม
...
"ข้าเพียง..."
...
"ไม่บอกทั้งหมด"
...
ลมหนาวพัดผ่าน
...
แะนั่น
...
คือสิ่งี่อันตรายี่สุด
...
ไม่ใช่คำโกหก
...
แต่คือความจริง
...
เพียงครึ่งเดียว
━━━━━━━━━━━━━━━
เช้าวันถัดา
...
หอสมุดหลวง
...
เสี่ยวนั่งอยู่ท่ามกลางกองตำรา
...
ภาพวาดเก่า
วางอยู่ตรงหน้า
...
เขากำลังค้นหา
...
สัญลักษณ์ดาราสีดำ
...
ทีละเล่ม
...
ทีละหน้า
...
จนกระทั่ง
...
ตำราเล่มหนึ่ง
ตกลงาาชั้นหนังสือ
...
“ตุบ”
...
เสี่ยวก้มลงหยิบ
...
แะชะงัก
...
เพราะชื่อปก
...
เขียนไว้ว่า
...
"บันทึกสงครามดาราร่วง"
...
ดวงตาเสี่ยวหรี่ลง
...
ช้า ๆ
...
ก่อนเปิดหน้าแรก
...
แะทันทีี่อ่านบรรทัดแรก
...
หัวใจเขา็เต้นแรงึ้
...
เพราะัเขียนไว้ว่า
...
"ยี่สิบเก้าปีก่อน"
...
"อัจฉริยะสามคนแห่งยุค"
...
"หลินเีนหยาง"
...
"ไป๋าเีน"
...
"แะ..."
...
หน้ากระดาษส่วนนั้น
...
ถูกใครบางคนฉีกหายไป
...
เหลือเพียงรอยขาด
...
แะคราบเลือดเก่าแก่
...
ราวัมีคนพยายามลบชื่อี่สาม
...
ออกาประวัติศาสตร์
...
อย่างสิ้นเชิง
━━━━━━━━━━━━━━━
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??