0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
เปลวไฟใเตาไ้สั่นไ
...
เสียงแตกดังเปรี๊ยะ
...
แต่ภายใกระท่อม
กลับเงียบงันจนน่าหวาดหวั่น
...
เี่ชวนไ่พูด
...
เย่ชางคงก็ไ่พูด
...
ีเพียงลมหายใจของคนสองคน
ที่ดังแผ่วเบา
...
เพราะคำพูดเมื่อครู่
หนักเกินไป
...
หนักจนแม้แต่เฒ่ากระูกทมิฬ
ยังเงียบ
━━━━━━━━━━━━━━━
ใที่สุด
เย่ชางคงก็เปิดปาก
...
"เจ้ารู้ไหม"
...
"เหตุใดผู้คนถึงกลัวสุสาน"
...
เี่ชวนส่ายหน้า
...
"เพราะใสุสานีคนตาย"
...
าชราัเาะเบา ๆ
...
"ผิด"
...
"สุสานไ่น่ากลัวเพราะคนตาย"
...
"แต่น่ากลัวเพราะบางครั้ง"
...
"สิ่งที่อยู่้างใ"
...
"ยังไ่ยอมตาย"
...
ลมหนาวพัดเ้ามาทางรอยแตกของหน้าต่าง
...
เย็นจนเปลวไฟเอนตัว
━━━━━━━━━━━━━━━
"สามสิบปีก่อน"
...
"พวกเราคิดว่าตัวเองคืออัจฉริยะ"
...
"คิดว่าโลกี้ไ่ีอะไรหยุดเราได้"
...
"ไป๋หานเทียน"
...
"หลินเทียนหยาง"
...
"แะ้า"
...
"เดินทางเ้าสู่แคว้นดาราสวรรค์"
...
"เพื่อตามหาสถานที่แห่งึ่"
...
"ซึ่งปรากฏใบันทึกโบราณ"
...
เี่ชวนฟัเงียบ ๆ
...
"ตามตำนาน"
...
"ที่นั่นคือสุสานของผู้ครองกฎสวรรค์"
...
"ผู้แข็งแกร่งระดับเหนือจินตนาการ"
...
"แะเรา..."
...
เย่ชางคงยิ้มขื่น
...
"โง่พอจะเชื่อ"
...
"ว่า้างใจะีสมบัติ"
━━━━━━━━━━━━━━━
เฒ่ากระูกทมิฬส่งเสียงเย็น
...
"พวกเจ้าก็โง่จริง"
...
เย่ชางคงัเาะ
...
"ใช่"
...
"โง่มาก"
...
"แต่ตอนหนุ่ม"
...
"ไ่ีใครคิดว่าตัวเองจะตาย"
...
ประโยคนั้น
ทำให้เี่ชวนเงียบไป
...
เพราะมันจริง
...
คนหนุ่มมักคิดว่าตนเองอยู่ยงคงกระพัน
...
จนกว่าจะเห็นความตายอยู่ตรงหน้า
━━━━━━━━━━━━━━━
"เราใช้เวลาสามปี"
...
"กว่าจะหาทางเ้าเจอ"
...
"แะใช้คนีนับร้อย"
...
"กว่าจะเปิดผนึกได้"
...
เย่ชางคงหลับตา
...
เหมือนกำลังย้อนกลับไปยังวันนั้น
...
"วันเปิดผนึก"
...
"ท้องฟ้าเปลี่ยนสี"
...
"ดวงดาวดับไปครึ่งฟ้า"
...
"ลมปราณทั่วทั้งแคว้นดาราสวรรค์ปั่นป่วน"
...
"แม้แต่ราชันสวรรค์หลายคน"
...
"ยังสัมผัสได้"
...
เี่ชวนเริ่มรู้สึกหนาว
...
แม้ไ่ได้อยู่ใเหตุการณ์
...
แต่เพียงฟั
...
ก็รู้แล้วว่ามันไ่ปกติ
━━━━━━━━━━━━━━━
"แะเมื่อประตูเปิดออก"
...
"สิ่งแรกที่เราเห็น"
...
"ไ่ใช่โลงศพ"
...
"ไ่ใช่สมบัติ"
...
"แต่เป็น"
...
เย่ชางคงหยุด
...
มือชรากำแน่น
...
"ดวงตา"
...
"..."
...
"ดวงตาคู่ึ่"
...
"..."
...
"ที่กำลังลืมขึ้นมองพวกเรา"
━━━━━━━━━━━━━━━
กระท่อมทั้งหลังเงียบสนิท
...
เี่ชวนรู้สึกขนลุก
...
โดยไ่รู้ตัว
...
"มันยังีชีวิตอยู่?"
...
เย่ชางคงส่ายหน้า
...
ช้า ๆ
...
"นั่นแหละ"
...
"คือสิ่งที่น่ากลัว"
...
"เพราะมันควรตายไปแล้ว"
...
"หลายื่ปี"
...
"แต่กลับยังมองพวกเราได้"
...
ลมหายใจของเี่ชวนช้าลง
...
บางอย่างใเรื่องี้
...
ฟัูผิดธรรมชาติ
เกินไป
━━━━━━━━━━━━━━━
ทันใดนั้นเอง
...
เฒ่ากระูกทมิฬก็พูดขึ้น
...
"มันเรียกตัวเองว่าอะไร"
...
เย่ชางคงเงียบ
...
ก่อนตอบ
...
"้าไ่รู้"
...
"เพราะไ่ีใครฟัจนจบ"
...
"ทันทีที่มันพูด"
...
"คนตายไปสามสิบเจ็ดคน"
...
เี่ชวนชะงัก
...
"อะไรนะ"
...
"สามสิบเจ็ด"
...
"ตายทันที"
...
"ไ่ีบาดแผล"
...
"ไ่ีการโจมตี"
...
"เพียงแค่ได้ยินเสียง"
...
"ก็วิญญาณแตกสลาย"
━━━━━━━━━━━━━━━
เปลวไฟใดวงตาของเฒ่ากระูก
สั่นแรง
...
ราวกับมันรู้ว่ากำลังพูดถึงอะไร
...
แต่ไ่ยอมบอก
...
เี่ชวนสังเกตเห็น
...
แะจดจำเอาไว้
━━━━━━━━━━━━━━━
"จากนั้น"
...
"สงครามก็เริ่มขึ้น"
...
"ราชันสวรรค์เจ็ดคน"
...
"รวมถึงไป๋หานเทียน"
...
"ร่วมมือกัน"
...
"เพื่อผนึกมันกลับ"
...
"แต่ก็ไ่สำเร็จ"
...
"สุดท้าย"
...
เย่ชางคงมองไปนอกหน้าต่าง
...
สายตาว่างเปล่า
...
"หลินเทียนหยาง"
...
"เลือกทำบางอย่าง"
━━━━━━━━━━━━━━━
หัวใจเี่ชวนกระตุก
...
"อะไร"
...
าชราเงียบ
...
นานมาก
...
ก่อนตอบ
...
"สิ่งที่ไ่ีใครยอมพูด"
...
"แะเป็นเหตุผล"
...
"ที่ชื่อของเขาถูกลบออกจากประวัติศาสตร์"
...
"รวมถึงเหตุผล"
...
"ที่คนจำนวนมาก"
...
"เรียกเขาว่า"
...
เย่ชางคงเงยหน้า
...
แม้ดวงตาจะมืดบอด
...
แต่เสียงกลับหนักแน่น
...
"ผู้ทรยศแห่งดาราสวรรค์"
━━━━━━━━━━━━━━━
“ตูม!”
...
พลังวิญญาณใร่างเี่ชวนปั่นป่วนทันที
...
"เป็นไปไ่ได้"
...
เขาพูดออกมา
...
โดยไ่รู้ตัว
...
พ่อของเขา?
...
ผู้ทรยศ?
...
ไ่ีทาง
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ชางคงไ่ได้รีบอธิบาย
...
เพียงจิบชา
...
แล้ว่าเบา ๆ
...
"้าก็บอกแล้ว"
...
"ประวัติศาสตร์"
...
"มักถูกเขียนโดยคนที่ยังีชีวิต"
...
"ไ่ใช่คนที่ตายไปแล้ว"
...
สายลมพัดผ่าน
...
พาเกล็ดหิมะลอยเ้ามาใกระท่อม
...
เงียบงัน
...
เย็นเยียบ
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่ใเวลาเดียวกัน
...
ภายใัหิมะื่ปี
...
ไป๋หรูเซวี่ย
กำลังยืนอยู่หน้าแผนที่ขนาดใหญ่
...
นิ้วเรียวลากผ่านชื่อึ่
...
"หลินเี่ชวน"
...
สตรีชุดดำคุกเข่าอยู่ด้านหลัง
...
"องค์หญิง"
...
"ทุกอย่างพร้อมแล้ว"
...
ไป๋หรูเซวี่ยยิ้ม
...
งดงาม
...
แต่เย็นจนคนมองหนาวถึงกระูก
...
"ดี"
...
"เริ่มได้"
...
"คืนี้"
...
"จะีคนพยายามลอบสังหารองค์าเจ็ด"
...
สตรีชุดดำเงยหน้าทันที
...
"แต่..."
...
"ไ่ีใครจะตาย"
...
องค์หญิงรองยิ้ม
...
"เพราะเป้าหมายของ้า"
...
"ไ่ใช่ชิงเฟิง"
...
นางแตะชื่อแผนที่ีครั้ง
...
เบา ๆ
...
"แต่เป็นเี่ชวน"
━━━━━━━━━━━━━━━
หิมะตกหนักขึ้น
...
โดยไ่ีใครรู้
...
ว่าคืนี้
...
เกมขององค์หญิงรอง
...
กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
...
แะเป็นครั้งแรก
...
ที่เี่ชวนจะได้เห็น
...
ว่าู้ญิที่าจริง ๆ
...
น่ากลัวเีใ
ค่ำคืน
่ ๆ ปกคลุมัหิมะื่ปี
...
ท้องฟ้ามืดสนิท
...
ีเพียงแสงจันทร์สีเงิน
ที่สาดลงหิมะสีขาว
...
จนทั่วทั้งั
ูราวกับสร้างขึ้นจากความฝัน
...
งดงาม
...
แะเย็นเยียบ
━━━━━━━━━━━━━━━
หลังคาตำหนักแห่งึ่
...
ไป๋ชิงเฟิงกำลังนอนหงาย
...
มือทั้งสองรองศีรษะ
...
มองท้องฟ้า
...
้าง ๆ
ีไหุาสองใ
...
แะหลินเี่ชวน
...
ี่ั่เงียบ ๆ
...
กำลังดื่มชา
...
"้าล่ะไ่เ้าใิ ๆ"
...
ชิงเฟิงบ่น
...
"โลกี้ีุาดี ๆ ั้เยอะ"
...
"แต่เจ้าดันชอบชา"
...
เี่ชวนไ่แม้แต่จะเงยหน้า
...
"อย่างน้อย"
...
"ชาก็ไ่ทำให้พูดมาก"
...
"..."
...
"เจ้าด่า้าใช่ไหม"
...
"เปล่า"
...
"ด่าแน่นอน"
━━━━━━━━━━━━━━━
ลมหนาวพัดมา
...
เบา ๆ
...
ชิงเฟิงยกไหุาขึ้น
...
ก่อนถอนหายใจ
...
"รู้ไหม"
...
"บางครั้ง้าอิจฉาเจ้า"
...
เี่ชวนเลิกคิ้ว
...
"อิจฉา้า?"
...
"ใช่"
...
"เจ้าอยากไปไหนก็ไป"
...
"อยากสู้ก็สู้"
...
"อยากหนีก็หนี"
...
"ไ่ีใครบังคับ"
...
รอยยิ้มของชิงเฟิง
...
ูเศร้าิ ๆ
...
"ต่างจาก้า"
...
"เกิดมาก็ถูกขังไว้ใัแล้ว"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนเงียบ
...
เพราะเขาเ้าใจ
...
คนภายนอกมององค์า
...
เห็นแต่เกียรติยศ
...
เห็นแต่ความมั่งคั่ง
...
แต่ไ่เคยเห็น
...
กรงขัง
...
ที่มองไ่เห็น
...
ชิงเฟิงัเาะ
...
ก่อนยกุาดื่มีอึก
...
"บางที"
...
"้าอาจเหมาะเป็นคนธรรมดามากกว่า"
...
"คนธรรมดาก็ไ่ได้ีความสุขทุกคน"
...
เี่ชวนตอบ
...
"จริง"
...
ชิงเฟิงัเาะ
...
"เพราะงั้นโลกถึงน่ารำคาญ"
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่ทันใดนั้น
...
ดวงตาของเี่ชวนก็หรี่ลง
...
ทันที
...
ลมเปลี่ยนไป
...
เพียงเ็น้อย
...
คนทั่วไปไ่ีทางสังเกต
...
แต่เขาสังเกต
...
เพราะนครรัตติกาล
...
สอนให้เขาเชื่อสัญชาตญาณ
...
มากกว่าดวงตา
━━━━━━━━━━━━━━━
"ชิงเฟิง"
...
"หืม"
...
"คืนี้"
...
"เจ้าีนัดกับใครไหม"
...
องค์าเจ็ดงง
...
"ไ่ี"
...
"ทำไม"
...
เี่ชวนวางถ้วยชา
...
ช้า ๆ
...
"เพราะีคนกำลังมาหาเจ้า"
━━━━━━━━━━━━━━━
“พรึ่บ!”
...
เงาสีดำสายึ่
...
พุ่งออกมาจากความมืด
...
รวดเร็ว
...
ราวกับลูกศร
...
คมกระบี่สะท้อนแสงจันทร์
...
เย็นเยียบ
...
พุ่งตรงเ้าหาชิงเฟิง
━━━━━━━━━━━━━━━
“เคร้ง!!”
...
เี่ชวนชักกระบี่คราสฟ้าทันที
...
ประกายไฟระเบิดกลางอากาศ
...
แรงปะทะทำให้หิมะกระจาย
...
ทั่วหลังคา
...
นักฆ่าถอยหลังสามก้าว
...
ก่อนพุ่งัาีครั้ง
...
รวดเร็วกว่าเดิม
━━━━━━━━━━━━━━━
"เหี้ยแล้ว!"
...
ชิงเฟิงกลิ้งตกจากหลังคาทันที
...
"ของจริง!"
...
"้านึกว่าล้อเล่น!"
...
"..."
...
แม้แต่ใสถานการณ์แบี้
...
องค์าเจ็ดยังไ่เลิกเป็นตัวเอง
━━━━━━━━━━━━━━━
“ฟิ้ว!”
“ฟิ้ว!”
“ฟิ้ว!”
...
ลูกดอกสีดำพุ่งออกมาจากความมืด
...
หลายสิบสาย
...
ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด
...
เี่ชวนขมวดคิ้ว
...
นี่ไ่ใช่นักฆ่าคนเดียว
...
อย่างน้อยสิบคน
...
แะทุกคน
...
ผ่านการฝึกมาอย่างดี
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่ตอนนั้นเอง
...
เงาเ็ ๆ สายึ่
...
กลับเคลื่อนไก่อนใคร
...
เย่หลิง
━━━━━━━━━━━━━━━
“พรึ่บ!”
...
ก้าวไร้เงา
...
ถูกใช้เป็นครั้งแรก
...
ใสนามจริง
...
ร่างของเด็กสาวหายไป
...
ราวกับละลายเ้ากับความมืด
...
ก่อนปรากฏขึ้นด้านหลังนักฆ่าคนึ่
...
“ฉึก!”
...
ีดสั้นแทงเ้าซอกคอ
...
อย่างแม่นยำ
...
นักฆ่าล้มลง
...
โดยไ่ทันส่งเสียง
━━━━━━━━━━━━━━━
แม้แต่เี่ชวน
...
ยังชะงักเ็น้อย
...
เพราะนี่ไ่ใช่เย่หลิงคนเดิม
...
เด็กสาวที่เคยหวาดกลัว
...
กำลังหายไป
...
แะเริ่มาเป็นักฆ่าจริง ๆ
━━━━━━━━━━━━━━━
แต่ใวินาทีนั้น
...
เฒ่ากระูกทมิฬกลับพูดขึ้น
...
เสียงเย็นเฉียบ
...
"ผิดปกติ"
...
"อะไร"
...
"พวกมัน"
...
"ไ่คิดหนี"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนสะดุ้ง
...
จริงด้วย
...
นักฆ่าเหล่าี้
...
สู้แบบไ่กลัวตาย
...
เหมือนคนที่รู้ตัวอยู่แล้ว
...
ว่าจะไ่ีวันกลับไป
━━━━━━━━━━━━━━━
“ตูม!!”
...
ทันใดนั้น
...
นักฆ่าคนึ่ระเบิดตัวเอง
...
พลังวิญญาณแตกกระจาย
...
หิมะรอบด้านถูกย้อมเป็นสีแดง
...
"บ้าเอ๊ย!"
...
ชิงเฟิงสบถ
...
"คนปกติที่ไหนระเบิดตัวเอง!"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนไ่ตอบ
...
เพราะเขาเห็นบางอย่าง
...
ข้อมือศพ
...
รอยสักสีดำ
...
รูปร่างคล้ายดวงดาว
...
แต่แตกสลาย
...
ราวกับถูกบางสิ่งกัดกิน
━━━━━━━━━━━━━━━
หัวใจเขากระตุก
...
ทันที
...
เพราะเพิ่งเห็นมัน
...
จากบันทึกของเย่ชางคง
...
เมื่อไ่กี่ชั่วโมงก่อน
━━━━━━━━━━━━━━━
"ดาราทมิฬ..."
...
เขาพึมพำ
...
เบามาก
...
แต่เฒ่ากระูกกลับเงียบไปทันที
...
เงียบจนน่ากลัว
━━━━━━━━━━━━━━━
แะใีฟากึ่ของั
...
ภายใตำหนักบุปผาหิมะ
...
ไป๋หรูเซวี่ยกำลังยืนมองหิมะ
...
สตรีชุดดำคุกเข่าอยู่ด้านหลัง
...
"องค์หญิง"
...
"เริ่มแล้ว"
...
องค์หญิงรองยิ้ม
...
งดงาม
...
อ่อนโยน
...
แะเย็นเยียบ
...
"ดี"
...
"แล้วเี่ชวนล่ะ"
...
"เขาเห็นรอยสักแล้ว"
━━━━━━━━━━━━━━━
รอยยิ้มของนางกว้างขึ้นเ็น้อย
...
"งั้น"
...
"หมากตัวแรก"
...
"ก็เดินสำเร็จ"
...
สตรีชุดดำชะงัก
...
"แต่นั่นไ่ใช่คนของเรา"
...
"ใช่"
...
"แต่ไ่สำคัญ"
...
ไป๋หรูเซวี่ยมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน
...
สายตาลึกล้ำ
...
"บางครั้ง"
...
"แค่ผลักประตูบานแรก"
...
"เรื่องที่เหลือ"
...
"โชคชะตาจะจัดการเอง"
━━━━━━━━━━━━━━━
แะใขณะเดียวกัน
...
เี่ชวนกำลังจ้องมองรอยสักศพ
...
โดยไ่รู้เลยว่า
...
ีคนกำลังผลักเขา
...
เ้าใกล้ความจริงเมื่อสามสิบปีก่อน
...
ทีละก้าว
...
ทีละก้าว
...
แะเมื่อเขาเดินลึกพอ
...
จะไ่ีทางหันัาได้ี
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??